iki seksen virgül kırk yedi...

Sarke - Vorunah

2010-08-17T23:48:00.003+03:00

Nocturno Culto - Vokal
Anders Hunstad - Klavye
Sarke - Geri kalan herşey

Tepeye not: Bu yazıyı daha önce Headbang dergisi için yazmıştım ama 1 yıl önceki albümlerin bile yayınlanamayacak kadar güncel kritik sayfaları olduğunu sonradan öğrendiğim içün yayınlanamamıştı. Ben de burada değerlendiriyorum, buyrun:

Uzun yıllar Tulus ve Khold adlı gruplarda davul çalan, Old Man’s Child’da da kısa bir süre yer almış olan Sarke (Thomas Berglie), 2008’de solo çalışmaya yöneldi. Kendini bildi bileli dinlediği gruplardan etkilenerek bestelediği şarkılar, geçen yıl çıkan Vorunah isimli albümde Darkthrone’dan tanıdığımız Nocturno Culto’nun (Ted Skjellum) sesiyle hayat buldular. Tulus’tan tanışıklığı bulunan Anders Hunstad, albümde klavyeleri çalarken; geri kalan bütün enstrümanları Sarke üstlendi. Sarke’nin etkilendiğini söylediği gruplara bakılırsa (Mayhem, Celtic Frost, Black Sabbath, Kreator, Motorhead, Candlemass…) albümden black-thrash metal arası bir müzik beklemek doğal oluyor. Nitekim açılış şarkısı Primitive Killing tam gaz thrash metal usulü bölümlerle başlıyor. Ancak şarkının yarısından itibaren albüm, genellikle orta tempoda gidiyor. Müzikal etkilenimlerden kendini en çok belli edeni Celtic Frost etkisi. Albümde 3 adet uzun ve damar şarkı var: Frost Junkie, Cult Ritual ve 13 Candles. Klavyeler abartısız kullanılmış, albüme ve özellikle şu damar şarkılara lezzet katmış. Nocturno Culto’yu fazladan bir kayıtta daha duymaksa oldukça güzel. Pek black metal dinlemeyen birini bile kendine çekebilir bu Vorunah adlı albüm.

"Primitive Killing" - 4:21
"Vorunah" – 4:02
"The Drunken Priest" – 3:24
"Frost Junkie" – 6:24
"Old" – 3:42
"Cult Ritual" – 6:33
"13 Candles" – 6:57
"Dead Universe" – 2:06

Tenet - Sovereign

2010-08-17T23:38:00.003+03:00

Steve Souza - Vokal
Jed Simon - Gitar
Glen Alvelais - Gitar
Byron Stroud - Bas
Gene Hoglan - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı daha önce Headbang dergisi için yazmıştım ama 1 yıl önceki albümlerin bile yayınlanamayacak kadar güncel kritik sayfaları olduğunu sonradan öğrendiğim içün yayınlanamamıştı. Ben de burada değerlendiriyorum, buyrun:

Kanadalı Strapping Young Lad (SYL) grubundan Jed Simon’ın yan projesi olarak 1996’da başlayan Tenet, uzun yılların ardından nihayet ideal bir kadroyu bir araya getirdi ve şimdilik tek albümleri Sovereign’i geçtiğimiz yaz yayınladı. Şahane kadroda gitarist Simon’ın yanında basçı Byron Stroud (Zimmers Hole, SYL, Fear Factory), gitarist Glen Alvelais (Forbidden), vokalist Steve Souza (malum) ve davulcu Gene Hoglan (daha malum) var. Albüm aceleci bir şekilde açılıyor, yine aceleci ilerleyen şarkılarla devam ediyor, 35 dakika sürüyor. Oldukça güzel bölümler var şarkılarda ancak riflerden, nakaratlardan 2-3 tekrar yaparak, veya biraz daha farklı kısımlar ekleyerek süre uzatılabilirmiş. Death-thrash metal arasında gidip gelen müzik ve Tempo of the Damned’de dinlediğimiz Souza’nın biraz daha bağıran vokalleri ile kulaklara sapasağlam bir ziyafet çektiriyor Tenet. Zaten sürenin kısa olması ve aceleci bestelerden şikayetimiz de bu yüzden. Kendilerini yakalamışken daha uzun dinlemek istiyor bu kulaklar. Ancak neyse ki kendini tekrar tekrar dinletebilen bir albüm Sovereign. Eski usul, taş gibi bir müzik arayanlar ile Gene Hoglan - Steve Souza hayranları kaçırmasın.

"Being and Nothingness" - 2:53
"Indulge Me" – 2:30
"Crown of Thorns" – 3:33
"Unnameable" – 4:52
"Take a Long Line" – 3:23
"Going Down" – 5:58
"Hail! Hail!" – 3:57
"Watching You Burn" – 3:35
"Sovereign" – 3:43

Six Feet Under - Graveyard Classics 3

2010-05-28T11:33:00.004+03:00

Chris Barnes - Vokal
Steve Swanson - Gitar
Terry Butler - Bas
Greg Gall - Davul

Cover albüm olayı 1995-2000 arasında tuttu, 2000’lerde ise yeni yazılmamış bestelerle albüm yapmanın modası, bir grubun kendi eskilerini tekrardan kaydedip bir araya getirmesiydi. Six Feet Under biraz da kuruluş yılından ötürü cover albüm modasına geç ayak uydurdu, bu konudaki ilk albümü 2000 yılının sonuna doğru Graveyard Classics ile geldi. Ancak grup bu olayı çok seviyor olmalı ki, mezarlık klasiklerinin geçtiğimiz Şubat ayında çıkan üçüncüsünü dinleyebiliyoruz. “Bu bir üçlemeydi” demiyorlarsa ilerleyen zamanlarda dördüncüyü, beşinciyi de dinleyeceğimiz tahmin edilebilir.

Graveyard Classics serisinin ilk albümünde Six Feet Under, heavy metalin erken dönemine ağırlık veriyordu. Şarkıların yarısı 70’li yıllarda yayınlanmış, kalanın büyük kısmı da 70’lerin sonlarına doğru bestelenmiş şarkılardı. Graveyard Classics’in ikincisini beklemiyorduk, o yüzden “ikinci bir derleme” olmasını da beklemiyorduk. O da derlemeden ziyade, AC/DC'nin Back in Black albümünün tümünü örten bir çalışma çıktı zaten. Zaman biraz daha ilerledi, 2010’a geldik. Bu sefer üçüncü Graveyard Classics çıktı. 80’ler daha ağır bastı, 90’lara bile değinildi. 10 yıl evvel çocukluğunun müziklerini yorumlayan Chris Barnes, şimdi de ilk gençliğinin müziklerini kaydetti.

Death metali ölümüne takip eden kitleler genellikle sevmiyor bu Six Feet Under’ın cover albüm mevzularını, ancak eğlenmesini bilen kişiler için tam bir “metal partisi” malzemesi bu seri. Hele ilk dinleyişte, içinden bilinen bir şarkı çıkarsa o zaman dinleyenin keyfine diyecek yok. Six Feet Under bu sefer insanların işini biraz kolaylaştırmış, Metallica ve Slayer gibi bolca bilinen grupları koymuş. Ama yine de o kadar kolay değil, The Frayed Ends of Sanity ve At Dawn They Sleep gibi pek popüler olmayan şarkıları mevcut bu iki grubun. Şahsen diğer önceden bildiğim şarkılar Pounding Metal, A Dangerous Meeting ve Destroyer. Eh işte yarısını biliyormuşum albümün başına oturduğumda. Şüphesiz ilk defa duyduğum isim Bachman-Turner Overdrive iken, ilk defa duyduğumdan emin olmadığım, bir yerde görmüş olacağım bol deneyli, 90’ların grubu Prong da Graveyard Classics 3’te yerini alıyor.

Doğrusunu söylemek gerekirse bu üçüncü albüm önceki Graveyard Classics albümleri kadar beni peşinden sürüklemedi, sıkça dinlediğim bir albüm olmadı. Ama yine de zaman zaman eğlenip kafa dağıtmak için yakın civarda bir yerde kalmalı bu albüm. Ayrıca tabi ki ekstrem müzik seven genç nesillere klasikleri aşılamak için de el altında tutulmalı. Az grup öğrenmedik cover albümler sayesinde…

"A Dangerous Meeting" (Mercyful Fate)
"Metal On Metal" (Anvil)
"The Frayed Ends Of Sanity" (Metallica)
"At Dawn They Sleep" (Slayer)
"Not Fragile" (Bachman Turner Overdrive)
"On Fire" (Van Halen)
"Pounding Metal" (Exciter)
"Destroyer" (Twisted Sister)
"Psychotherapy" (The Ramones)
"Snap Your Fingers, Snap Your Neck" (Prong)

Darkthrone - Circle the Wagons

2010-05-23T15:20:00.004+03:00

Nocturno Culto - vokal, gitar, bas
Fenriz - vokal, davul

Darkthrone son 5 yıldır çıkardığı her albümünün ardından, onu konu alan albüm incelemelerinin giriş kısımları oldukça klişe bir hal aldı. Buna kendi yazdıklarım da dahil. Nasıl değiştiklerinden, yeni halleri üzerine yaptıkları yorumlarından, müzikal umursamazlıklarından bahsedildi. Şu anda aynı hataya düşmeden daha başka neler yazabilirim, bunun muhasebesini yapmaktayım.

Sağ gösterip, sol gösterip, aşağıyı gösterip, ortadan vurmak olarak tanımlar mıyız Darkthrone’un müzik macerasını? Aslında en başından beri yapmak istedikleri müziğin bu olduğunu söylediğini okumuştum Fenriz’in bir yazısında, yanılmıyorsam. İnsanın aklına doğal olarak “o zaman niye baştan beri bunu yapmadınız vay canına yandıklarım?!” sorusu geliyor. Şartlar, bütçeler falan… Şuradaki yazının son paragrafında gizli sayılır cevap.

Neticeye baktığımızda, Darkthrone kariyerinde sağ gösterdi (death metal), sol gösterdi (black metal), aşağıyı gösterdi (punk) ve şimdi de ilkel bir NWOBHM ile karnın tam ortasına vuruyor. Geçtiğimiz Nisan ayında çıkan Circle the Wagons’ta müzikteki heavy metal ağırlığı önceki albümlere göre daha çok artıyor. Bestelerin yine yarısı Fenriz, yarısı Nocturno Culto tarafından yazılmış. Herkes kendi yazdığı şarkıyı okuyor. Yine Dark Thrones & Black Flags’te olduğu gibi Fenriz’in şarkıları daha çok punk ile ilkel dönem metalin karışımı beste yazımına sahipken, N. Culto’nun besteleri daha karanlık bir havada. Ama yine bu ikilik albümde bir kopukluk yaratmıyor. Albüm bütünlüğünü koruyor. O da Darkthrone, bu da Darkthrone. Araştırmayan adam için fark edilmeyecek bir ayrım.

Şarkılar arasında yine boş yok. Bu sefer üstelik dinlerken daha coşku dolduğumu hissettim. Aklıma “adamlar konsere çıkmıyor, bari birkaç akıllı çıksa da şunların tribute grubunu kursa, konserler verse öyle izlesek” fikri geldi. Konser ortamında çalınıp coşulacak besteler var. Şarkılarda yine yoğun bir Norveç havası var. Soğuk memleket sevmem normalde, ancak yine daha evvel dediğim gibi, bu adamlar benim için Norveç kültür elçisi oldular.

Albümü beklerken şarkı isimleri yayınlandığında bizi ne beklediğini anlayabiliyorduk. Those Treasures Will Never Befall You, I Am the Graves of 80s ve I Am the Working Class daha isminden beklentileri karşılayan şarkılar. Üçünün de Fenriz ürünü olduğunu tahmin etmişsinizdir :) Yine yer yer ağır crust punk öğeleri, yer yer de ağır NWOBHM nameleri var. “Yaşasın eski usul işçi metal!” söyleminin altını dolduracak şarkılar bunlar. Ancak Nocturno Culto’nun bestelerinin de dinleme zevki bunlardan aşağı kalır değil. Özellikle yedi buçuk dakikalık Stylized Corpse şarkısı inanılmaz bir beste. Hatta Darkthrone’un bugüne kadar yaptığı en iyi birkaç şarkının arasına kesinlikle girer, bana sorsanız belki en iyisi bile diyebilirim! Şarkının sonuna dikkat, “Gitar ağladı be!” cümlesi, ilk dinleyişimden sonra verdiğim ilk tepkiydi. Öne çıkan bir diğer N. Culto bestesi ise Eyes Burst at Dawn. Dinlerken tüyler diken diken!

Albümle ilgili son olarak, iki tane şarkıda tertemiz vokallerin kullanılmasının şok edici bir öğe olduğu söylenebilir. İlginç, zamanında brutal vokali geçtim, kirli, agresif vokaller sokaktaki vatandaşı şok etmek için kullanılırken, Darkthrone takipçileri temiz vokal duyduklarında şoka uğramışlardır zannediyorum ki :)

İstanbul’da oturuyorsanız gidin edinin bu güzel albümü, Kadıköy Akmar Pasajı’ndaki Hammer Müzik’te satılıyor CD’si. Ayrıca bu ilkel müziğin meraklıları Darkthrone’un mini sitesindeki albüm önerileri ile, Fenriz’in dört seferdir yaptığı şarkı derlemelerine göz atabilir (1 2 3 4). Ben bir de şahsen Amebix’i önereyim. Hepsinde şu anki Darkthrone’dan büyüklü küçüklü bir şeyler yakalayacaksınız. Ama bu yazının esas işlevini unutmayalım, henüz dinlemediyseniz öncelik Circle the Wagons’un!

"Those Treasures Will Never Befall You" - 4:21
"Running for Borders" – 4:04
"I am the Graves of the 80s" – 3:07
"Stylized Corpse" – 7:33
"Circle the Wagons" – 2:46
"Black Mountain Totem" – 5:36
"I am the Working Class" – 5:08
"Eyes Burst at Dawn" – 3:49
"Bränn inte slottet" – 4:37

Overkill - Ironbound

2010-02-01T12:29:00.004+02:00

Bobby "Blitz" Ellsworth - Vokal
Dave Linsk - Gitar
Derek Tailer - Gitar
D.D. Carlos Verni - Bas
Ron Lipnicki - Davul

Bir keresinde bir arkadaşım Overkill’in kelime anlamını sormuştu. İlk önce “Bir olayın aşırıya kaçması” şeklinde cevaplamıştım, ama sonra cuk diye oturacak bir deyim aklıma geldi: Vur dedik öldürdün! Şimdi Ironbound adlı, grubun 16 numaralı stüdyo albümünü dinlerken isimlerinin hakkını nasıl da verdiklerini, bulduğum deyimin nasıl da yerinde olduğunu düşünüyorum. İlk albümünün üzerinden geçen yirmi beşinci yılını kutluyorsun, 1994’ten beri müziğine yer yer groove, yer yer endüstriyel etkiler katma derdinde olduğundan esas mevzu olan thrash metale odaklanamıyorsun. O albümlerden birkaç güzel şarkı çıksa da geri kalanı daha çok albüm doldurmaya yönelik şarkılar yazıyorsun. Tamam satmadın davayı, diğer thrash metal grupları tarz değiştirirken ya da acı içinde kıvranırken hep buralardaydın. Hakkın yendi, hep geri planda kaldın. Son albümün Immortalis orta tempo diye eleştirdik, ama “yaş ilerledi canım normaldir” dedik. Bir sonraki albümünün yine belli bir seviyede olacağını, en az 2-3 yarıcı şarkı sahibi olacağımızı tahmin ettik. Ama bu kadarını da kesinlikle beklemiyorduk! İnsanların yaptığı yorumlara bakıyorum, istisnasız hepsinin gözler faltaşı olmuş, çene sarkmış yere düşmüş. “Oha!” “Çüş!” “Yuh!” şeklindeki tepkiler gırla gidiyor. Hakikaten vur dedik öldürdün be Overkill!

Doğrusunu söylemek gerekirse Ironbound’ı ilk dinlediğim seferlerde o kadar da hoşuma gitmemişti. Tek tük rahatsız olduğum şeyler vardı, bir de 58 küsur dakika ile Overkill tarihinin en uzun süreye sahip albümü olması ilk başta sindirilmesini zorlaştırıyordu. Rahatsız olduğum şeyler, bazı vokal ve gitar melodilerinin bizzat aynen neredeyse tamamen aynı şekilde kendilerinin eski şarkılarından arak olduğu hissine kapılmam. Örneğin Blitz’in belli kalıplarda şarkı söylediğini düşünmüştüm. Bir şarkıyı dinlerken “bu kısım başka bir şarkıda vardı sanki” dedim sürekli. Ama sonra dinledikçe açıldım, açıldıkça bütün bu benzerlikleri kafaya takmamaya başladım. İşte o zaman benim de albüme olan tepkim, bütün o yorumlarını okuduğum insanlar gibi olmuştu: Oha müdürüm affedersin! İnsan mısınız siz? Bu besteler nasıl besteler böyle, bu performans nasıldır? Gönül rahatlığıyla söylüyorum, albümde bir tane bile boşluk doldurucu şarkı yok. Her biri tek başına ortalığı yakıp yıkması için yazılmış adeta. Gitar işçiliği muhteşem. Overkill’in en uzun süre birlikte olan gitar kadrosu muhteşem kaliteli bir iş çıkarmış. Okuduğum kadarıyla gitar bölümlerinin hepsini Dave Linsk yazmış, kendisini böylece “eli öpülesi müzisyenler” listeme kafadan soktum!

Ironbound albümünde şarkılar oldukça uzun, 5 dakikanın altında şarkı yok. Üstelik ilk şarkı The Green and Black tamı tamına 8 küsur dakika! Ardından gelen Ironbound ise 6 küsur dakika. Buna rağmen bu ilk iki şarkı yağ gibi kayıp gidiyor. Şarkılardaki alt bölümler arası muhteşem geçişler ve çıldırtıcı sololar bir an olsun insanı baymıyor. Overkill’in son birkaç albümünde uyguladığı “ilk şarkı, bünyede en yüksek hasara yol açan şarkıdır” düsturu burada da devam ediyor, yeşilli siyahlı ilk şarkımızda sololar cayır cayır yanıyor adeta, melodi ve tondan bahsediyorum. Overkill’in önceki eserlerini düşündüğümde alışık olduğum bir şey değil açıkçası.

Albümde tüyleri diken diken edecek nice bölüm var. Az önce değindiğim “cayır cayır” kısımlar, Ironbound şarkısının ortasındaki durulgan kısım ve ardından gelen gurur dolu solo, Endless War’un nakaratları… Grup, Bring Me the Night ve Endless War’da NWOBHM etkilerini ayyuka çıkarırken, Give a Little ile bir yandan da punk bir duruş sergiliyor. The Head and Heart biraz daha Necroshine albümü usulü bir şarkı olmuş, ilk dinleyişlerimde sırıtsa da sonradan o da kendini fevkalade benimsetti. Sondan bir önce gelen Killing For a Living adlı şarkıda ise dehşete düştüğümü söylemeliyim. Kesinlikle Overkill’in 30 yıllık kariyerinde bestelediği en cinnet şarkı! Şarkı adeta cinnet geçirirken yazılmış gibi. İleride bu albümden konser gediklisi olacağını tahmin ettiğim 4 şarkıdan biri bu (diğerleri The Green and Black, Ironbound ve Endless War). The Goal is Your Soul tam Overkill’in şahsına münhasır bir şarkı olmuş, dinlerken gözümün önüne hep grubun maskotu yarasa Chaly geldi ne yalan söyleyeyim. Değinmediğim 2 şarkıdan In Vain’i de ilk başlarda pek güçlü bulmamıştım ama daha sonra şarkıda geçen “No victory in vain” cümlesiyle, çalışmama rağmen birkaç tane kötü geçen sınavım paralellik gösterdiğinde şarkıyla aramda bir gönül bağı oluştuğunu düşünüyorum. Eh, 9 şarkıya da değindik, son şarkı The SRC’ye de değinmemek olmaz. Bence albüme oldukça güçlü bir bitiş olmuş bu. Bir miktar groove etkileri görülse de çok güçlü gitar ve davul tonu, kafaları sallayarak sözlere eşlik ettirmeye yetiyor. Zaten şahsen bir Overkill hayranı olarak eşlik etmeye dünden hazırım da, sonuçta ilk dinleyişlerim sönük olan bir albümden bahsediyorum.

Albümü beğenmemekte direten arkadaşların en çok yakındığı şeyler okuduğum kadarıyla şarkı sürelerinin uzunluğu, bazı riflerin “ben bunu bir yerden tanıyorum” dedirtmesi ve davulda “trigger” diye bir şeyin kullanılması. Şahsen davul tekniğinden pek anlamadığım için beni rahatsız etmedi. Yine şahsen, şarkı sürelerinden oldukça memnunum. 58 dakika civarı olmasına rağmen o 1 saatin nasıl geçtiğini anlamıyorum bile. Nice 40-45 dakikalık albümler var, “hadi bitsin artık yeter” dediğim, ama bu albüm kesinlikle akıyor. Riflerin tanıdık gelmesine katılıyorum ama sonradan albüme alıştıkça bunu dert etmemeyi öğrendim. Tabi bunda Overkill’in bu yaz ülkemize gelecek olması ve biletimi daha şimdiden almış olmamın yarattığı heyecan ile gazın da etkisi vardır kesin. Kolay değil, benim gibi evcimen bir adamı İzmir’den kaldırıp tek başıma İstanbul’a, konserine getirtecek tek grup Overkill’dir.

Albüm ile ilgili okuduğum bir başka eleştiriyse içinde bol bol doldurmalık bölüm olduğu ve bestelerin zayıf yazıldığıydı. Müdürüm affedersin ama bu arkadaşımız neresiyle dinliyor bu albümü? Tamam, bir Overkill hayranı olarak bu albümü çok yukarılara koymam normal ama tarafsız gözle bakınca da gerçekten tüm thrash aleminde son yıllarda çıkan en iyi albümlerden biri, Overkill’in ise bana göre 1994’ten beri, çoğunluğa göre 1991’den beri açık ara en iyi albümü. Her ne kadar göreceli bir durum olsa da Ironbound’un her saniyesinin insanı harekete geçirdiği yadsınamaz.

Ayıptır söylemesi henüz son Slayer albümü World Painted Blood’ı dinlemedim, thrash insanı olmama rağmen Megadeth zaten hiç sevmem, Anthrax zaten son 20-25 yılıyla benim gözümde thrash metal değil, elde sadece Death Magnetic ile Metallica var dört büyüklerin (!) son performanslarıyla Overkill’i karşılaştırmak için. Ama yine okuduğum kadarıyla insanların çoğu Ironbound ile birlikte Overkill’i bu dörtlünün üzerine rahatlıkla koyuyorlar, karşılaştırılabilecek tek albümün Heathen’ın son çıkan albümü Evolution of Chaos olduğunu söylüyorlar (bak onu da daha dinlemedim).

Ironbound ile ilgili son sözlerime gelelim. Benim için gerçekten çok özel bir albüm. Aylarca, belki de yıllarca sıkılmadan dinleyeceğimi düşünüyorum. Bir tahminime göre de bir 10 yıl kadar sonra bu albümü “klasik albümler” sohbetleri arasında anacağız bence. İlk albümünün üzerinden 25 yıl geçmesine rağmen, son 20 yılda yine çok kaliteli albümler yapsa da bir çoğunun üstünde kalabilen böyle bir albüm yapabildikleri için başta Bobby Ellsworth ve D.D. Verni olmak üzere, Overkill ile gurur duyuyorum. Thrash metal, yürekten dinleyenler için gerçekten çok özel bir şey ve bu tarzda hala sapasağlam eserler çıktığını görmek bir thrash metal fanatiği için gurur verici. Ironbound ise CD’sini uzun yıllar gururla saklayacağımız, taş gibi bir thrash metal albümü!

"The Green and Black" – 8:12
"Ironbound" – 6:33
"Bring Me the Night" – 4:15
"The Goal Is Your Soul" – 6:40
"Give a Little" – 4:41
"Endless War" – 5:41
"The Head and Heart" – 5:11
"In Vain" – 5:12
"Killing for a Living" – 6:14
"The SRC" – 5:07

Testament - The Gathering

2010-01-25T21:39:00.003+02:00

Chuck Billy - Vokal
Eric Peterson - Ritm gitar
James Murphy - Solo gitar
Steve DiGiorgio - Bas
Dave Lombardo - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı Boo! dergisinin 38 numaralı sayısında, Şamar adlı heavy metal bölümü için yazmıştım. Burası için yazmadım yani.

Testament ile ilk tanışmama vesile olan albüm The Gathering. O güne kadar sadece ismen tanıdığım ve fotoğraflarından, albüm kapaklarından diğer thrash metal gruplarına nazaran daha ağırbaşlı, daha efendi olduğunu tahmin ettiğim grubun müziğini ilk defa bu albümle buldum. Üstelik kasetten. Böylesi benim gibi bir kaset koleksiyoncusu için daha güzel oldu tabi. 1999 yılında çıkmış olan albüm ilk dinlediğimde hakikaten kaya gibiydi, tonlarca ağırlıktaydı. Normal bir thrash metalden daha karanlık bir hava vardı. Vokal zaman zaman temiz olmaktan çıkıyordu. Bunlar Testament’ın diğer albümlerine bulaşmadan evvel vardığım yargılar.

Diğer albümleri dinlemiş durumdayım şu an, o zaman karşılaştırarak değerlendirebilirim The Gathering’i. Demonic albümüyle sinyalini verdikleri death metal etkileri bu albümde daha çok ağır basmış. Chuck Billy’i bol bol gürlerken duyuyoruz. Ayrıca dümdüz “tırı tırı tır tır” diye giden thrash rifleri sürekli yok. Ama olabildiğince ağır bir müzik var. Diğer albümlerden kat kat daha ağır bir sese sahip. Hele ekolayzırdan bası açınca bas gitar da, davullar da sırtınıza binmiş gibi oluyor. Tarz için death metale yakın dedim ama atıyorum bir Cannibal Corpse tarzı temalardan ziyade daha derin konuları işliyor. Ayrıca death metal deyince bol bol davul atakları beklemeyelim, müziğin ağırlığından ve yer yer brutal olan vokallerden dolayı böyle bir benzetme yapılıyor zannediyorum ki.

Öne çıkan pek şarkı yok, albüm fazla inişli çıkışlı değil. İlk başta neler hissediyorsanız ortalarında da benzer hisler içinde oluyorsunuz. Ama mesela benim özellikle beğendiğim parça Down For Life oldu. Sözlerinden dolayı falan değil, çok akıcı bir şarkı, keyifli bir besteye sahip her ne kadar sözleri için aynı şey söylenemese de. Bu şarkı esnasında aklıma kasetteki şarkı sözü kağıdındaki Chuck Billy’nin suratını ekşittiği fotoğrafı geliyor, pozuna cuk diye oturuyor şarkı. Ayrıca kağıttaki her resmin kompozisyonunun bir şarkıyı temsil ettiği görülüyor gibi. En azından Sewn Shut Eyes gayet açık ve net. Onun dışında zannediyorum ki diğerlerinin arasında Riding the Snake ve Fall of Sipledome temsilleri var.

The Gathering’in yapıldığı dönemin kadrosu tam bir yıldızlar kadrosu olmuş. Öncelikle mix koltuğunda Andy Sneap var. Bunun dışında Testament’ta zaten olan Chuck Billy ve Eric Peterson haricinde Death, Obituary ve Konkhra gibi yer yer kalburüstü, yer yer ilahlaştırılan gruplardan tanıdığımız James Murphy; Sadus, Death, Autopsy, Iced Earth ve daha birçok grupta çalmış olan Steve DiGiorgio ve belki de en bomba isim olarak Slayer’dan ayrıldığı dönem o proje senin bu proje benim dolaşan Dave Lombardo Testament’ın bu rüya takımını oluşturuyor.

Souls of Black’ten sonra bence bir türlü yeterli albümler çıkaramayan Testament bu durumun acısını The Gathering ile baya bir çıkarmış. Çok güzel albüm olmuş. Hiç sıkmıyor, tekrar tekrar kendini dinletebiliyor. Zaten grubun böyle 3 albümü var, sürekli bununla birlikte Souls of Black ve Practise What You Preach’i dinliyorum döndüre döndüre (güncel not: İlk iki albüm The Legacy ve The New Order’ın daha sonradan hayranı oldum, esas onları döndüre döndüre dinliyorum!). Neyse, albüm hakkında son sözleri söyleyeyim, alın dinleyin çok güzel evet heh heh.

"D.N.R. (Do Not Resuscitate)" – 3:34
"Down for Life" – 3:23
"Eyes of Wrath" – 5:26
"True Believer" – 3:36
"3 Days in Darkness" – 4:41
"Legions of the Dead" – 2:37
"Careful What You Wish For" – 3:30
"Riding the Snake" – 4:13
"Allegiance" – 2:37
"Sewn Shut Eyes" – 4:15
"Fall of Sipledome" – 4:48

Pino Scotto - Datevi Fuoco (Lo Scotto da Pagare)

2010-01-18T21:18:00.003+02:00

Tepeye not: Bu yazıyı Boo! dergisinin 39 numaralı sayısında, Şamar adlı heavy metal bölümü için yazmıştım. Burası için yazmadım yani.

Bir heavy metal dinleyicisi İtalyanca kursuna gitmeden önce birkaç kere düşünmeli. Özellikle heavy metalden başka müzik tarzlarına kapalıysa ve hele hele Eros Ramazotti’nin sesine çok fena kıl oluyorsa. Çünkü ben yaptım böyle bir şey. Çok güzel bir sınıfa denk geldim, her hafta tonlarca gülerek çıkıyorum kurstan ama İtalyancayı müzik dinleyerek pekiştirme eylemini yapamıyorum. Araştırdım, İtalya’da heavy metal kültürü daha çok senfonik ve gotik metale kaymış. Bir miktar da endüstriyel. Thrash metal yapan bir tek Extrema var ancak onlar da hardcore’a ağırlık vermişler. Sözleri de İngilizce zaten. Koskoca ülkede şöyle delikanlı, İtalyanca heavy metal müzik yapan yok mu be arkadaşım?

Neyse, arayınca insan buluyormuş (www.metal-archives.com sitesinde ülkelere göre arayın işte). Bulabildiğim ilk ve nadir isimlerden Pino Scotto, İtalya’nın en dinozor müzisyenlerinden biri. 80’lerde Vanadium adlı grubuyla çalışan Scotto, 90’larda tek başına albümler yayınlıyor. 2000’lerde ise Fire Trails adlı grupta bulunuyor. Şimdi bahsedeceğim albüm ise bir en iyilerin derlemesi kıvamındaki Datevi Fuoco (Lo Scotto Da Pagare).

Geçen yıl içinde yayınlanan bu albümde İtalyan hard rockçunun tek başına takıldığı dönemdeki en iyi şarkıları toplanıyor. Bu arada her şarkı yeniden kaydediliyor, üstelik bir sürü de İtalyan sanatçı eşlik ediyor Scotto’ya. Benim ismen tanıdığım gruplar arasında Lacuna Coil’den Criz Mozzati, Extrema’dan Tommy Massara ve G. L. Perotti, Strana Officina’dan Bud ve Dario Cappanera ve Fire Trails’den Steve Anghartal'ı görüyorum. Daha bir sürü isim var Scotto’ya eşlik eden. Saymakla bitmez ama bu yazıyı okuyan kimse bu kişileri tanımadığından saymaya da gerek yok.

Albümde 12 tane şarkı var, tamamına yakını gerçekten çok kalite şarkılar. Progresifçi bir arkadaşa Come Noi'i dinleteyim dedim, adam yobazlık yaptı beğenmedi “bu ne be hard rockmış peh” falan dedi. Ama dinleyip düşününce hakikaten hakkını vermek lazım. Üstelik 8 kur üzerinden 5 kurluk da olsa (güncel not: şimdi 8. kurdayım, pek bişey değişmedi :F) kıt olan İtalyancamla sözlerini hafiften anlayınca (şarkı sözlerini okumadım, dinleyip anladım) sevilmeyecek şarkı da seviliyor zaten. Çok enerjik şarkılar. Prodüksiyonun kalitesi çok iyi. Besteler eski kafa. Bir de Akdeniz insanıyız ya, çekiyor işte müzik. Yansımış müziğe tamamen Akdeniz havası. Amerikan-İngiliz tarzı hard rocktan ayrı bir havası var yani. Bodrum’da yazlık evim olsa, kendi domateslerimi yetiştirsem, her gece ay ışığında deniz manzarasına oturup balık yerken sürekli bu albümü dinlerdim. O kadar Akdeniz havası var yani. Sıcak, içten. Kesinlikle yapay değil.

Şarkılardan öne çıkanlar arasında, Scotto’nun en popüler parçası Come Noi ile ikinci şarkı Il Grido Disperato di Mille Bands var ki bunlar tam gaz giden şarkılar. Onlardan sonraki iki şarkıyla albüm blues-rock havasını da katıyor kendine. Çok leziz valla. Amma velakin albüm ilerledikçe o kadar gaz ile yazamıyorum bu sa-tırları. Demek ki öne çıkan şarkılar ilk dört şarkıymış. Ondan sonra albüm biraz hız kesiyor, tek tük baladlar başlıyor. Ama lezzeti tükenmiyor yine de albümün. Hatta esas Akdeniz usulü müzik böyle başlıyor. Böyle yavaş, hem hafif efkarlı hem de keyifli.

Uzun lafın kısası, Akdeniz insanı olan, hard rock dinleyen herkesin edinmesi gereken bir albüm bu Datevi Fuoco. Tabi kolaysa Pino Scotto'nun eski kayıtlarını da edinmek lazım ama bu albüm bile zor bulunurken diğerleri yani... Keşke İtalya'da heavy metalin bu tarafı daha popüler olsa ancak adamlar senfonik olaya daha yakın bakıyorlar. Opera sevgisinden falan mı kaynaklanıyor diyeceğim ama yok, bağdaştıramadım şimdi.

"Come Noi" - 3:17
"Il Grido Disperato di Mille Bands" - 3:43
"Dio del Blues" - 5:08
"Piazza San Rock" - 4:12
"Segnale di Fuoco" - 2:43
"Le Stelle Cadenti" - 3:58
"Guado 3000" - 3:56
"Disperanza" - 3:51
"Predatori della Notte" - 4:31
"Nunù" - 4:16
"Code di Cometa" - 3:18
"Gamines" - 2:47

Destruction - All Hell Breaks Loose

2010-01-13T16:26:00.005+02:00

Marcel 'Schmier' Schirmer - Vokal, bas
Mike Sifringer - Gitar
Sven Vormann - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı Boo! dergisinin 39 numaralı sayısında, Şamar adlı heavy metal bölümü için yazmıştım. Burası için yazmadım yani.

Müzik kültüründe uzun yılları geride bıraktığımıza göre, "geri dönüş" kavramı artık oturmaya başladı sayılabilir. Özellikle 10'lu yıllara ayrılan müzik dönemleri, bazı tarzlara yararken bazılarına yaramıyor. Gruplar ara verebiliyor, sonra kendilerini hazır hissettiklerinde tekrar toparlanabiliyor. Söz konusu tarz heavy metal ise bir güç gösterisinden söz etmek mümkün. Hele hele "aşırılık" temasının ana unsur olduğu thrash metal için bu güç gösterisinin önemi daha büyük.

Öhöm, dosya konusuna giriş yazmıyorum. Lafı Destruction'ın geri dönüş albümüne getireceğim. Ancak hakikaten de "geri dönüş albümleri" adında bir dosya konusu yazılabilirmiş bak, konusuz kalırsam cebimde dursun. Şimdi 2000 yılına geri dönelim. 90'lar Destruction'a hiç yaramamış, Schmiersiz grup tamamen farklı bir kimliğe bürünmüş. Dönemin thrash metal gruplarının kaydığı groove etkilerinin ayyuka çıktığı 1 albüm, iki de kısa boy kayıt (EP) yayınlandı. Bunlar zaten 1999'da Schmier geri döndüğünde orijinal Destruction diskografisine girememiş kayıtlar. Tam bir üvey evlat yani. Hal böyleyken thrash metal tarihinin en yıkım dolu grubu Destruction'ın "geri dönüş" albümü, Cracked Brain'den beri grubu özleyen thrash manyaklarını daha da manyatacak bir kayıt oldu.

Tam bir gövde gösterisi. Destruction hiç olmadığı kadar, hatta olamayacağı kadar agresif, hızlı ve gamsız. The Butcher Strikes Back'in sonuna kadar Destruction'dan duyduğumuz duyabileceğimiz en hırslı, en kuvvetli şarkıları dinliyoruz. Sonrası belki bu kadar kuvvetli değil ancak bu düşüş de çok değil. Zaten oraya kadar dinlerken yoruluyorsunuz, vitesi azıcık düşürmek lazımdı.

The Final Curtain, Machinery of Lies, Tears of Blood, Devastation of Your Soul ve The Butcher Strikes Back şarkıları işte en sıkı parçalar, art arda geliyorlar. Bol bol politik, toplumsal ve dini eleştiri thrash metalin bir gereği olarak devam ederken, albüm aynı zamanda grubun geri dönüşünü de kutluyor bir yandan. The Butcher Strikes Back adından da anlaşılabileceği gibi bu görevi yerine getiriyor ve şarkıda da dinleyicilere teşekkürler sunuluyor. Ayrıca Total Desaster tekrar kaydediliyor. Bunun dışında kalan kısımsa (eleştrilerden ve kutlamadan kalan) "bakın biz ne kadar kötüyüz" tarzı bir muhtevaya sahip. Ancak bu sözleri ciddiye almadan eğlenmeye bakmak daha cazip gelmiyor değil.

Albümdeki coşkuyu tam olarak yazıya yansıtamadım sanırım ama D.E.V.O.L.U.T.I.O.N. hariç (çünkü henüz dinlemedim) (güncel not: artık dinledim :F) en coşkulu, en gürültülü Destruction albümü diyebilirim kendi adıma. Beste olarak değil belki ama prodüksiyon, kayıt, son ürün olarak... Bu düşüncemi yedirmek için zamanında eski şarkıları yeniden kaydettikleri Thrash Anthems'i kaydettiler tabi. Olsun, onu hariç tutayım. Neticede All Hell Breaks Loose, uzun süre verilen bir arada bir thrash metal grubunun ne kadar dolacağını, bunu bir anda nasıl boşaltabileceğini gösterebilen bir örnek.

"Intro" – 0:43
"The Final Curtain" – 4:27
"Machinery of Lies" – 3:42
"Tears of Blood" – 4:03
"Devastation of your Soul" – 4:10
"The Butcher Strikes Back" – 3:08
"World Domination of Pain" – 4:06
"X-Treme Measures" – 4:54
"All Hell Breaks Loose" – 5:40
"Total Desaster 2000" – 3:07
"Visual Prostitution" – 3:50
"Kingdom of Damnation" – 3:37

Meshuggah - Destroy Erase Improve

2010-01-03T13:52:00.005+02:00

Jens Kidman - Vokal
Fredrik Thordendal - Solo gitar
Mårten Hagström - Ritm gitar
Peter Nordin - Bas
Tomas Haake - Davul

İlkbaharın son günleri, günlerden pazartesi. Akşam. Önümde bir sürü yapılacak iş, yazılacak yazı var. Dergide kendi bölümlerimi yayına hazırlamalıyım. Bir önceki gün denize gitmişim, güneş kremi sürmeden. Sürmem tabi ki, bir keresinde dinlediğim bütün bir albüm boyunca güneş altında yatmıştım ve bir halt olmamıştı. Zor yanan bir insanım zaten. Ama bu sefer bu tecrübe işe yaramadı, akşam eve döndüğümde her tarafımdan ateş fışkırıyordu. Bütün kaslarım tutulmuş, şort mayonun kapadığı yerler haricinde vücudumun her noktası kıpkırmızı, hassas oğlu hassas. Bu hassaslık kaşıntı olarak geri dönüyor, kaşıdıkça acıyordu. Bir yandan baş ağrısı da yapıyor, hiçbir şey yapasım gelmiyordu. Ertesi sabah okula nasıl kalkıp gidebildim hala merak ediyorum (devamsızlık sınırdaydı da olsun, böyle deyince daha güzel oldu cümle).

Pazartesi akşamı işte, bütün o işler beni beklerken, bütün o saydığım belirtiler devam ederken aklıma sabahki sosyal seçmeli ders geliyor. Örgütsel davranış yani. Bu haftanın konuları arasında iş yerinde çalan müzikten bahsetmek de vardı. Buradan ritmik seslerin insan ritmini bozduğuna varıyorduk. Dört dörtlük ölçüde giden şarkıların insanı motivasyonunu korumakta zayıf olduğunu, sürekli çalındığında veriminin düştüğünü anlatıyordu. Turistler neden bizim dokuz sekizlik müziğimize bu kadar ilgi gösteriyor sanıyordunuz? Aksak müzik adamı harekete geçiriyor da ondan. Sadece dokuz sekizlik ritimler değil, bütün aksak müzikler için de geçerli bu.

İşte, aklıma o sabahki ders geliyor. Cuk diye oturtmuş, denk getirmiş konuyu gününe, Barbaros insanı hoca. “Madem aksak müzik insanı harekete geçiriyor, bir Meshuggah açalım da havamızı bulalım” diyorum, normalde çok nadiren dinlediğim bir grup olmasına rağmen. Başlıyor. Gitarlar girdikten sonraki hemen ilk saniyede bingo! Haklısın Barbaros adlı hocam, büyüksün, tebrikler. Baş ağrısı mı? Hadi canım! Zihnim açılıyor yahu! Birdenbire o yorgun bünye gidiyor, harekete geçiyor. Sözcükler takır takır geliyor. Klavyeyle harf resitali veriyorum resmen. Adobe Flash ile dans ediyorum ayağına basmadan. Adobe Fireworks’ü havaya fırlatıp 5 tur döndürüp aynı estetikle yakalıyorum… Zira ilk şarkı Future Breed Machine hayvan gibi affedersiniz. İnanılmaz bir agresiflikle ve yırtıcılıkla giriyor albüme. Çok hızlı, çok sinirli, çok teknik. Vücudun her uzvu oynamaya başlıyor kendiliğinden. İnsan kendine geliyor yahu! Sapına kadar haklısın Barbaros!

Albümün en başında Future Breed Machine tokadın en sağlamını vurup kendine getiriyor, ondan sonraki şarkılarda da böyle bir şey bekliyoruz. Ama bu kadar sağlam olmuyor. Olsun varsın, en azından koruyabiliyorlar ilk şarkının verdiği o şok geçirip kendine gelme halini. Bütün albüm birbirinden aksak çeşit çeşit ritimle bezeli. Beste olarak uçmuş şarkılar. Belli bir matematiğe göre bir araya getirilen notalar falan var. Bazı yerlerde her enstrüman ayrı ölçüde takılıyor, ondan sonra ölçülerinin ortak katlarının en küçüğünde (okek) bir araya gelip oradan ortak ölçüyle devam ediyorlar. Sonra tekrar ayrılıyorlar falan. Çok fantastik bir şey. Vokal de tertemiz değil, böyle fütüristik havaya uygun bir ton, ama robotik değil tabi. Aralara caz füzyon usulü bölümler de eklemişler.

Uzun lafın kısası, benim gibi deneysel müzikle ilgisi olmayan bir adamın bile ilgisini çekebilecek bir albüm Destroy Erase Improve. İlaç gibi ilaç! Hiçbir şey yapmaya haliniz yoksa takın kaseti, işinize bakın. Bilimkurgu-aksiyon tarzındaki bir filmin müziğe dökülmüş bir hali adeta. Fütüristik, tempolu, öfkeli, deneysel…

Son olarak, o akşam albüm devam ederken işlerimi bitirip bitiremediğimi merak edenlere, hayır efendim bitiremedim. Tam ikinci üçüncü şarkı civarlarındayım, pizza geldi onu yemekle uğraştım. Yemek bittiğinde albüm de bitmişti, ondan sonra yine yanık, iş görmez insan profiline geri dönmüştüm.

"Future Breed Machine" – 5:49
"Beneath" – 5:38
"Soul Burn" – 5:18
"Transfixion" – 3:34
"Vanished" – 5:05
"Acrid Placidity" – 3:16
"Inside What's Within Behind" – 4:31
"Terminal Illusions" – 3:47
"Suffer in Truth" – 4:20
"Sublevels" – 5:14

Dr. Skull - Hershey Yolunda!?

2009-08-13T14:53:00.003+03:00

Serdar Tuksal - Vokal
Murat Ersöz - Gitar
Mustafa Erman - Bas
Alper Yarangümeli - Davul

Tepeye not: Bu yazı Boo! dergisinin 37. sayısında yayınlanmıştır, yeni yazmadım eski yazdım.

Yerli heavy metal efsanelerinden Dr. Skull’ın şu anda kapağını görmekte olduğunuz albümü üzerine konuşmak isterim. 1994 yılına gelince vokalisti değişen, şarkı sözlerinin dili değişen ama kendisi değişmeyen grup iki albümdür yaptıkları kelime oyunlarına nispeten daha zayıf da olsa devam ediyor Hershey Yolunda diye. Günümüzde yapılsa hiç hoş karşılanmayacak olan hareketi, isterseniz adam kayırmaca deyin ama Dr. Skull yıllar evvel yaptığı için hiç kınamıyorum. Varsın olsun, hepsi canımız ciğerimiz. Zaten eleştiri amaçlı yapılmış bir şey, sonundaki o !? işaretini görmüyor musun arkadaşım?

Hershey Yolunda, ne olduğunu bir türlü anlayamadığım kapak resminin (belki de fotoğraftır) (doğaçlama düzeltme: kapaktaki şeyler koyunmuş, ortadaki hariç hepsi beyazmış, ortadaki kara koyunmuş) üzerine pembe renkle yazılan grup logosu ve albüm adıyla daha da bir bağrıma bastırıyor kendini. Özensiz işler bazen böyle yapabiliyor işte. Amatör hava mı dersiniz, yokluk mu, yoksa hakikaten “sallamıyoz biz böyle şeyleri” demek mi bilemem ama daha samimi geliyor böyle şeyler. Hele günün birinde kasetini bulursam ne yapıp edip yazlıktan getirttiğim gibi bozulan kara kutu şeklindeki teybi tamir ettirip onun mono hoparlöründen boğuk boğuk dinleyeceğim. Evet en büyük emelim bu heh heh.

Albümde müzik ile sözler tezat oluşturuyor. Müzik baya eğlenceli giderken, sözlerse oldukça muhalif, sorgulayan, duyarlı bir karakterde. Müzik için heavy metal diyoruz ama Dr. Skull geleneği olan punk etkileri de bolca yer buluyor bu albümde. “Ayaklarım zincir / Dört bir yanım duvar / Elim cebimde / Cebim delik / Elimde ne var?” şeklindeki nakaratıyla efsaneleşmiş şarkı Elim Cebimde bu albümde. Daha neler neler var. Mesela Zaman adlı şarkının girişindeki sözlere ilk kez kulak kabarttığımda yaşadığım şoku hala hatırlarım: “Doğuya giden bir gemi güvertesinde, batıya koşar insanlar belki de”. O andan itibaren sözlere çok daha dikkat ettim ve ilk dinleyişlerimden çok daha farklı bir albüm buldum karşımda. Gazeteyi okuyup ilgili kişilere günlük “vay eşşek herifler” sözümü söyledikten sonra bir fincan kahveyle beraber çok güzel gidecek anlara sahip bir albüm.

Yıllar geçmesine rağmen kesinlikle anlattığı, eleştirdiği şeyler hala geçerliliğini koruyor. İnsanlar hala para hırsları yüzünden ormanları yakıyor, oldubittiye getirip oteller dikiyor. Bir yandan insanlar cahilliğe ve fakirliğe maruz bırakılırken diğer tarafta halen daha kendisini tehdit eden şeyleri görmezden gelen duyarsız bir kitle var. Halen daha bazı yerlerde oruç tutmayanlar, içki içenler, kısa giyinenler ve o kafanın “hoş göremeyeceği” diğer şeyleri yapanlar dayak yiyor. Hala kendisiyle belki de hayatı boyunca bir münasebete girmeyeceği devlet liderlerinin hırsları yüzünden yaşadığı yerler bombalananlar var. Sağ çıkabilirse ne ala. Albümü dinledikçe bunlar aklımıza geliyor ve bunların hala devam etmesine mi üzülelim, yoksa bu albümün zaman içinde eskimeyecek kadar nitelikli olmasına mı sevinelim, orası biraz karıştırıyor aklı tabi. Ama albümün tadını çıkarıp o yıllarda yapılan müziği hayran hayran dinlemek kişisel ruh sağlığımız için daha iyi olsa gerek. Çünkü bildiğimiz Dr. Skull mizahı bu albümde de devam ediyor.

Gökova şarkısında nakaratta “kötü kelime” sayılabilecek bir kelimeyi öyle bir sansürlüyor ki, belki de ilk defa sansüre alkış tutuyoruz (“’Ih!’ yolu” da ne ola ki?). Daha başka, Sen adlı şarkı var. Sevgiliye yazılmış yavaş, romantik bir şarkı diye dinliyoruz, ta ki sonunu öğrenene kadar. Öğreniyoruz ki, şarkının esas oğlanının sevgilisi hakikaten b.k gibiymiş heh heh. Şarkının o dakikaya kadar duyduğunuz sözleri işte o zaman bir anlam kazanıyor, ikinci dinleyişinizde kahkaha tufanı şekline geçiyor şarkı.

12 şarkı, 41 dakika. Yani şarkılar çok uzun değil, baymıyor, sıkmıyor tadında bırakıyor Dr. Skull. Tabi dağılacaklarını bilselerdi eğer, ayıp etmiş olurlardı albümü uzatmadıkları için. Ne yazık ki rock müzik 90lar yerine 2000'li yıllarda rağbet gördü ülkemizde. Gerçi bugün rağbet gören şeye “rock” demeye bin şahit ister ama en azından tutunabilirlerdi (aslında düşündüm de, 1000’den fazla şahit çıkar. Kitleleri peşinden sürükleyen bir şeyden bahsediyoruz heh heh). Bu albümün ardından vokalist arkadaşımız pop müziğe yöneldi. Bu albümde hakikaten güzel söylemiş ama olmadı, racona ters her ne kadar paraya ihtiyaç da olsa heh heh. Diğer hakiki “dr” elemanlarsa doktorluk mesleklerine devam ettiler. Şu anda da öyle, hatta yurt dışında çalışıyorlar sanırım. Bizlere bıraktıkları 3 mükemmel (duygusal bakıyorum olaya) albüm için tekrardan teşekkür Dr. Skull’a.

"Herşey Yolunda" – 2:31
"Başlama Yine" – 2:43
"Yeni Baştan" – 3:08
"Zaman" – 4:58
"Elim Cebimde" – 2:51
"Güneşin Sesi" – 5:21
"Yandı Herşey" – 3:17
"Uzakta" – 2:35
"Gökova" – 2:48
"Sen" – 2:58
"Yaşamak İstiyorum" – 4:32
"Dur Artık" - 4:17

Black Sabbath - Paranoid

2009-08-13T14:24:00.004+03:00

Ozzy Osbourne - Vokal
Tony Iommi - Gitar
Geezer Butler - Bas
Bill Ward - Davul

Tepeye not: Bu yazı Boo! dergisinin 37. sayısında yayınlanmıştır, yeni yazmadım eski yazdım.

Albüm incelemesi yazarken aynı anda o albümü dinlemek mi daha faydalıdır yazar için? Yoksa bir şey dinlememek mi? Ya başka bir şey dinliyorsa? Hem de çok alakasız. Buraya ara sıra benim de kafamı dinlemek isteyebileceğimi yazacaktım ama şu an çalmakta olan Nuclear Assault şarkıları samimiyetim konusunda kendime şüphe düşürüyor. Amma velakin, doğru olan bu. Bir gün benim de kafa dinleyesim geldi ve uzun zamandır yanı başımda olan ama fütursuzca “bu mu metal? Çok hafiiif!” deyip dinlemediğim Paranoid bugün en çok takdir ettiğim albümlerden biri oldu. Bu arada hazır şu an ne dinlediğimi söyleyerek yaptığım gibi yazı masasından canlı yayın yapma tekniğini kullanırken şunu da eklemek isterim ki, suratımı kaşıyayım derken sivilcelerimi yoldum hüeaaaa!!!

Black Sabbath’ın altın klasiklerini sunduğu 1975 yılına kadar olan dönemin ikinci elemanı olan Paranoid, bu dönemin karakteristik müziğine sahip tabi ki. Bu ilk 6 albümde ne yaptılarsa zaten tamamen kendilerine özgü bir müzik, şahıslarına münhasır bir hava yakaladılar. Hatta canlı yayına devam, şu anda benimle konuşmakta olan eski yazarlarımızdan (güncel not: Boo!'nun eski yazarlarından tabi) Alper Kara bu münhasıriyette Tony Iommi’nin elinin sakatlanmasının başrol oynadığını söylüyor. Malumunuz bu arkadaşlar döküm işçisiydiler bir zamanlar, tehlikeli işler yani. Parmaklarını kaptırıyor, az bir kısmı gidiyor. Tam basamıyor ondan sonra teknik oluyor. Öyleymiş yani. İşte efendim bugün Saint Vitus’ten, Trouble’dan, Pentagram’dan veya Cathedral’den veya bilumum doom metal gruplarından bahsedebiliyorsak belki de adamcağızın parmaklarının o gün kırpılmasından ötürüdür.

İlk albümden daha karanlık değil, Master of Reality’den daha ağır da değil, ama çok daha dengede şarkıları var. Albümün neredeyse yarısı klasik oldu zaten camiada. War Pigs, Paranoid, Iron Man üçlüsü her daim coverlanabilen şarkılar, nispeten daha genç gruplar tarafından. Onlar kadar ünlü olmasa da benim inanılmaz hoşuma giden bir parça Electric Funeral. Teknikten anlamadığımı tekrar dile getireyim burada, heavy metalin ilk wah pedalının kullanıldığı şarkı olabilir. Pedal kullanılmadıysa bile en azından ona denk bir etki duyuyoruz. Şarkıyı ağzımla taklit etmek en büyük keyiflerimden bir tanesi. Albümün sosyete takımı dışında çok sevdiğim bir diğer şarkı da Hand of Doom. Bir öyle bir böyle diyor, bir anda değişik yerlerden başka değişik yerlere giriyor şarkı. Şöyle bir yere dalıp giderken çok güzel eşlik ediyor.

Sabbath’ın önceki dönemlerden kalan caz ve blues alışkanlığı bu albümde de devam ediyor, henüz çok kaybolmamış. Misal? Rat Salad denen enstrümantal şarkı. Ondan sonra en son sıradaki Jack The Stripper/Fairies Wear Boots da böyle etkiler barındırıyor daha. Eh 8 şarkının 7’sinin adı geçmişken Planet Caravan’ı da atlamayalım. Ozzy’nin sesinin boğuklaştığı, basın ve dingin bir perküsyonun başrolde olduğu dingin ve çok da aydınlık olmayan bir şarkı. Al işte bol bol kafanı dinle azizim heh heh.

Sene 1970. Dünya muhtemelen çok daha yaşanası bir yer bugüne nazaran. Kötü bir şey varsa, geçen 39 yılda çıkan onca güzel müziğin o sırada henüz bir kayıt ortamında vücut bulmamış olması. Ha bir de cep telefonu olmadığından arkadaşlarla buluşmak daha zordu tabi. Paranoid bir önceki albümün üzerinden daha 1 yıl geçmeden çıkıveriyor. Millet daha önce hiç duymadığı bu karanlık müziğin varlığından haberdar olmanın şokunu üzerinden atamamış, 7 ay aradan sonra bir de Paranoid çıkıyor. Olacak iş mi bre Black Sabbath?

"War Pigs/Luke's Wall" – 7:57
"Paranoid" – 2:52
"Planet Caravan" – 4:32
"Iron Man" – 5:58
"Electric Funeral" – 4:52
"Hand of Doom" – 7:07
"Rat Salad" – 2:31
"Jack the Stripper/Fairies Wear Boots" – 6:15

Holy Moses - Master of Disaster

2009-08-13T13:52:00.004+03:00

Sabina Classen - vokal
Franky Brotz - gitar
Joern Schubert - gitar
Jochen Fuenders - bas
Julien Schmidt - davul

Tepeye not: Bu yazı Boo! dergisinin 36. sayısında yayınlanmıştır, yeni yazmadım eski yazdım.

Almanya nasıl bir ülkedir öyle ya Rabbim!

Ukrayna’dan bahseden Türk erkekleri gibi başlamamın nedeni Almanya’nın kızları değil, bilakis, heavy metal müziği. Organizatör olsam salt Alman gruplarının olduğu bir festival yapardım, geçen yılki Hellfest’e rakip olurdu. Wacken demeyeyim, ince espri olmasın.

Almanya’nın bağrından çıkan onca başarılı gruptan bir başkası Holy Moses. Özel bir grup aslında. Bunun nedeni ne yeteneğiyle ün yapmış müzisyenleri barındırması, ne de dünya çapında çok başarılı olmuş bir albüm yayınlamaları. Hatta aslında yeterince ilgi görmüyor bile diyebilirim. Sadede geleyim, en azından Holy Moses’ı benim için özel kılan, vokalistinin bir kadın olması. Hmm hayır bu tek başına yeterli bir neden olmadı. Holy Moses çünkü son 10-15 yılda mantar gibi türeyen senfonik (yer yer gotik, yer yer power) metal gruplarından değil. Çatır çatır thrash metal yapıyor. Sabina Klassen de çatır çatır söylüyor. Ne var ki albümlerinin çoğunu dinlememe rağmen beni hiç biri şu yazının konusu olan albüm kadar çekmedi.

Master of Disaster grubun 2001’de yayınladığı bir mini albüm. Bir geri dönüş albümü sayılır çünkü ondan evvelki albümleri 1994’te çıkmış. Ama şaka mısınız siz arkadaşım? Niye en çok beğendiğim albümü, en sürükleyici albümü böyle kısacık yapıyorsunuz? Bilmiyorum, diğer albümler bana biraz aşılamaz engeller gibi geldi, Master of Disaster ise bir içim su. Sadece 17 dakika sürüyor ama o kısa sürede ortalığı yıkıp geçiyor. Bu söylemi başka albümler için de kullandığımı hatırlıyorum ama dinlediğim en sert nameler var burada. Haydi eller havaya, oturmaya mı geldik, oo Nihat beyler de hoş gelmişler… Albümdeki 5 şarkı insanı böyle coşum coşum coşturuyor işte. Salt eğlence değil tabi etkisi. İnanılmaz bir özgüven aşısı var. Bilmiyorum, daha başkalarına da oluyor mu ama, şarkıları dinlerken böyle bir çeneyi öne çıkararak dudakları büzme, yumruğunu göğsüne vurma, daha ileri vakalarda anlamsız haykırmalara rastlanıyor eğer süper egonuz su dökmeye gitmişse.

Albümdeki müzik hakikaten çok ağır, çok sert. Aslında açıkçası birtakım modern tınılar da var ama rahatsız etmiyor. Adam kayırmak mı dersiniz buna yoksa başka bir şey mi, bilmem ama hakikaten olmuş burada modern tınılar. Şarkıların sonları git-gel tarzı efektlerle bezenmiş, böylece gerilim arttırılmış, sonraki şarkıların başlarıyla birleştirilmiş.

Klassen’in vokaline de bir başka parantez açmak lazım. Bence bu albümde diğer albümlerden farklı bir tarzı var sesinin. Belki de bu yüzden esas olarak Master of Disaster’ı beğeniyorum Holy Moses kariyerinden. Gözlemlerime göre bu kısa albümde şarkıları bir kadının söylediğini daha çok anlıyoruz. Bir de daha bir thrash metal vokali tarzında Klassen’in sesi burada. Zira diğer albümlerde brutal vokal sularında gezen Klassen, burada gayet surat ekşiterek söylenen ekşi mi ekşi thrash metal vokalinden. Bir de tabi az evvel belirttiğim, bir kadının söylediğini daha çok anlıyoruz. Thrash metal grubu Holy Moses’ı özel yapan şey vokalistinin kadın olması dedik ya, o yüzden önemli. Diğer albümlerde zaman zaman bir abi söylüyor sanırken, burada mikrofonun başında bir abla olduğunun farkındayız. “Hep böyle kal Sabina” diyemiyorum, geçti Bor’un pazarı sür eşşeği Niğde’ye. Ha oraya gitmişken bizim A. Fatih Doğruer’e de selam söyle heh heh (güncel not: Boo! dergisinin ilk kadrosundan bir arkadaşımızdı kendisi).

"Master of Disaster" – 3:39
"Taste My Blood" – 2:58
"The Hand of Death" – 3:44
"Feel the Pain" – 3:52
"Down on Your Knees" – 3:18

Darkthrone - Dark Thrones & Black Flags

2009-08-13T13:30:00.004+03:00

Nocturno Culto - vokal, gitar, bas
Fenriz - vokal, davul

Tepeye not: Bu yazı Boo! dergisinin 36. sayısında yayınlanmıştır, yeni yazmadım eski yazdım.

Hayatımda hiçbir albümü bu kadar beklemedim ben. Önce yaz ortası dendi, sonra 20 Ekim’e ertelendi. Aylar geçti, açlığı bastırmak için F.O.A.D.’lar The Cult is Alive’lar tekrar tekrar dinlendi… Sonra yeni albümün kapağı ortaya çıktı, “Tarzı F.O.A.D.’a daha yakın olacak galiba” denip foad daha çok dinlenilmeye başlandı (her seferinde nokta koymak bezdirecek beni ah ah). Millet sabırsızlanmaya başladı, internete bir türlü sızmadığı için dellenenler oldu, zamanla Hiking Metal Punks sunuldu, sonra Peaceville’in sitesinde kurulan bir mini Darkthrone sitesinde 2 daha şarkıdan kısa bölümler çıktı. Dönüp dolaşıp bunları dinler oldum ben. Derken nihayet 20 Ekim geldi çattı, albüm piyasaya çıktı. Bayram gibi kutladım 20 Ekim’i. Bir gün içinde defalarca döndürdüm durdum aynı şeyi. Sanırım beşinciydi, ondan sonra anca yavaş yavaş bıkma belirtileri başladı.

Albümün kapağından (yine Dennis Dread çizmiş bir öncekinde olduğu gibi) F.O.A.D. tarzı bir şeyin bizi beklediğini tahmin etmiştim zaten, enstrümanların tonu öyle keza. Kayıtlar falan da öyle. Farklılık ise bestelerde. Punk ve heavy metalin köklerinin yanında bu albümde Darkthrone, kendi köklerinin ağırlığını da arttırıyor. Bazı yerlere çok kısa atmosferik bölümler serpiştirilmiş, bazı gitar bölümleri ilk albümleri anımsatıyor. Özellikle Nocturno Culto’nun yazdığı şarkılar bu özellikte. Zaten şöyle ki, Fenriz ile birlikte bu ikili birbirini, dolayısıyla Darkthrone’un son birkaç yıldaki müziğini çok iyi tamamlıyor. Nocturno Culto için “Bay Black Metal”, Fenriz için ise “Bay Punk” desem pek yanılmış olmam herhalde. Bütün serseri, eğlenceli şarkılara baktığımızda Fenriz’in imzasını görürken, karanlık ve kasvetli şarkılarda ise N. Culto var. Ancak bu iki kişilik, grubun müziğinde bir ruh hastalığına yol açmıyor nasılsa. İki tarza da “Bu müzik Darkthrone’un müziği” diyebiliyorum ben rahatça. Tarz değişiyor, hala Darkthrone. Vokal değişiyor, halen daha Darkthrone. Hani vokalisti değişen grubu ilk dinleyişte başka bir grubu dinliyormuş gibi olunur ya, yok bu iki kafadarın müziğinde olmuyor bu işte nasıl oluyorsa.

Bir önceki albümde Black Sabbath ve Motörhead esintileri yakalamıştım, Dark Thrones and Black Flags’te ise Hanging out in Haiger adlı şarkıda Mercyful Fate esintisi yakaladım. Hatta doğrudan ona gönderme var. Vokalde Fenriz uçmuş adeta, King Diamond gibi ine çıka söylüyor. Sadece o mu? Gitarlar da bir ara bildiğimiz “Mercyful Fate usulü heavy metal” tarzı riflerde çalınıyor. Ondan sonra benim yakaladığım bir başka referans Adrenalin O.D. oldu. Gerçi bu benim uydurmam da olabilir ama Fenriz’in albümde çığlık attığı her vakit aklıma Rock’n Roll Gas Station’ın ortasındaki çığlık geldi. Neden bahsettiğimi anlamayanlar Youtube’da “fenriz rock and roll gas station” diye aratsın.

Muhteşem bir albüm bekliyordum, hakikaten öyle bir albüm geldi. Ben çok beğendim. Beğenimin nispeten az olduğu kısım Witch Ghetto adlı şarkı oldu, son şarkı kontenjanına daha sağlam bir şeyler yazabilirlermiş. Üstelik bundan evvelki son 3 albümde epik ve damar şarkılar varken serseri şarkıların son şarkı olma konusunda pek de iyi olmadığını anlamış oldum. Bunun dışında bir dinleyici olarak eleştirebileceğim hiçbir şey yok albümde. En favorim olan müzisyenlerden ikisi, “Norveç kültür elçilerim” dediğim iki adam, müzik anlayışı açısından kafaca bana en yakın olan ikili… Orta dönemlerinden ziyade şu son dönemlerini daha çok beğensem de kendime çok yakın hissettiğim bir grup Darkthrone. Her ne kadar dinleyici kitlesinin çoğuna kıl olsam da (bakınız Last.fm’deki Darkthrone sayfasındaki panoda bulunan dinleyici yorumları), olsun varsın o elemanlar her u harfini v yaparak dalga geçip geçmedikleri belli olmayan saçma yorumlarını yapadursun, ben Darkthrone’u onları aklıma getirmeden zevkle dinlemeye devam edeceğim. Şu anda ben de şaşırmaktayım dinleyici kitlesinin gruba olan bakışımı etkilememesine heh heh. Genelde etkiliyor, huyum böyle.

"The Winds They Called the Dungeon Shaker" – 3:52
"Oath Minus" – 4:16
"Hiking Metal Punks" – 3:21
"Blacksmith of the North" – 3:13
"Norway in September" – 5:46
"Grizzly Trade" – 4:16
"Hanging Out in Haiger" – 3:22
"Dark Thrones and Black Flags" – 2:24
"Launchpad to Nothingness" – 4:31
"Witch Ghetto" – 3:56

Metallica - Death Magnetic

2009-08-13T13:03:00.004+03:00

James Hetfield - vokal, gitar
Kirk Hammett - gitar
Robert Trujillo - bas
Lars Ulrich - davul

Tepeye not: Bu yazı Boo! dergisinin 36. sayısında yayınlanmıştır, yeni yazmadım eski yazdım.

2008’in en çok konuşulan grubu hiç kuşkusuz Metallica. Yurtdışında AC/DC, Coldplay falan yarışabilir ama ülkemizde başka bir rakip gelmiyor aklıma. Önce konser, sonra albüm, yine sürekli heavy metalle alakası olmayan, sadece onun imajı üzerinden ara sıra prim yapmaya çalışan müzik dergileri bir sürü kapak yaptı. Hangi ay hangi fotoğraf hangi dergide kapak oldu bilemezken, zor zanaat şu ortamda Metallica’yı beğenmek. Anlamıyorum zaten, Radiohead, Coldplay, Muse dinleyen de Metallica dinliyor, Linkin Park, Korn, Slipknot dinleyen de dinliyor, Avril Lavigne, Britney Spears, Madonna dinleyen de… İşi yerelleştirmem gerekirse Serdar Ortaç, Demet Akalın dinleyenler bile dinliyor diyeceğim ama o kadar ileri gitmemiştir durum diye tahmin ediyorum. İşin ilginci, bu saydığım kozmopolit insan topluluğu, Master of Puppets ile coşup, Seek and Destroy ile çakmakları yakıp kaldırabilirken önlerine akran bir başka thrash metal grubu koyunca “ıyy” deyip geri itiyorlar. Anlamıyorum ben bu insanları.

Bu saydığım şeyler yüzünden hep temkinli yaklaşmışımdır Metallica’ya. Ara sıra dinlesem de ayırt edici bir grup değildir benim için. Ama yiğidi öldür hakkını ver, son albümleri hoş olmuş açıkçası. Bak yine temkinli yaklaştım Death Magnetic’e, hatta bu onun üzerine yazdığım ikinci yazı. Ama birincisinde çok yersiz eleştiriler yaptığımdan yeniden yazıyorum işte. Çünkü ilk dinlediğimde hakikaten çok az beğendim. Yani sevdiğim 4 şarkı vardı ve bunun harici ilgimi çekmemişti. İlk iki şarkı amaçsız, dördüncü şarkı piyasaya yönelik, Unforgiven 3 pazarlama kokulu, Suicide & Redemption gereksiz uzun, My Apocalypse da özensiz gelmişti. Yok zamanla yumuşadı aram albümle. Şimdi ara ara sıkıldığım yerler olsa da aramız iyi. Demek ki doğru ruh haliyle dinlemek gerekiyormuş.

Thrash metal adına tembel geçen onca yılın ardından, kimilerine göre zorlama, kimilerine göre içlerinden gelerek tekrar müziklerinde thrash metale ağırlık vermeleri sevindirici bir şey tabi. Bu durumda prodüksiyon koltuğundan Bob Rock’ın gidip yerine Rick Rubin’in gelmesi daha da sevindirici bir şey. Rubin belki dünyayı kurtarmadı, bizim gibi sapına kadar metal insanı değil belki ama Slayer ile yaptığı şeyleri hepimiz biliyoruz. Bu albümde de ben dahil birçok kişinin gözüne çarpan şey müziğin yer yer Slayer’ı hatırlatması. Özellikle ilk iki şarkıda. Hatta daha çok ikinci şarkıda. Sadece müzik değil, James Hetfield’ın sesi bile bazen Tom Araya’yı hatırlatıyor. Gözlerimi kapatınca karşımda Hetfield kellesi yerine Araya kellesi görüyorum ağzı oynayan. Bu iyi bir şey mi kötü bir şey mi bilmiyorum ama bir itirazım yok benim şahsen.

Zaman içinde tek tek şarkılarla da öpüşüp barıştık. İlk iki şarkıdan özür diledim amaçsız dedim diye. “Eyvallah, mühim olan Hatice değil netice” dediler. Sağ olsunlar delikanlı çıktılar. Sonra Unforgiven 3 ile tokalaştık, diğerleri kadar samimi olmadı ama, takdir ettim yine de vokalin kinayeli üslubu beni çekti diye. Ama yine de pazarlama amaçlı bence heh heh. Sonra gittim, The Day That Never Comes çift kişilikli çıktı. Birinci kişiliğiyle pek helalleşemedim ama ikinci kişiliğiyle aramızda sorun kalmadı. Zaten mazlum kendisi, eşşek Number 1 TV daha sert diye tasarruf etmek için kesmiş ikinciyi klibi yayınlarken. Anlattı derdini, dedim “Sen meraklanma, elimdeki tüm medya organlarını kullanıp karalayacağım onları”. Bir sevindi bir sevindi, koşa koşa uzaklaştı. Tabi başımı çok belaya sokmamak için şimdi sadece isminin başına “eşşek” koydum o kadar, çaktırmayın. Suicide & Redemption da ikinci yarısındaki coşum coşum coşulan bölüm sayesinde kendini beğendirdi. Özellikle bir şey başarıp zafer sevincini tadarken oraya denk gelmek muazzam bir duygu. Bizzat yaşadım ben. My Apocalypse da işte hala çikin. Olsun, Betty de çikindi zaten. Yazık şimdi onu da bağra basmamak olmaz.

Neticede albümü alan aldı, dinleyen dinledi… Albümün çıkmasının üstünden bir mevsim geçti. Bu yazı geç kaldı. Ama bildiğin bir şey üzerine ne yazmışlar diye okumak da zevklidir. Uzun yıllar sonra güzel, delikanlı bir albüm yapmış Metallica. Önyargıları biraz kenara bırakın öyle dinleyin efendim. Ne çektiysek bu önyargılardan çektik zaten.

"That Was Just Your Life" – 7:08
"The End of the Line" –7:52
"Broken, Beat & Scarred"– 6:25
"The Day That Never Comes" – 7:56
"All Nightmare Long" –7:58
"Cyanide" – 6:39
"The Unforgiven III" – 7:47
"The Judas Kiss" – 8:01
"Suicide & Redemption" – 9:58
"My Apocalypse" – 5:01

Exodus - Fabulous Disaster

2008-06-05T00:12:00.002+03:00

Steve Souza - Vokal
Gary Holt - Gitar
Rick Hunolt - Gitar
Rob McKillop - Bas
Tom Hunting - Davul

Exodus’un herhangi bir albümünün yorum yazısına başlanırken ilk cümlede mutlaka Bay Area geçer, böyle bir istatistik yakaladım. Ben bile yapmışımdır bunu önceleri, ama Exodus denince akla ilk Bay Area sözcükleri geldiği gibi Bay Area denince de akla ilk olarak Exodus geliyor diğer gruplara rağmen. 3 numaralı albümleri Muazzam Felaket’te ise bu bölgenin tarzını tanımlıyor gibi bir şey. En kolay tanıdığım albümleri oldu bu. Dolayısıyla bol bol “Exodus’un en kolay dinlenen albümü” tanımını kullanacağım. Olası itirazlar bu unvanın Force of Habit albümüne gideceğini söyleyebilir ancak onun süresi grubun en uzun albüm süresi olduğu için bence hiç de kolay değil dinlemesi heh heh.

Akılda kalıcılığın yüksek olduğu Fabulous Disaster’da bu durumun başlıca nedeni şarkıların birbirinden kolayca ayırt edilebilmesi. İlk şarkı Last Act of Defiance girişindeki monolog sağ olsun onun sayesinde hatırda kalıyor. Araya ek bilgi gireyim hemen, o monolog Jessica Mitford’ın American Way of Death adlı kitabından alınmış bir pasajmış. Ondan sonra, Fabulous Disaster zaten adını albüme verdiği için akılda kalıcı, ondan sonra Toxic Waltz tam olarak thrash metalin tanımını yapan bir şarkı ki az sonra geleceğim kendisine. Ardından gelen Low Rider bir War coverı, bestenin tarzı zaten sırıttığı için akılda kalması kolay. Keza Cajun Hell de Exodus bestesi olsa da değişik bir parça. Kurbağalar, bataklıklar, bitkiler, tropik bir hava falan… Like Father Like Son muazzam bir damar şarkı zaten, hatırlamamak imkansız. Özellikle son solosu hakikaten şahane etkileyici. Son şarkı Overdose da AC/DC coverı. Ne kaldı geriye? Üç şarkı. Evet bunları karıştırıyordum albümü ilk dinlediğim zamanlarda. Şimdi ayırt etmem mümkün ama bu mümkünata ulaşana kadar ne çileler çektim ben. Aynı albümü üst üste dinlemeler falan. Gerçi güzel bir çile, safkan thrash metal besteleri, vokal sevdiğim ekşi tarzda. İki adet havadar cover şarkı var. O bakımdan şu tanıdığım dönemde bile 2-3 kere üst üste dinleyebilirim. Ama abartmayalım tabi.

Toxic Waltz’a geri dönmek istiyorum. Hakikaten böyle imza şarkıları duyunca bir hoş oluyorum. Sözlerine bakınca thrash metal konserleri ya da partilerinde yaşanan şeylere atıf niteliğinde sözler var. “İyi, arkadaş canlısı, şiddetli eğlence” tanımı ilk kez burada yapılıyor. Arkadaşı tutup fırlatma, kendisine kafa göz dalma durumları anlatılıyor. Günün birinde bir thrash metal belgeseli çekecek olursam, ki yok artık lebron james, mutlaka kullanacağım bir şarkıdır Toxic Waltz. Özel olarak üzerine düşeceğim bir başka şarkı ise Like Father Like Son. Doğrudan damardan giren şahane bir şarkı. Şarkı sözlerinin metnine bakmadım (şu anda da Darklyrics sitesi de çalışmıyor. Foyam ortaya çıktı heh heh) ama anladığım kadarıyla ortada kötü bir baba var, oğlu buna muhalefet bir şarkı okuyor işte. Ya da oğlanı savunan bir başkası da olabilir, doğrudan babasına mı yazdı bu şarkıyı ilgili Exodus elemanı bilmiyorum. “Like father, like son / A war you've never won / The punishing ways that you choose / You were always born to lose” namesini yakaladım mesela dinlerken (ve doğru yazmak için geriye de sarmadım, doğaçlama yazıyorum bu yazıyı tamamen heh). Buradan da anlıyoruz ki çok kolay anlaşılabilen bir şarkı Like Father Like Son. Bu sayede İngilizce bilen okurlarımız güzelce gönül bağı kurabilir şarkıyla.

İki şarkıya özel paragraf açarak yine lafı uzattım ama hakikaten çok şık bir albüm Fabulous Disaster. Kapağı otoriteler tarafından beğenilmiyor (sanırım Rolling Stones dergisinin sitesinde görmüştüm ben o makaleyi) ama ben çok sevdim şahsen. “Hırr biz çok sertiz” pozlarında değil, dolayısıyla gayet sempatik geliyor kapaktaki fotoğraf. O pozlarda olan gruplardan sevdiklerim de var şimdi laf atmış gibi olmayayım da, onun yerine böyle takılan gruplar daha sempatik geliyor bana diyeyim. CD’nin arkasındaki fotoğrafta gördüğümüz yanık ayakkabılar ise Toxic Waltz’a bir gönderme olsa gerek.

80’lerin ikinci yarısının bağrından kopup gelmiş bu thrash metal fırtınası en kuvvetli tavsiyelerim arasındadır velhasıl kelam. Esenlikle dinleyiniz.

"The Last Act of Defiance" – 4:44
"Fabulous Disaster" – 4:54
"The Toxic Waltz" – 4:51
"Low Rider" – 2:48
"Cajun Hell" – 6:05
"Like Father, Like Son" – 8:11
"Corruption" – 5:46
"Verbal Razors" – 4:07
"Open Season" – 3:54
"Overdose" – 5:31

Overkill - W.F.O.

2008-05-28T22:16:00.002+03:00

Bobby Ellsworth - Vokal
D. D. Verni - Bas
Tim Mallare - Davul
Merrit Gant - Gitar
Rob Cannavino - Gitar

Açık ara en çok sevdiğim grup olan Overkill’in W.F.O. adlı bu albümü son zamanlarda kendi gözümde öne çıktı. Biyografilerini tekrar tekrar hatmederken I Hear Black gibi nispeten yavaş ve yenilikler içeren bir albümden sonra W.F.O.’nun hakikaten taş gibi ve 90’lardaki en öz hakiki thrash metal albümlerinden birisi olarak geldiğini okumamın ardından albümü dinlerken bir de ben “hakikaten ya!” dedim. Gerçekten inanılmaz bir albüm geneline bakılınca. Her şey o kadar net ki, thrash metal besteleri yazmak isteyenlerin tekrar tekrar dinlemeleri gereken bir albüm. Zira vokalin gerisine kulak kabartınca gitar rifleri o kadar öne çıkabiliyor ki, thrash metalin karakteristik özelliklerini öğreniyorsunuz.

Baştan sona bütün şarkılar birbirinden muazzam. Göreceli olarak sıkan şarkılar kendimi kassam What’s Your Problem, Supersonic Hate ve Up to Zero olur. Bunların dışında hep bir Overkill klası duyuyoruz. Özellikle They Eat Their Young adlı bir şarkı var ki, uff, nasıl anlatacağımı bilemiyorum. Kim bilir kaç kere sakin sakin oturduğum yerde albümü dinlerken bu şarkıya geldiğimde otomatik olarak kafamı koparırcasına sallamaya başlamışımdır (tabi evde başka kimse yoksa heh heh). Şarkının esas rifi eşliğinde kafayı çaprazlamasına sallamak (evet bunun teknikleri de var heh) inanılmaz eğlenceli. Kendisine olan hayranlığımın suyunu çıkarmak için şarkı sözlerini de ezberleyip üstüne anlamını da öğreneyim derken kafama dank etti ki, bu iş öyle kolay değil. Yani neredeyse tüm Overkill şarkıları için değil. Şarkının tam olarak neden bahsettiğini kırk takla attım yine bulamadım. Sonra diğer şarkılara göz attım, evet, çoğunluğu da aynı şekilde. Mesela bu albümde Under One. “Ne alaka?” dediğim çokça bölüm var sözler içinde.
Böyle yazmak lazım aslında sözleri, dolayısıyla W.F.O. beste yazacaklara eğer söz de yazacaklarsa bir ders daha veriyor. Basit yazmayın, lafı dolandırın, alakasız şeylerle bezeyin, gizemli olun. Ben sırf bu yüzden bu kış, yaza kadar Longman Contemporary English sözlüğünü karıştırmaya başladım bile heh heh. İlginç kelime ve deyim arayışındayım.

Şarkı sözleri şarkı genelinde anlamsız gibi dursa da işe mikro düzeyde baktığımızda çok gaza getirici nameler de mevcut aralarda. Mesela girişteki Where It Hurts şöyle sözlere sahip: Make 'em pay, make a stand / Break away, be a man. Burayı duyunca sanki ben dövüşecekmişim gibi gaza geliyorum. Ondan sonra The Wait – New High in Lows’un girişindeki Carlito’s Way filminden alıntılanan monolog çok güzel oturmuş.

Bu albümden 7 adet şarkı, grubun 2 adet resmi konser albümünde yer almakta. Bu da albümün ne kadar dolu olduğunu gösteriyor (her ne kadar o bir konser W.F.O.’dan hemen sonra gerçekleşse de), üstelik bu 7 şarkıya benim kıymetlim They Eat Their Young dahil değil. Kendisi şamar oğlan zaten, Facebook’taki iLike uygulamasında ön izlemesi yok.

Bu sezon içerisinde kendisinin kasetini de edinerek albümle aramdaki duygusal bağı da iyice kuvvetlendirmişken, şu an itiraf ediyorum ki, bazısı büyük konuşmak diyebilir isterse, W.F.O. şu yazıyı yazdığım tarihe kadar dinlediğim albümler arasında açık ara en sevdiğim albüm. Bildiğimiz Overkill karakteristikleri, her ekolayzır kombinasyonunda duyulabilen bas gitar tonları, karmaşık sözler, manyak vokaller, kesik kesik rifler... Kasetten dinlemesi tamamen ayrı bir keyif oluyor tabi, bunlara ek olarak hışırtı da geliyor. Kaset dedim yine duygulandım bak, yazacak bir şey aklıma gelmiyor daha. Siz de kaset olsun, CD olsun mutlaka edinin bu albümü, thrash metal sevip de bu albümü kaçırdıysanız bazı şeyleri tamamlamanız lazım dinleyerek.

"Where It Hurts" – 5:33
"Fast Junkie" – 4:21
"The Wait/New High in Lows" – 5:46
"They Eat Their Young" – 4:57
"What's Your Problem?" – 5:10
"Under One" – 4:14
"Supersonic Hate" – 4:17
"R.I.P. (Undone)" – 1:43
"Up to Zero" – 4:07
"Bastard Nation" – 5:38
"Gasoline Dream" – 6:49

Wargasm - Why Play Around?

2008-05-28T20:48:00.003+03:00

Rich Spillberg - Gitar
Barry Spillberg - Davul
Bob Mayo - Vokal, bas

Bizde “demo grubu” ya da “1 albümlük grup” diye bir tabir vardır yerli gruplar için kullanılan. Genelde maddiyat sıkıntısından, bazen de disiplinli çalışılmaması yüzünden gruplar sürekli demo çıkarır durur, ya da albümünü çıkarır çıkarmasına ama sonra sessizliğe bürünür uzun yıllar. Ya dağılır ya da yıllar sonra anca ikinci albümlerini çıkarabilirler. Aslında şöyle bir düşününce bu sadece bize özgü bir durum değil, bütün dünyada böyle. Amerika’dan mesela birçok 2 albümlük grup sayabilirim. 80’lerin ikinci yarısında başlayıp 90’ların ilk yarısında dükkanı kapatan gruplar. Athropy, Evildead, Exhorder, Gothic Slam… Bunların ortak noktaları aktif oldukları dönemler (85-95 arası), tarzları (thrash metal), resmi stüdyo albüm sayıları (2) ve ülkeleri (ABD); ayrıca örnekler daha da çoğaltılabilir. Şu anda sözünü edeceğim grup Wargasm da bunlardan biri sayılabilirdi ama neyse ki en azından 2 albüm barajını aşmış insanlardır kendileri. 1988 yılında çıkardıkları ilk albüm itibariyle hakikaten büyük grup olabilecekleri sinyallerini de veriyorlardı ancak ilerleyen zamanlarda olamadı.

Why Play Around adını verdikleri bu albüm bence tüm zamanların thrash metal klasik albümleri arasına girmeli. Hatta belki de birçok dinleyici böyle düşünüp kendi klasikleri arasına eklemiştir bunu. Fevkalade akıcı bir müzik var ortada. Bir akordan öbürüne, bir riften diğerine geçişler öyle güzel bağlı ki dinleyip gözleri kapatınca sanki bir nota denizinde yüzüyor gibi olunuyor. Bunun yanında ilk dinleyişlerde kendini belli etmeyen ancak zamanla açılan bir agresiflik de var. Aslında her bir saniye gayet sert, sinirli. Özellikle Revenge’in son bölümlerinde solodan sonra gelen naraya dikkat.

Müzik albüm boyunca zaman zaman ilerleyici öğelere de sahip, kısa şarkı olmayanlar da var. 6 dakikanın üstünde 3 şarkı var ki bunlardan grupla aynı adı taşıyan Wargasm 9 dakikayı bile geçiyor. Ancak yine de oldukça sürükleyici bir karaktere sahip bunlar, şarkının sonu ne ara geldi hiç ruhunuz duymadan bitiveriyorlar. Wargasm’in girişi, Merritt’s Girlfriend, Le Cou Cou gibi parçalar da albümün kişiliğini tehlikeye atmadan, albüme ek tatlar sağlıyor, fazladan melodik özellikler katıyor.

Vokal zaman zaman güçsüz kalsa da bence hakikaten muazzam, aşmış bir albüm Why Play Around. Klasik adayı olduğunu keşfettiğim zaman ağzım açık kalmıştı resmen. Ara sıra dinlediğim bir albümün bu kadar şahane olduğunu nasıl keşfedemedim onca zamandır? Demek ki kendini hemen ele vermeyen bir albüm. Wargasm’in sonraki albümleri bunun kadar öz hakiki halis muhlis thrash metal kılığında olmadığından olsa gerek, bunun kadar tutmuyorum diğerlerini. Ve yukarıda bahsettiğim “kaybolan gruplar”ın müziğiyle büyük grupların müziğini karşılaştırdığımda hakikaten büyük bir fark olduğunu görüyorum arada. Wargasm’in bu albümü de bence büyük grupların tarafında. Ama bu potansiyele rağmen devamını iyi getirememişler. Olsun gayrı, biz de Why Play Around dinleyelim, çıldıralım. Ara sıra grubun diğer albümleri Ugly ve Suicide Notes’a da şans verelim. Belki onlar da kendilerini geç açıyorlardır kim bilir?

"Wasteland" – 3:59
"Revenge" – 7:02
"Bullets & Blades" – 3:53
"Undead" – 6:29
"Merritt's Girlfriend" – 0:48
"Sudden Death" – 5:00
"Wargasm" – 9:17
"Le Cou Cou" – 2:22
"Humanoid" – 4:49

Metallica - Kill'em All

2008-05-28T20:38:00.004+03:00

James Hetfield - Vokal, gitar
Kirk Hammett - Gitar
Cliff Burton - Bas
Lars Ulrich - Davul

Yılların en çok satan thrash metal grubu Metallica’yı 90’lar sonrası müziği ve tavırları için kötülemek mi daha moda yoksa ilk dönemi hatrına hala muazzam güçlü bir grup, yıkılmayan çınar olarak görmek mi daha moda bilmem ama şöylesi de moda olabilir, ilk dönem albümlerini keyifle dinleyip sonrakileri bolca eleştirmek… Ya da şu da olabilir, ilk dönem albümlerini tutup son dönem albümlerini eleştirip ama kendilerini dinlemeye son dönem albümleriyle başladığı için ufaktan vefa borcu hissedip onları dinlerken itirazı olmamak, dolayısıyla eskiyi yad ederken son dönem albümlerini de dinlemek… Son cümlede kendi durumumu anlattım Metallica hakkında. Tabi buradan St. Anger’ı çıkarmak isterim tamamen kendime uyduracaksam. Baştan sona hiç dinlemediğim için önyargının dibine vuruyorum ama neyse konuyu dağıtmayalım. Konumuz hepsini gebert! Dünyanın ilk resmi thrash metal albümü. O zamanlar insanlar henüz yeni şeyler deneme derdinde değil, sapına kadar hızlı, sapına kadar biçici besteler yapıyorlar.

Metallica’yı genellikle hissiyatlı yapısıyla biliriz işin müzik kısmında. Kill’em All albümü haricinde albümdeki genel tarzın izin verdiği her tür müziğe yer verir. Hızlı şarkılar, yavaş şarkılar, baladlar, normal uzun şarkılar, enstrümantal şarkılar… Ama bu albümde böyle değil. Baştan sona kadar hızlı ve tempolu şarkılar var. Anesthesia adlı bas sololu sözsüz şarkı haricinde genelde tek tip bir profil çiziyor besteler. Bunlardan dördüne zamanında Metallica’da bulunan Dave Mustaine katkıda bulunuyor, hatta The Four Horsemen’in bizzat orijinalini yazıyor. Sonra bu şarkının orijinalini de Megadeth’in ilk albümünde Mechanix adıyla yayınlıyor. Mechanix çok daha hızlı bir halde Metallica’nınkinden ama benim şahsi tercihim The Four Horsemen olan şarkıdan yana. Mustaine’in katkıda bulunduğu diğer üç şarkı ise Jump in the Fire, Phantom Lord ve Metal Militia. Bunlardan Metal Militia zaten ağızlara marş olmuş bir şarkı. Ama bence bu albümde Metallica’nın esas kendine etiket olarak yapıştıracağı şarkı Whiplash olsa gerek. Thrash metal dinleyicisini konu alan şarkı “’cause we are Metallica” şeklinde giden sözleriyle de imza şarkı olma hüviyetini kazanıyor.

Kill’em All’un adı aslında “Metal Up Your Ass” olacakmış ama plak şirketi Megaforce bu ismin sadece yer altında iş yapacağını belirterek değiştirmelerini tavsiye etmiş. Hatta kapak da farklıymış, bir klozetten kılıcımtrak bir nesne çıkarıyorlarmış. Tamam kapağı gördüm hakikaten kötüymüş ama kullanılmayan ismi baya tuttuğumu söylemeliyim.

İlk paragrafta saydığım modalardan çoğu bu albümü dinlemek ve sevmek için geçerli. Oturaklı parçaları olmamasına rağmen ve birçoğu bu unvan için Master of Puppets’ı gösterirken bence klasik albümler arasına Metallica tarafından girmesi gereken albüm Kill’em All’dur. Böyle polemik yaratıcı bir cümlenin ardından bu albüm yazısına da burada son vermek isterim. İyi dinlemeler.

"Hit the Lights" – 4:17
"The Four Horsemen" – 7:13
"Motorbreath" – 3:08
"Jump in the Fire" – 4:42
"(Anesthesia) Pulling Teeth" – 4:15
"Whiplash" – 4:10
"Phantom Lord" – 5:02
"No Remorse" – 6:26
"Seek & Destroy" – 6:55
"Metal Militia" – 5:10

Slayer - South of Heaven

2008-05-28T20:32:00.002+03:00

Tom Araya - Vokal, bas
Kerry King - Gitar
Jeff Hanneman - Gitar
Dave Lombardo - Davul

Tom Araya’nın yaşlandığı için 1 albüm sonra Slayer’ın müziğe veda edebilme ihtimalini açıklamasının ardından metal dünyası yasa boğulmuş mudur bilmiyorum ama hakikaten daha yaşlı örnekler varken insanın “hadi len!” diyesi geliyor. Şimdi biraz saygısızlık gibi oldu o yüzden South of Heaven’ı anlatacağım bu yazıda albümü biraz daha yağlamam lazım heh heh.

Reign in Blood ile sadece thrash metalin değil, her türlü müziğin de büyük isimlerine katılan Slayer, bu hız dolu albümün ardından kanımca en yavaş albümlerine imza atıyorlar. Baştan söyleyeyim, yavaşlamalarına hiç laf etmeyeceğim. Küçükken ediyordum, zira Tom’un vokalinin düzleşmesinden baya rahatsız olmuştum ilk albümlerden sonra. Evet bu albümde yanılmıyorsam hiç çığlığı yok vokalistimizin (yanıldım, Live Undead’de varmış ama önceki albümler gibi değil yine de). Olsun, ben bu albümü seviyorsam kafa dinleten bir Slayer albümü olduğu için seviyorum. Çok sert tonlar yok, müzik baya akıcı, başta yavaş dedim ama yine de hızlı kısımlar var. Ya da Slayer’ın diğer albümlerine kıyasla yavaş.

Bu albümden South of Heaven ve Mandatory Suicide gibi iki tane konser vazgeçilmezi şarkı çıktı. Elimde bir sürü Slayer konseri var görüntülü olsun sesli olsun, neredeyse hepsinde bu ikisinden en azından Mandatory Suicide bulunuyor. Behind the Crooked Cross’u bizzat Jeff Hanneman yazmış ama hiç beğenmediğinden neredeyse hiçbir konserde çalınmıyor. Halbuki Kerry King bu durum için “keşke” diyor. O daha çok Ghosts of War’un sonunu seviyormuş, hatta tümünü çalamasalar bile bir başka konser demirbaşı Chemical Warfare’in sonuna bağlasak diye temennide bulunuyormuş (Vikipedi’ye gel). Bunların dışında göze çarpan şarkılar son iki şarkı, Judas Priest coverı Dissident Aggressor ve Spill the Blood. Hakikaten “Slayer heavy metal çalsa o da leziz olacakmış” dedirtiyor. Beste kendilerinin değil ama neticede insanlar etkilendiği şeyler civarında besteler yazar. Son şarkının gözüme çarpma nedeniyse mistik, güzel bir şarkı olması. Özellikle son kısmındaki soloyu çok severim.

Neticede kısık sesle dinleyince en kolay dinlenebilen Slayer albümü olarak raflarda yerini alıyor South of Heaven. Ama bu özelliğine rağmen popüler olmadı, ayağa düşmedi, yıkılmadı ayakta heh heh.

"South of Heaven" – 5:00
"Silent Scream" – 3:13
"Live Undead" – 3:58
"Behind the Crooked Cross" – 3:12
"Mandatory Suicide" – 4:03
"Ghosts of War" – 4:00
"Read Between the Lies" – 3:21
"Cleanse the Soul" – 3:01
"Dissident Aggressor" – 2:34
"Spill the Blood" – 4:48

Nitro - We Sold Our Souls For Punk Metal

2008-05-28T20:19:00.003+03:00

Erdem Çapar - Vokal
Emre Manav - Gitar
Burak Özgüney - Bas
Fatih Kanık - Davul

Bir aralar Lucy Fear adıyla kurulmuş, sonradan Nitro olmuş olan bu grubun bu albümü, daha doğrusu demosu bende derin etkilere neden olmaktadır. Duyduğum anda beni canlandıran nadir kayıtlardan biridir. Mesela bir sabah hocasıyla kavgalı olduğum İtalyanca kursuna giderken yol süresinin kısalığı nedeniyle We Sold Our Souls for Punk Metal dinliyorum, otobüsten inip yürüyerek yola devam ediyorum. Binaya giriyorum, asansörü çıkıyorum, demo anca bitiyor. Geç kaldığım için hocayla yine ağız dalaşına gireceğiz sanıyorum ama aynı zamanda kırk yılın başı ödev yaptığım için hoca bana kıl davranmıyor. Ben de durduk yere kendisine hararetli davranmıyorum tabi. Aldım gazı, ama dışavuramadım, ilk ders arasında balkonda titriyorum adeta. Çünkü neden? Nitro’nun müziği öyle bir doldurdu ki beni, değil oraya buraya gümletmeyi, en azından ağzımı kullanarak birinin üstüne gitmediğim için dışavurmam gereken enerjiyi mecburen titreyerek çıkarmak zorunda kaldım.

Bu anlattığım şeyden ne çıkarıyoruz o zaman? Nitro’nun yaptığı müzik tam gaz ortalık karıştırıcı bir şey. Hayatın sorumlulukları olmasa dışarıda insanlara tekme tokat dalma isteğini dinleyicilerine aşılayan, evdeyse duvardan duvara atlama isteğini uyandıran 4 tane bomba gibi şarkı var. Daha başka nasıl anlatsam ki? Bütün 10 dakika geri vokallerle süslenmiş, onlar da ani bağırmalar, çete havası şöyle… Vurup geçmeye birebir. Kanımca en başarılı şarkıları Is This the World We Cremated? olsa gerek. Ama en popüler olma potansiyeline sahip olan ise, Türkçe sözlü olduğu için tabi, Ben de Seni adlı manyak şarkı. Sözlerini de doğal olarak çıkarması daha kolay olduğundan kolayca ezberlenecek, kıl olunan kişinin fotoğrafı ya da bizzat kendi suratı karşıya alınıp bağıra bağıra söylenecek bir şarkı. Ara sıra stüdyoda coverlardık bunu, söylemesi de çok eğlenceliydi her ne kadar insanda boğaz diye bir şey bıraktırmasa da.

Her bir elemanı gayet tecrübeli olan (basçı Burak Özgüney eskiden Parricide, davulcu Fatih Kanık ise Moribund Oblivion, Kuaför Cengiz ve Discrepancy’de çalmış, hatta hala çalıyor da olabilir) Nitro bu aralar tam olarak aktif değildi zira vokalistleri Erdem Çapar (kendisi eskiden Antisilence’ın da vokalistiydi) askerdeydi ama tam bunu yazdığım sırada tekrar tarihe baktım ki sanırım ben bu satırları yazarken ya yeni dönmüş ya da dönmek üzere. Dönüşünün şerefine 17 Mayıs’ta Taksim Guitar Bar’da da bir konserleri olmuş UCK Grind ile birlikte. Bundan sonra son hız yeni besteler, yeni kayıtlar diliyorum. Şu 10 dakikada kayıttan çalınan müzikle ortalığı dağıtıyorlarsa yeni ve daha uzun bir kayıtta neler yaparlar düşünmek bile muazzam heyecanlandırıyor.

"Suicide Trip" − 2:20
"Freedoom" − 3:15
"Is This the World We Cremated?" − 2:35
"Ben de Seni" − 2:44

Six Feet Under - Bringer of Blood

2008-05-28T20:11:00.003+03:00

Chris Barnes - Vokal
Steve Swanson - Gitar
Terry Butler - Bas
Greg Gall - Davul

Bu albüme bodoslama dalmak gerekirse, Six Feet Under’ın en groove dediğimiz şeye sahip olan albümüdür Bringer of Blood. Yani böyle yayvan akorlar olacak, müzik dinleyiciye tekme tokat dalmayacak, ama ağırlığı da yüksek olacak. Bu zaten Six Feet Under’ın önceki albümlerinde de olan bir şeydi, ama bu albümde iyice ortaya çıkmış durumda. Tabi bundan benden bile yobaz olan dinleyiciler rahatsız oldu, hele hele Cannibal Corpse zamanından beri Chris Barnes üzerine yobazlık yapanlar SFU’ya sırtını dönerken, bu albümle iyicene “püü” demişlerdir herhalde.

Albümün kaydı baya yüksek bir ses seviyesinde, ayrıca altı da baya dolu. Havada kalmıyor müzik yani. Cisim olsa “ele geliyor” diye tanımlayacağım. “Kulağa geliyor” diye tanımlamak en iyisi. Gitar tonları zaten çok kalın, buna bir de Chris hocanın (biraz daha yaşlansın öyle baba derim heh heh) kalın mı kalın sesi eklenince ağırlığından yenmez bir müzik ortaya çıkıyor. Evet hocamızın vokali de ufak değişikliklerle gelmiş bu albümde. Eskisinden daha az brutal gibi, zaten hiç guttural değil, ama hala tertemiz değil tabi. Hoş, o kadar kalın bir sesi var ki temiz vokalle bile death metal yapabilir diyerek mübalağa yapmak isterim. Ama neticede enfes olmuş bence. Tek kusuru eskisi gibi çığlık duymuyoruz “iiiiğğğğyyy” şeklinde, True Carnage albümünde bolca duyduğumuz gibi.

Şarkıların muhtevası yine bildiğimiz SFU temaları, ölüm, öldürme ve zombiler üzerine kurulu. Zombi kısmı bu sefer işin içine girmiş mi, bakmadım tam olarak ama şarkıların çoğunda, özellikle When Skin Turns Blue’da seri katil havası alıyorum. Bunların dışında hoplayıp zıplamalık çok güzel şarkılar var, en yakın örneğiyse Ugly adlı şarkı. Daha başka özellikle beğendiğim şarkılar açıkçası az evvel dediğim 2 şarkıyı da kapsayan ilk 7 şarkı. Hakikaten bu 7 şarkıdan sonra albümün gidişatı değişiyor gibi biraz. Biraz daha yavaş bir hal alıyor. İlk 7 şarkıda o kadar hoplayıp zıpladıktan sonra durulmak biraz sıkabiliyor, o yüzden belki de şarkı sıralaması tekrardan düzenlense iyi olurdu. Ya da belki de böylesi daha iyi, aralıksız deşarj oluyoruz, sonra dinleniyoruz. Ama buradan son şarkıların kötü olduğu anlamı çıkmasın, sadece çok gaz değiller diğerlerinin yanında yani. Ayrıca son şarkının sonuna bir de bas-vokal-davul üçlüsüyle çalınan kısa bonus şarkı eklenmiş ki, hakikaten güler yüzle olmasa bile havanız yerinde oluyorsunuz albüm biterken.

Bir ara ikide bir dinlerdim bu albümü, dinledikçe bir daha dinlemek isterdim, bu biraz da o dönemki ruh haliyle alakalı. Güçlü yapısı ve hoplama zıplamaya müsait şarkılarıyla bütün heyheylerim üzerimdeyken çok iyi gidiyordu. Bütün stresi söküp atıyordu. Ama daha sonra tekrar biriktiği için albüme tekrar ihtiyacım oluyordu. Böyle ahvallerde kuvvetle tavsiye ederim.

"Sick in the Head" − 4:11
"Amerika the Brutal" − 3:01
"My Hatred" − 4:22
"Murdered in the Basement" − 2:19
"When Skin Turns Blue" − 3:27
"Bringer of Blood" − 2:54
"Ugly" − 2:58
"Braindead" − 3:44
"Blind and Gagged" − 3:09
"Claustrophobic" − 2:50
"Escape from the Grave" − 3:58

Twisted Sister - Under the Blade

2008-05-15T11:39:00.007+03:00

Dee Snider - Vokal
Eddie Ojeda - Gitar
Jay Jay French - Gitar
Mark Mendoza - Bas
A. J. Pero - Davul

Bir müzikle duygusal bağ kurmak nedir arkadaşım? Yani kendimden yola çıkmam gerekirse, Twisted Sister'ın çoğu şarkısını duyduğum anda hakikaten çok mutlu oluyorum. Üstelik rastgele, bir yerde çalındığında da değil, şarkıları kendim oynattığımda da. Ama bu mutlu olma kanısına da tesadüfen vardım. Benediction'ın Grind Bastard adlı kasetini aldıktan sonra ilk dinlediğim gün, şarkı listesine göz atmıştım şöyle bir. Destroyer'ı gördüm ama aklıma hiç Twisted Sister gelmedi. Benediction zaten dinlediğim ilk death metal grubu olmasıyla kalbimde ayrı bir yeri vardır. İlk defa dinlememe rağmen hiç sıkılmadan geçiriyorum şarkıları. Sıra Destroyer'a gelmiş, girişinde bir kalın nefes alış verişi gibi bir ses. Daha gitarlar girmeden kafamın tepesinde lamba yanmıştı (hakikaten o gün masamda otururken tepedeki masa lambası yanıktı heh heh). Birdenbire sırıttım, sevinçten dört köşe olmuştum. Bizim Twisted Sister'ın Destroyer'ı bu yahu! Tüylerim bir diken, ağzım bir yukarı parantez, :) hesabı. Hayatımda müzik dinlerken hiç bu kadar mutlu olduğumu hatırlamıyorum. Her iki gruba duyduğum sevgi katlandı da arttı tabi.

Bu anlattığım günden sonra ne zaman Twisted Sister dinlesem kendimi mutlu hissettiğimi fark ettim. Özellikle bu Under the Blade albümünde. Grubun daha ilk albümü ve her grubun ilk albümünde olduğu gibi oldukça çiğ bir sese sahibiz. Gitarlar özellikle çok çiğ. Gayet üzerinden tekrar geçilmeden, düzeltilmeden aynen kaydedildiği gibi konmuş sanki. Keza vokal de öyle. Sanki yan komşuymuş Dee Snider da, oradan şarkı söylüyor bize sesi öyle geliyor gibi. Şarkıların hiç biri boş değil. Serseri ve rock'n roll bir hava var tamamen. En hızlı şarkı Tear It Loose iken en yavaş ve en "ağır" şarkı ise Destroyer. Destroyer ayrıca grubun kariyerindeki de en ağır şarkı. Albümdeki favorim diyeceğim ama diğer şarkılar da zorluyor beni adeta. Bad Boys of Rock'n Roll, Shoot'em Down, Sin After Sin, Under the Blade... Hepsi de muazzam şarkılar.

Heavy metalin erken örnekleri arasında en iyi albümlerden birisi olan Under the Blade, sahip olduğu havayla gayet klasik etiketi yiyebilecek, hatta aslında yemiş bir albüm. Herkeslere en büyük tavsiyelerimdendir.

"What You Don't Know (Sure Can Hurt You)" 4:45
"Bad Boys (Of Rock 'n' Roll)" 3:20
"Run for Your Life" 3:28
"Sin After Sin" 3:23
"Shoot 'Em Down" 3:53
"Destroyer" 4:16
"Under the Blade" 4:40
"Tear It Loose" 3:08
"Day of the Rocker" 5:03

Motorhead - Orgasmatron

2008-04-29T23:46:00.003+03:00

Lemmy Kilmister - Vokal, bas
Phil Campbell - Gitar
Würzel - Gitar
Pete Gill - Davul

Söz konusu Lemmy baba olunca aslında sayfalarca yazı yazılır, ama şimdi tıkanmış durumdayım ama yazmam gerek bu yazıyı, vakit az. Öncelikle Orgasmatron’u özellikle tanıtmamın nedeninden başlasam fena olmaz. Şimdi, Motorhead’in ilk kayıtları On Parole, Motorhead, Overkill, Ace of Spades falan çok beğenmiştim, sürekli dinliyordum. Bir de beğendiğim albüm, kaseti olmasından dolayı Snake Bite Love idi. Sonuncuyu saymazsak ilk dördü artarda gelen albümlerdi, ondan sonra gelenlerdeyse tek tek güzel şarkılar olmasına rağmen bir türlü albümün sonuna kadar dinleyemiyordum. Hepsi bilindik Motorhead tarzı ama birbirlerinden hiç de farkları yokmuş gibi geliyordu.

Orgasmatron albümü bu tekdüzeliğe dur diyen albüm oldu benim için. Somut bir neden veremem ama baştan sona keyifle dinlediğim bir albüm bu. Motorhead tarzı dediğimiz olgu zaten devam etmekte her zaman olduğu gibi. Ama bir şey var ki şarkılar birbirinden daha ilk dinleyişte ayırt edilebiliyor. Hepsinin kendine has bir tutumu var ama bir arada dağınık bir görüntü sergilemiyorlar.

Hakikaten ne yazacağımı bilememekteyim şu an. Yahu insan biraz farklı şeyler yapar da biz de tanıtırken kendimizi tekrarlamayız değil mi heh heh. Motorhead yazısı yazarken yaptığım klişeyi burada da yapmak durumundayım o bakımdan, şimdi bu albümü dinlerken motora atlayıp saatte 60-80 kilometre arası hızla otobanın ortasından gitmek vardı. Tabi bu hız Built for Speed ve Ridin’ with the Driver gibi şarkılarda artabilir psikolojik olarak ama unutmayalım ki ağır abi motorcular hız yapmazlar. Kazadan kaçmak için değil, yolun keyfini çıkarmak için. Zira yağmurda koşanın az ıslanmasının nedeni evine daha kısa sürede ulaşmasıdır.

Bu albüm hakkında ufak ayrıntılar, notlar iliştireyim buraya. Orgasmatron, Motorhead’in 4 kişilik kadroyla kaydettiği ilk albüm olma özelliğini taşıyor. Ayrıca normalde albümün adı Ridin’ with the Driver olacakmış, ama son anda Orgasmatron’a çevirmişler. Kapak da yetişmemiş doğal olarak. Kapakta gördüğümüz resim demek ki başka şarkıya ithafenmiş. Ben de bu yazıyı yazarken öğrendim bak. Ayrıca eski Saxon davulcusu Pete Gill’in Motorhead için çaldığı ilk ve tek tam süreli albüm Orgasmatron. Başka şeyler de çalmış Motorhead için ama bunlar sadece No Remorse derlemesi için 4 şarkı kaydındaymış.

Orgasmatron, Motorhead’in ticari olarak başarısız ama takdir edilmesi bilakis oldukça yüksek olan bir albümü. Başta da dediğim gibi baştan sona kolayca dinlenebilen bir albüm. Bir içim su gibi akıp gidiyor hoparlörlerden adeta. Daha ne diyeyim ben bu albüme? Demeyeyim.

"Deaf Forever" – 4:25
"Nothing Up My Sleeve" – 3:11
"Ain't My Crime" – 3:42
"Claw" – 3:31
"Mean Machine" – 2:57
"Built for Speed" – 4:56
"Ridin' with the Driver" – 3:47
"Doctor Rock" – 3:37
"Orgasmatron" – 5:27

Overkill - Horrorscope

2008-04-29T23:36:00.005+03:00

Bobby Ellsworth - Vokal
Merritt Gant - Gitar
Rob Cannavino - Gitar
D.D. Verni - Bas
Sid Falck - Davul

Bir keresinde yazlıktan İzmir’e dönüyorum arabayla, o sırada Horrorscope’u dinliyorum. Hava aşırı güneşli, güneş gözlüklerimi takmışım. Güneş gözlüğünün camı dolayısıyla görüntü daha bir keskinleşiyor sanki. Kontrast artıyor gelen sepya tonunun yanında. Yüksek kontrast demek yüksek gerilim demek. Gerilim de bilirsiniz sinema türlerinden. “Buh!” diye korkutma olmaz da, içten içe yavaş yavaş rahatsız eder adamı. Duyu organlarından vücuda birer stres akışı olur.

Prison Break adlı dizi sağ olsun, sayesinde gerilim hissinden keyif almaya başladım. Bu yüzden olsa gerek ilk başlarda pek ilgimi çekmeyen Horrorscope sonradan favorilerimden birisi oldu. Zirve noktasını da işte yazının başında anlattığım yazlık dönüşü yolda yaptı. Birdenbire aklıma bir şey geldi, bir fotoğraf projesi, böyle 72 karede polisiye gerilim tarzında bir hikaye anlatmaca. Doğal olarak siyah beyaz tabi. Agrandizörün başında bir el havada sallanır “ver kontrastı ver kontrastı” nidalarıyla, fotoğraflardaki gerilim köklenirdi. Sonra o proje bitince sergi açardım, insanlar sırasıyla fotoğrafları izler hikayeyi görürdü. Arkaplanda da kısık sesle bir Horrorscope albümü döner dururdu. Eminim müzik sergiye cuk oturur, kolonları inletmediğimiz için kimse de gıkını çıkarmazdı. Yolda bunları düşündüm hep Horrorscope’u dinlerken. O günden sonra da bu albümden söz ederken aklıma gelen ilk kelime “gerilim” oldu.

Overkill’in en olgun ve ciddi albümünün The Years of Decay olduğu söylenir. Doğrudur, ama zaman zaman ciddilikte ondan hemen sonra çıkan Horrorscope onu geçebilir. Zira albümdeki tüm şarkıların karakteristiği birlik içinde, tabi son iki şarkı ile Frankenstein adlı cover dışında. O da Edgar Winter’ın 1973’te yayınladığı bir albümünden. Son iki şarkıyı hiç mi hiç beğenmiyordum, bu ikiliden ilki olan Nice Day for a Funeral başlayınca hele hele ruh halim kötüyse “ay baydın be Overkill” diyordum, zira bu ikili Overkill için biraz depresif kaçıyor. Gerçi Nice Day for a Funeral ile Rock Republic performanslarını izledikten sonra barıştım, son şarkı Solitude’la da albüm favorim olduktan sonra düzelttik arayı ama halen daha albümün genelindeki gerilim havasına sahip olduklarını düşünmüyorum. Ama bütünlük açısından yine de Overkill diskografisinde zirveye oynayan bir albüm Horrorscope. O 3 şarkı dışında dinledikçe öyle geriliyorum ki, gerilimden keyif almanın tadını çıkarıyorum (reklam sloganı gibi oldu heh heh). Hatta şu anda yazıyı yazarken daha bas ağırlıklı ses veren bir hoparlörden dinliyorum, eve yeni getirttim bu eski aletleri, hakikaten ayrı bir keyif alıyorum bu albümden bu haliyle.

Bazı dinleyicileri tarafından Overkill’in en iyi albümü kabul edilen Horrorscope’un o kadar ileri gidip gidemeyeceği artık dinleyenlere kalmış, ama dinlemeyenlere de tavsiye etmekte yarar var. 1990-2000 arasında çıkan en sağlam thrash metal albümlerinden birisi bu. Zira 90-00 arası thrash metal için kan kaybı olduğu kabul edilen bir 10 yıldır, grunge ve alternatif rock sağ olsun, muazzam çok az albüm bulunur. Dolayısıyla dinleyin, dinletin, gerilin.

"Coma" – 5:23
"Infectious" – 4:04
"Blood Money" – 4:08
"Thanx For Nothin'" – 4:07
"Bare Bones" – 4:53
"Horrorscope" –5:49
"New Machine" – 5:18
"Frankenstein" (Edgar Winter) – 3:29
"Live Young, Die Free" – 4:12
"Nice Day... For A Funeral" – 6:17
"Soulitude" – 5:26

Whiplash - Power and Pain

2008-04-29T23:29:00.002+03:00

Tony Portaro - Vokal, gitar
Tony Bono - Bas
Tony Scaglione - Davul

80’lerin thrash metal grupları arasında Whiplash’i hiç dinlemediyseniz bile haklarında bir şeyler okuduğunuzda mutlaka aklınızda kalacaktır. Zira, Tony Portaro, Tony Scaglione ve Tony Bono’dan oluşan orijinal kadrosuyla o zamanlar “üç Tony’ler” diye anılıyor grubumuz. Ayrıca Scaglione olan Tony’i bir ara Slayer’da gördük Lombardo’nun yerine. Ne yazık ki bu albümden hemen sonra bozuluverdi bu üç Tony düzeni. Bir sürü eleman girdi çıktı, eleman sayısı 3 ile 5 arasında değişti durdu. Hatta 90’ların ortalarında tarzları da değişti biraz. Neyse ki en son güzel bir geri dönüş yapılarak 1998’de, üç Tony yine bir araya geldi. 1998 gibi bir yılda beklenmesi imkansız bir albüm kapağıyla karşıladılar bizi. Thrashback adındaki bu albümün kapak fotoğrafı o zamanlarda unutulan “aşırılık” pozlarından birini içeriyordu. Fotoğrafın üstündeki logo falan da gayet eski günleri hatırlatıyordu. Müziğine Power and Pain albümü kadar alışamadım ama. Yine de en sevdiğim kapaklar arasına girmiştir hemen.

Biz esas konumuz olan Power and Pain’e dönelim. Tam anlamıyla katıksız bir albüm bu. Saf hız dolu, kaba saba ve kirli vokallere sahip. Şarkı sözleri zaman zaman çok gaz. Spit on Your Grave mesela “kavgaya giderken dinlenmesi gereken ilk 10 şarkı” diye liste oluştursak elini kolunu sallaya sallaya girer. Hayatımda bu kadar ego pompalayıcı çok az şarkıya şahit oldum.

Albüm 34 dakikayla kısa gibi duruyor ama bu kısa sürede de şamarını vurup gidiyor. Muazzam riflere sahip şarkılar. Thrash metal bestelemek isteyenlerin ya da bunu öğrenip üzerinde alıştırma yapmak isteyenlerin dikkatle dinlemesi gereken bir albüm. Özellikle Warmonger ve Power Thrashing Death bu konuda çok güzel şarkılar, bu ikisi arasından da Warmonger ön plana çıkar.

Power and Pain sert ve hızlı olduğu kadar eğlenceyi de göz ardı etmeyen bir albüm. Özellikle son şarkı Nailed to the Cross’un bitiş kısmını dikkatle dinlediğinizde ve grubu gözünüzde canlandırdığınızda inanılmaz eğleniyorsunuz. Rock müzikte bir adet olan şarkı sonlarında doğaçlama bitiş bölümleriyle dalga geçercesine bir türlü bitmek bilmeyen bir bitiş söz konusu. Ayrıca göz önünde canlandırmaktan bahsettim, hani nasıl anlatsam, yani ben canlandırıyorum inanılmaz eğleniyorum. Özellikle "bir davul bir ah" şeklinde tekrarların başladığı kısım çok eğlenceli geliyor.

Bitişiyle tam anlamıyla bir çıldırma albümü olan Power and Pain’i, eğer her albümü 1 satırda anlatmam istense, “Çıldır! Çıldır! Çıldırmayan…” diye devam eden tezahüratla eşleştirirdim. Katıksız bir thrash metal ziyafeti çekmek isteyenlerin kaçırmaması gereken bir başyapıt kesinlikle. Ayrıca kapağına da hastayım.

"Stage Dive" – 3:09
"Red Bomb" – 5:18
"Last Man Alive" – 3:31
"Message in Blood" – 4:04
"War Monger" – 3:18
"Power Thrashing Death" – 4:13
"Stirring the Cauldron" – 4:18
"Spit on Your Grave" – 2:49
"Nailed to the Cross" – 4:05

Twisted Sister - Stay Hungry

2008-04-29T22:50:00.003+03:00

Dee Snider - Vokal
Eddie Ojeda - Gitar
Jay Jay French - Gitar
Mark Mendoza - Bas
A. J. Pero - Davul

Metal müzik sanatçılarından bahsederken bir an gaza gelip “baba” gibi kelimelerle hitap ederiz adamlara. Bundan nasibini alması gereken adamlardan biri de hiç şüphesiz ki Dee Snider’dır. Bir Metalcinin Yolculuğu adlı belgeselde de kendisini izleyip gazı almışızdır, işlerine gelmeyen her şeyi zararlı gösteren aile (!) derneklerine karşı heavy metali savunmasını tezahüratlarla izlemişizdir. Tipper Gore’un Under the Blade şarkısının sadomazoşist öğeler taşıdığı iddiasına verdiği cevapta ve akabinde Gore’u sokak tabiriyle oturtması (ya da arka sokak tabirinin kibarcasıyla “popo etmesi”), belgeseli hep beraber izleyen elemanların gol olmuş kadar sevinmesine, olayı kol kola girip kafa sallamalar eşliğinde kutlamasına sebebiyet vermiştir.

Stay Hungry albümünde adeta bu direnişi temsil eden iki gaz şarkı var ki, aslında albümde popüler olan yegane iki şarkı bunlar. We’re not Gonna Take It ve I Wanna Rock adlı bu şarkılardan ikincisini bizim grupla bol bol coverlamıştık, 2 mısrasını söylemek çok zor hakikaten. Öbür şarkıyı da tek başıma söyledim diğerleri enstrümanlarını çalmıyorlardı. Ama salt vokal durumunda söylemesi bile inanılmaz zevkli. Hele hele gençler, bir kısmının omuzlarında boomboxları, hep beraber koşa zıplaya bu şarkı eşliğinde sokaklara dökülmeli, bunu bir eyleme dönüştürmelidir alanlarda. Her zaman ülkeyi mi kurtaracaksınız alanlarda? Biraz da oraları bize bırakın da heavy metal ruhunu savunalım!

Az evvel dediğim iki şarkının kendi klipleri de var ki, her ikisi de birden ayrı birer efsane. Mağdur olan hep aynı adam ama birinde aile babası, birinde de okul müdürü. Bizimkilerin gazabına uğruyor tabi gençlere karışınca. Bir abartı, bir abartı… Ama hakikaten güzel bir şey bu abartıları izlemesi. Hele hele I Wanna Rock’ın klibinde bir sahne vardır. Her “Rock!” dendikten sonra gençler kafalarını okul dolaplarına vururlar. Efsanedir bu sahne! Bir de We’re not Gonna Take It’in klibinde bir anekdot var, onda da davulcu A. J. Pero bagetleri elinden fırlatır, davulu yumruklarıyla çalmaya başlar. Heheeey işte benim adamım!

Tabi tüm Stay Hungry demek bu iki şarkı demek değil. Daha nice güzel şarkılar var. Ama o iki şarkıdaki coşkuyu, isyanı, gençlik galeyanını arıyorsanız hayal kırıklığına uğrayacaksınız çünkü daha çok kendi kafasına göre takılan şarkılar diğerleri. Mesela Burn in Hell, isim olarak bir metal müzik klişesidir, ama benim duyduğum Burn in Hell isimli en güzel şarkı, Twisted Sister’ınki. Sözleri gayet anlaşılır olduğundan ve gerçekten de olan ve olabilecek bir şeyi anlattığı için insanı baya etkiliyor, mesela kendimi vererek dinlediğimde tüylerimi diken diken ediyor. Ondan sonra iki parçadan oluşan bir Horrorteria var ki Captain Howdy adıyla beni tanıştırmıştır. Adı baya geyik olsa da hakkında kurgulananlar o kadar da değil. The Exorcist roman ve filmiyle henüz bir alakam olmadığından hakkında çok fazla bir şey söyleyemeyeceğim ama şarkı güzel valla. Çirkin diyecek halim yoktu zaten. Olsun, Horrorteria’nın Street Justice kısmının sonu bağrışmalar dolayısıyla çok gaz bir yer.

The Price denen şarkı hüzünlü desem hüzünlü değil, ama yavaş bir şey, böyle umut dolu falan. Mühim bir hedef konulduğunda dinlemenin motive edeceği bir şey. Mesela üniversiteyi yarıda bırakıp tekrar ÖSS’ye girip daha üst yerleri hedefleyen gençlerimiz dinlemeli, çok güzel uyuyor olaya sözleri.

Şimdi ben albüm tanıtımında her şarkıyı ayrı ayrı yorumlamayı sevmem ama geriye 3 şarkı kalmış zaten, tamamlayayım bari. Don’t Let Me Down klasik bir heavy metal parçası, The Beast sözleri çok kolay anlaşılabilen bir şarkı, birisine hediye ettiğinizde övgü babında güzel bir hediye olacaktır. Zira “geri çekil, canavarı yenemezsin. Akıllı ol” tarzı sözlere sahip. Yavaş tempolu biraz. En son şarkı SMF’in açılımında nahoş şeyler seziyorum ama henüz öğrenemedim (not: sonradan keşfettiğime göre buradaki sayfada bir yerde yazıyormuş açılımı). Karakter olarak albümün iki ünlüsü We’re not Gonna Take It ve I Wanna Rock’a en çok yakın olan şarkı. Eğlenceli, orta tempolu güzel bir şey.

Zaten tüm albüm çok güzel. Hatta bu albümü arabadayken aileme dinlettiğimde baya beğenmişlerdi. Hatta bunun öncesinde Venom’ın Welcome to Hell albümünü dinletmiştim de onu da beğenmişlerdi hayretler olsun ki. Herhalde çok sert gitar vuruşlarına sahip olmadıkları için olsa gerek, kafa ütülemeyen albümler ikisi de. Ailelerden tepki gören albümlerin böyle hoşa gitmesi güzel bir şey tabi ki. Sözlerin benimkiler tarafından anlaşılmamasının payı var tabi. Stay Hungry'i dinleyin, sevin rock'n roll adına.

"Stay Hungry" - 3:03
"We're Not Gonna Take It" - 3:39
"Burn in Hell" - 4:42
"Horror-Teria: The Beginning" – 7:42
1. "Captain Howdy" – 3:44
2. "Street Justice" – 3:58
"I Wanna Rock" - 3:02
"The Price" – 3:48
"Don't Let Me Down" - 4:26
"The Beast" – 3:29
"S.M.F." - 2:59

Cannibal Corpse - Tomb of the Mutilated

2008-04-29T22:29:00.002+03:00

Chris Barnes - Vokal
Bob Rusay - Gitar
Jack Owen - Gitar
Alex Webster - Bas
Paul Mazurkiewicz - Davul

"Bu adam nece konuşuyor?"

Ablam İstanbul'dan dönmüş, yanında sipariş verdiğim kaseti getirmiş, ben de hemen kasetçalara takıp dinlemeye başlamışım. Annem odamdan geçerken sorduğu ilk soru buydu. Aslında güzel bir soru, daha beter "metal müzik duyan anne" soruları var şu dünyada çevreden duyduğum. İnanamayacaksınız ama Chris Barnes İngilizce konuşuyor! Sözleri anlaması hakikaten zor ama booklet denen kağıda bakıldığında münhasıriyeti kavramak mümkün. Birinci kural, eğer İngilizce biliyorsanız yemekten önce ve sonra şarkı sözlerini okumayın. Dinleyebilirsiniz, nasıl olsa sözleri anlamayacaksınız. İkinci kural, yemekten önce ve sonra albümün kapağına kafa yormayacaksınız. Bakmayın demedim, sonuçta hakikaten muazzam bir death metal kapağı, ama kafa yorunca işte, hani insanlık hali falan...

1992'de çıkan bu albüm Cannibal Corpse'un en iyi albümü olarak kabul ediliyor. Yine Painkiller yazısında olduğu gibi itiraf etmem gerekir ki, bu albüm dinlediğim tek Cannibal Corpse albümü. Ama işte Six Feet Under sağolsun Chris Barnes'a hissettiğim yakınlık dolayısıyla kendimde bu albümü yorumlayabilecek gücü bulabiliyorum. Her şeyden önce Chris bey çok güzel bir iş çıkarmış vokallerde. SFU'da duyduklarımızdan daha guttural tonda söylüyor daha çok. Ara sıra ani çığlıklarla uykuya dalmakta olan dinleyiciyi şöyle bir dürtüyor. Zira bası köklemiş, sesi de kısmış şekilde dinleyen genç uykusu varsa eğer gayet tabi uyuyabilir Tomb of the Mutilated dinlerken. Ama bu yaklaşımım yanlış anlamalara da mahal vermesin tabi. Mesela davullara dikkat ediniz. Oldukça ta ta ta ta ta diye gidiyor ritmi. Ara sıra topluyor, toparlıyor, ondan sonra yine ta ta ta ta. Ondan sonra gitarların tonu baya baya kalın. Albümden gerilim fışkırmasında önemli pay sahipleri kendileri.

İlk dinleyişte çok fazla ayırt edilemese de hakikaten özgün şarkılar var. Bir kere en başta grubun en ünlü şarkısı Hammer Smashed Face ile baya bir başlıyoruz olaya. Ondan sonra ikinci şarkı I Cum Blood'ı parmak trampetiyle çalmayı çok sevdiğim ritmiyle hatırlarken, üçüncü şarkı Addicted to Vaginal Skin ise girişindeki monolog sayesinde akılda kalıyor. A yüzünün son şarkısı Necropedophile de sonundaki "Necati!" der gibi çığlıklarla kendini belletiyor. Ondan sonra B yüzünde de yanılmıyorsam Post Mortal Ejaculation'da şarkının ortasında Chris Barnes bir çığlık basıyor ki hiç beklenmeyen bir yerde, ilk dinleyişte insan çıkardığı irkilme efektinden sonra "noluyoz?" falan diyor. Bunlar benim aklımda kalan şarkılar şu anda (bu yazıyı da evden uzak bir yerde yazıyorum zaten). Ayrıca belirtmek isterim ki Jim Carrey'nin filmi Hayvan Dedektifi'nde bir sahnede arkaplanda Hammer Smashed Face çalınmış. Demek ki ana dili İngilizce olanlar anlayabiliyor ki şarkı sözleri iğrenç duygulara sebebiyet verdiği için vokalleri gırlamayla değiştirmişler. Jim Carrey'nin en sevdiği grupmuş Cannibal Corpse, ayrıca Obituary'e de bayılırmış. Bu gerçeği öğrendikten sonra kendisi hakkındaki nötr görüşüm birden olumluya doğru yöneldi.

Tomb of the Mutilated zamanında bolca tartışılan, Almanya'da yasaklanan, kapağı değiştirilen bir albüm. Tabi bu dışarıdan bakanları ilgilendiren kısmı. Bizim içinse baya gaz bir albüm, her saniyesi gerilim dolu bir death metal klasiği. "Iyy iğrenç!" diye türlü önyargılarınız yoksa dinleyiniz, deneyiniz.

"Hammer Smashed Face" – 4:02
"I Cum Blood" – 3:41
"Addicted to Vaginal Skin" – 3:30
"Split Wide Open" – 3:01
"Necropedophile" – 4:05
"The Cryptic Stench" – 3:56
"Entrails Ripped from a Virgin's Cunt" – 4:15
"Post Mortal Ejaculation" – 3:36
"Beyond the Cemetery" – 4:55

Darkthrone - A Blaze in the Northern Sky

2008-04-29T22:11:00.004+03:00

Nocturno Culto - Vokal, gitar
Zephyrous - Gitar
Dag Nilsen - Bas
Fenriz - Davul

“Hakiki Norveç Usulü Black Metali” adında çağırılan tarzın en başında gelen grup son zamanlardaki albümlerine rağmen Darkthrone. Benim de hakikaten kendimi yakın hissettiğim tek black metal grubu olmasıyla kendi nezdimde ayrı bir yere sahip. Bunda en büyük pay herhalde diğer Norveçli gruplara kıyasla müzikleriyle ön plana çıkmaları. Şu ana kadar hiçbir kaynakta “Norveç usulü” olaylara karıştıklarını duymadım. Hiç şovmen değiller, sadece kendi işlerine bakıyorlar. Bu bakımdan mesela Mayhem’le karşılaştırınca bizlere güzel bir geyik konusu çıkıyor heh heh.

A Blaze in the Northern Sky, Darkthrone’un ikinci albümü. Ya da black metal kariyerlerinin ilk albümü. Ayrıca dört kişilik olan son kadroları. İlk kayıtları olan Soulside Journey daha ziyade bir death metal albümüydü, ama yine de death metal dediysek gorgorlu şeyler yoktu. Hatta öyle bir hava sunardı ki kendi çapımda “dead metal” diye tanımlandırmışlığım bile vardır Soulside Journey'i. O zamanlar o albümle kemik bir kitle oluşturmuş olamayacağından ve bazı şeyler muhtemelen oturmadığından, A Blaze in the Northern Sky ile birlikte black metale geçilmesi çok tepki toplamamıştır herhalde. Hatta söz konusu Norveçli müzikseverler olduğunda (o anı göz önüne alarak diyorum) memnun bile kalmışlardır herhalde.

Albüm daha kapağından belli ediyor gruptaki değişimi, corpse paint yapmış bir adam (Fenriz diye okumuştum, yoksa o Transilvanian Hunger mıydı?)(şimdi baktım bu kapaktaki adam Zephyrous imiş) görünüyor. Kaydın girişinde de dakika bir gol bir, Agathus Daimon ilahisi eşliğinde senaryosal bir diyalog, albümün adının da telaffuz edilmesiyle güzel bir giriş sunuyor, ardından da uzun mu uzun bir şarkı. Onu geçelim, ikinci şarkıya gelelim. Bence en mühim parça bu, In the Shadow of the Horns. Dikkatle incelendiğinde hatta, günümüzde Darkthrone’un punk öğeleri kullanmasına laf edenlere cevaben sunulabilecek bir şarkı, zira şarkının girişi gayet punk havasında. Fenriz ise bu şarkıda Motorhead’in büyük etkisi olduğunu söylüyor. Özellikle vokalin bir de “C’mon!” demesi bir black metal eserinde yüzümüzün gülmesini sağlayan bir durum olmuş. Sonlarındaki akustik gitarlı bölümüyle de müziğine zenginlik katmış Darkthrone. Ayrıca bir ayrıntı da, akustik gitarın altında çıldıran elektrogitarın çaldığı rifin bir sonraki albüm Under a Funeral Moon’da kullanılması. İlk önce Under a Funeral Moon’u dinlediğim için bu ayrıntıyı keşfedince baya şaşırtmıştı beni bu durum. In the Shadow of the Horns’a en mühim şarkı dedim ama ondan sonra gelen Paragon Belial’i de unutmamak lazım. Bu yazıyı yazarken dinlediğimde kafamı oynatan, tüylerimi diken diken eden, kısacası beni havaya sokan şarkı oldu.

Albümün geneli aslında ilerleyici bir yapıya sahip sayılır. Zaten 6 şarkı var ve bir 10+ dakikalık, iki 7+ dakikalık, bir de 6+ dakikalık şarkılar var. Diğer ikisi de 4 dakikanın üzerinde yine. Çok fazla tekrara rastlamadım açıkçası, hatta yeni yeni bölümler duyuluyor şarkılar ilerledikçe. Gitar tonları çok tiz, kayıt kalitesi bundan sonraki albümlerle karşılaştırınca tertemiz kalıyor. Gitarlar tiz ama yine de müzik kulağı dolduruyor, uçucu değil. Ortanın biraz üstünde bir tempo var, nadiren çıldırma seviyesine çıkıyor bu tempo. Nocturno Culto’nun vokaller yankılı. Aralara Fenriz geri vokaller serpiyor.

A Blaze in the Northern Sky, Darkthrone’un hakiki, halis muhlis, katıksız Norveç black metali tarzındaki albümleri arasında bence en sağlam olanı. Bir ara favorim Under a Funeral Moon’du ama o nispeten dinlemesi daha kolay bir albüm zaten. Bunaysa alışması zor, ama alıştıktan sonra da kendini dinleyicinin favorileri arasına yerleştirmesini biliyor. Neticede çok güzel albüm.

"Kathaarian Life Code" – 10:39
"In the Shadow of the Horns" – 7:02
"Paragon Belial" – 5:25
"Where Cold Winds Blow" – 7:26
"A Blaze in the Northern Sky" – 4:58
"The Pagan Winter" – 6:35

Black Sabbath - Sabotage

2008-04-29T21:44:00.003+03:00

Ozzy Osbourne - Vokal
Tony Iommi - Gitar
Terry Butler - Bas
Bill Ward - Davul

Hiçbir zaman kesin cevabı verilemeyecek olan “heavy metalin ilk grubu kim?” sorusunun olası cevaplarından birisi Black Sabbath. 60’ların baya sonundan beri devam eden yollarında bu yazıda yer alan durakları Sabotage albümü. Black Sabbath’ı ilk dinlediğim albümdür de ayrıca, hatta bu ilk dinleme bizzat kasetleri vasıtasıyla gerçekleştiği için bu büyüklerimizi pek fazla dinlemesem de çok mühim albümdür Sabotage benim için. Hiç kuşkusuz, Black Sabbath’ın diskografisi içinde de en mühimi olsa gerek. Ya da en azından en mühimlerinden birisi olmalı.

Albüm Hole in the Sky ve Symptom of the Universe gibi hakikaten bomba gibi şarkılara sahip. Özellikle Symptom of the Universe’ün tarihin ilk thrash metal rifine sahip olduğu söyleniyor. Bu konuda az evvel dediğim kadar tartışma yaşanmaz herhalde. Diğer alt metal tarzlarına da referans sağlıyor bu albüm tabi. Mesela Megalomania böyle bir şarkı, doom metali etkileyen bestelerden. Kesik kesik vokallere sahip, büyük bir kısmı oldukça yavaş tempoda giden, agresif olmayan bir şarkı. Ondan sonra ikinci yarının başındaki şarkı Thrill of it All’un girişini çok beğenirim, çok karizma hakikaten. Bir de birbirine bağlı iki şarkı, birisi Am I Going Insane ve The Writ albümü bitirirken, bu söylediklerimin ilki bolca klavye destekli, sapıtık bir şarkı zaten. Baya da 70’lerin havasını veriyor kulaktan. Hoş, tüm albüm öyle sayılır ama bunu duyunca doğrudan akla koca güneş gözlükleri, afro saçlar, uzun favoriler, pastel ama çeşitli renkler geliyor.

Albümden şarkılar birçok defa coverlanmış doğal olarak. Benim keşfettiklerimin yanına araştırırken rastladıklarımı ekleyerek şunları sıralayayım size: Hole in the Sky Overkill tarafından konserlerde bolca coverlandı, bir tanesi de Fuck You and Then Some derlemesinde yayınlandı. Aynı şarkı Machine Head ve Pantera tarafından da coverlanmış. Symptom of the Universe’i Sepultura coverlamış, ayrıca Daemon adında az bilinen bir grubun (Konkhra ile haşır neşir olanlar tanıyacaktır muhtemelen) The Second Coming albümünde de aynı şarkının coverı mevcut. Ondan sonra Venom’ın da Prime Evil albümünde Megalomania’yı coverladığını biliyorum. Başka da bilmiyorum.

Neticede müzikal olarak önceki albümlerden çok daha zengin bir albüm olan Sabotage, Black Sabbath’ın önde gelen eserlerinden birisi olarak anılması gayet doğal bir şey. Aksini iddia eden olmadığı gibi böyle bir söylemde bulunmayı muhtemelen yazıya artık bir son vereyim diye düşündüm galiba, ama kapatırken şunu da söylemek lazım. Tamam babalar efsaneler falan, yaşlılar da artık, ama n’içün orijinal kadro sadece canlı performans verir son 10 yılda? Konserde harcanan efor stüdyodan daha fazla değil midir? Niye yepyeni bir kayıt yapmazlar da yılların isim büyüklüğünün sağladığı talep üzerine paraya para demezler yayınlanan bir sürü canlı albüm ve derlemeler ile? Orijinal kadronun büyüsü mü bozulur? Herhalde bu yüzden olsa gerek, solo çalışmalara devam ediyorlar yine. Bundan sonrası artık derin mevzular. O yüzden burada keselim, Sabotage güzel albüm heh heh.

"Hole in the Sky" – 3:59
"Don't Start (Too Late)" – 0:49
"Symptom of the Universe" – 6:29
"Megalomania" – 9:46
"The Thrill of It All" – 5:56
"Supertzar" – 3:44
"Am I Going Insane (Radio)" – 4:16
"The Writ" – 8:09

Judas Priest - Painkiller

2008-04-20T22:07:00.003+03:00

Rob Halford - Vokal
K.K. Downing - Gitar
Glenn Tipton - Gitar
Ian Hill - Bas
Scott Travis - Davul

İtiraf ediyorum, bu yazıyı yazdığım şu anda dinlediğim tek Judas Priest albümü Painkiller. Onu da zamanında Zor dergisinde okuduğum bir kritiğin gazıyla edinmiştim. 10 üzerinden 10 vermişti yazar kişi bu albüme. Sonra dinledim baktım, oo dedim, hakikaten de klasikmiş kendileri. Bir başka itiraf da bu albüm sürekli dinlediklerim arasında değildir, ara sıra nadiren estiği zaman dinlerim. Ama her dinleyişimde muazzam bir tat, muazzam bir müzik ziyafeti azizim… Hele bir keresinde elektrikler kesilmişti, mum ışığında ders çalışayım demiştim, bu arada da bu albümü dinliyorum. İnanılmaz bir keyifti. Evde tek başıma yaşasam herhalde hobilerimden birisi ışıkları söndürüp mum ışığı eşliğinde Painkiller dinlemek olurdu.

Epik ama günümüze yakın. Zaten şarkılardaki epiklik böyle olmalı. “Toplanın hadi adam dövmeye gidiyoz” tarzında mesela. Ya da “o kadar vücut çalıştım ki zincirimi kırarım motorumla turlayıp hava atarım” gibi. Bu söylemler All Guns Blazing’in girişindeki salt vokalin olduğu kısmı duyunca aklıma geldi. Neredeyse tüm şarkılar da bu havada seyrediyor zaten. Tam motor işi. Ama bu sefer dağ bayır gezmeye değil de adam dövmeye gider gibi düşünüyorum niyeyse. Bunda maço ve kuvvetli müziğin de payı çok büyük hiç kuşkusuz. Heavy metal tarzına imza olabilecek kısımlara sahip şarkılar hep.

Öne çıkan şarkıları saymak gerçekten zor benim için. Anca şu anda çalan Metal Meltdown’daki solo düellosundan bahsedebilirim. Bir sağdan bir soldan çok güzel solo manyağı oluyorsunuz. Ayrıca diğer şarkılardan farkı birkaç yüz metreden fark edilebilecek tek şarkı A Touch of Evil. Albümde sentezleyici kullanılan tek şarkı olduğu yazıyor ama o zaman Nightcrawler’ın başındaki kısım nedir diye sorarım buradan Vikipedi’ye yazan kişiye. O da duymaz beni tabi, yabancı zaten. Neyse, A Touch of Evil hakikaten diğerlerinden bir miktar farklı bir şarkı, ama bir o kadar da en çok tüy dikenleştiricisi özelliği taşıyor. Bir miktar daha yavaş tempolu, ama yine bir o kadar da gayet damar melodilere sahip bir şarkı. Sözleri şeytani ele geçirilme üzerine gibi görünse de Rob Halford Metal Hammer’a verdiği röportajda bunun aslında metaforik bir aşk şarkısı olduğunu söylüyor. Söz konusu metafor olunca her şey mümkün azizim heh heh. Ayrıca söz muhtevadan açılmışken şarkı olan Painkiller’ın konusuna da değinelim (sen sağol Vikipedi). The Painkiller denen şey kurgusal bir mesih imiş. Metal bir mesih olan The Painkiller (ya da “metal mesihi” de olabilir belki. İngilizce dilinin kendi basitliğine verelim bunu) (ama kapaktaki karakter de metalden) dünyaya kötülüğü ve insanlığın yok edilişini önlemek üzere gönderiliyor. Gerisini de şarkı sözlerinde anlatmışlardır herhalde artık.

Diğer albümleriyle malum nedenlerden ötürü kıyaslayamıyorum ama herkes “Painkiller en iyi albüm” dediyse vardır bir şey deyip susmak lazım. Hatta bilir misiniz sevgili okurlar, bir ara Boo!’da “10 Klasik Metal Albümü” diye bir yazı yazayım demiştim de vazgeçmiştim. O onlunun içinde bu albüm de vardı. Niye ilk 50 içinde 28. sıraya koyduğumu sorarsanız, o da listenin aşırı kişisel olduğundan dolayıdır. Dedim ya, uzun aralıklarla dinliyorum. Ama dinledim mi de mest oluyorum şahsen. Günün birinde kocaman bir motorum olursa arkasına Leather Rebel yazdırmam dileğiyle (liselim yazmaktan iyidir herhalde heh heh), iyi dinlemeler.

"Painkiller" – 6:06
"Hell Patrol" – 3:37
"All Guns Blazing" – 3:58
"Leather Rebel" – 3:35
"Metal Meltdown" – 4:48
"Night Crawler" – 5:45
"Between the Hammer & the Anvil" – 4:49
"A Touch of Evil" – 5:45
"Battle Hymn" – 0:58
"One Shot at Glory" – 6:49

Misfits - Earth A. D.

2008-04-20T20:54:00.004+03:00

Glenn Danzig - Vokal
Doyle - Gitar
Jerry Only - Bas
Arthur Googy - Davul

Eğer bir Amerikan vatandaşı olsam acaba Misfits için aynı şeyleri hisseder miydim bilmiyorum. Çünkü sözlerinin muhtevası korku konuları üzerine ve ben onları (en azından Glenn Danzig’li kayıtlarını) dinlerken çok eğleniyorum. Yani öyle bir eğlence ki, bu eğlence beni neşelendiriyor. Neşeli bir insan oluyorum onları dinledikçe. Halbuki korkmasam bile en azından karanlık hislere sürüklenmem gerekir sözlerine dikkat etsem. “İngilizcem manyaktır benim” diye çevreye çok güzel hava atarım ama ana dil olmayınca şarkı sözleri şarkı sırasında çok da dikkate alınmıyor işte.

1977’de kurulan grup 1983’e kadar devam ediyor, ondan sonra dağılıp 1995’te tekrar bir araya geliyor. Ama ikinci gelişte kurucu Glenn Danzig yok. Reddediyor grubu yeniden kurmak isteyen Jerry Only ve Doyle’u. En azından isim haklarını veriyor da grup yine Misfits adıyla görünüyor. Ama merchandising haklarını da paylaşmak şartıyla. Neticede grubun benim sevdiğim kısmı Danzig’in bizzat dahil olduğu kayıtlar. Çünkü yani nasıl desem, 1995’ten sonraki kayıtlar çok böyle hani Amerikan gençlik filmlerinde duymaya alıştığımız tarzda “liseli punk” diye adlandırdığım şeylere benziyor. Gerçekte benzemiyorsa da bir şeyler var ki ısınamadım. Ama 77-83 arası dönem öyle mi hiç? Son derece muazzam. O zamanlar çıkan albümlerden Earth A. D. çok güzel.

Earth A. D. ve bazen yanına konulan Wolfsblood isimli albüm en sevdiğim Misfits albümü olur mu bilmem. Aslında olabilir de. Bunda da çok güzel şarkılar var. 77-83 döneminin son albümü olan bu Earth A. D.’deki şarkılar öncekilere nazaran daha hızlı, daha sert, daha az melodik ve muhtevası daha kanlı. Bu durum tabi eğlenmeye engel değil. Hala çok eğleniyorum albüm boyunca. Bu albümün en sevdiğim yanlarından birisi şarkıların adeta tekerleme gibi olması. Aslında bu sadece bu albüm için değil Misfits’in neredeyse tüm 77-83 dönemi için geçerli. Eğlenmemin en mühim sebeplerinden birisi bu olsa gerek. Albümün geneli bağırmalı vokallerle geçiyor ama bazen bağırma anırmaya dönüşüyor ki buralar çok keyifli. Şarkılardan 3 dakikayı geçen bir tek Die Die My Darling var, o da zaten Metallica sağ olsun baya ünlüdür bu sayede. Metallica’nın meşhur ettiği şarkılardan söz etmişken Green Hell de bu albümde yer alıyor.

Basit bir müzik olan punkı böylesine zenginleştiren nadir gruplardan olan Misfits’in sadece bu albümünü değil, o dönemdeki tüm bestelerini öneririm benden tavsiye isteyenlere. Nedenini tam olarak bilmiyorum ama dinledikçe keyiflendiren bir müzik bu. Hiç karanlık değil, hatta iyice çocuklaşmak gerekirse şarkılar birer oyun gibi (evet tekerlemeden oyuna geçtik heh heh). Bütün çocuklarımız bu şarkıları benimsemeli, yağ satarım bal satarım oyununu Death Comes Ripping diye değiştirmeliler.

"Earth A.D." – 2:09
"Queen Wasp" – 1:32
"Devilock" – 1:26
"Death Comes Ripping" – 1:53
"Green Hell" – 1:53
"Mommy, Can I Go Out & Kill Tonight" – 2:03
"Wolf's Blood" – 1:13
"Demonomania" – 0:45
"Bloodfeast" – 2:29
"Hellhound" – 1:16
"Die, Die My Darling" – 3:11
"We Bite" – 1:15

Mayhem - Deathcrush

2008-04-20T20:46:00.002+03:00

Maniac - Vokal
Euronymous - Gitar
Messiah - Ek vokaller
Necrobutcher - Bas
Manheim - Davul

Hayatı filme alınabilecek gruplardan en filmlik olanı Mayhem’in 1987 kayıtlı bu kısa albümü şu andaki konumuz. Norveç black metal grupları arasında demo olmayan ilk yayınlanmış kayıt olma özelliğine sahip olan Deathcrush kanımca en severek dinlediğim albümleri. Bunda kısa olmasının da bir katkısı var mıdır bilmiyorum ama yine bu ayarda kaydedilmiş ama 40-50 dakikaları bulsa yine de sıkılmazdım herhalde. Mayhem’in sonraki kayıtlarından çok farklı, daha değişik bir havası var. Serseri kokusu alıyorum Deathcrush’ı dinlerken. Yanılıyorsam düzeltin de bunda müzikteki bol punk etkisinin payı büyük olsa gerek. Vokaldeki Maniac adlı arkadaşımız eşi benzeri o zamana kadar görülmemiş olabilecek bir performans gösteriyor (o zamandan sonra Burzum’da rastladım ben mesela). Adeta işkence görüyormuş gibi bir ses veriyor bu albümde. Maniac’in sonraki kayıtlarına baktım buradaki aynı tarzda söylemiyor oralarda. O zaman Deathcrush’ı diğer kayıtlardan farklı bir yere koymam doğal demektir.

Albümdeki Mayhem bestelerinin hepsi de grubun ilerleyen dönemde klasik haline gelen şarkılar. Neredeyse her konserin demirbaşları. Giriş niteliğindeki Silvester Anfang parmaklarıyla masaya vuranlar için çok güzel şarkı, sadece vurmalı çalgıların kullanıldığı bir şey. Metal müziğe “ıyy” diyen parmakvurucular bile dinlemeli, toplantıda ya da derste sıkıldığında uygulamaya başlamalı. Ondan sonra Deathcrush, Chainsaw Gutsfuck, Necrolust falan bunlar çok serseri şarkılar. Hele hele Necrolust inanılmaz bir şey, bir ara tempo çıldırıyor, dinlerken bile manyak olunuyor. Hakikaten inanılmaz bir his. Şu anda dinliyorum ama henüz oraya gelmedim. Gelene kadar şu an çalan Witching Hour’u anlatayım. Venom’ın en çok coverlanmış şarkılarından birisi. Deathcrush’a bir miktar rock’n roll katıyor (Venom’ın tarzında bir miktar bundan da vardır). Hah şimdi geldim Necrolust’a. İnanılmaz bir şey, şarkı ikinci yarısından itibaren o kadar hızlanıyor ki yani nasıl anlatsam, vokalinden gitarına, basından davuluna tüm grup birden çıldırıyor adeta. Herkeste inanılmaz bir hız, bir manyaklık… Mayhem’in açık ara en sevdiğim şarkısı Necrolust.

Filmlerde kullanılabilecek bir şarkı (Weird) Manheim, albümün bazı yayınlanmalarında tek başına 3 dakikalık bir şarkı olarak görünürken, gerçekte özünde az evvel dediğim gibi filmlerde kullanılabilecek bir enstrümantal parça, ardından Pure Fucking Armageddon geliyormuş. Bendeki albümde tek parça halinde, PFA’nın adı geçmiyor.

Neticede hakiki Norveç usulü black metalin en ilk örneklerinden birisi olan Deathcrush ekstrem metal sevenler tarafından kesinlikle dışlanmayacak bir albüm olsa gerek. Temiz müzik taraftarlarıysa muhtemelen pek beğenmeyeceklerdir. Ama kişisel fikir olarak en güzel Mayhem kaydı Deathcrush açıkçası. Evet bu kadar, bitti, heh heh.

"Silvester Anfang" – 1:56
"Deathcrush" – 3:33
"Chainsaw Gutsfuck" – 3:32
"Witching Hour" – 1:49
"Necrolust" – 3:37
"(Weird) Manheim" – 0:48
"Pure Fucking Armageddon" – 2:09
"Outro" – 1:09

Sodom - M-16

2008-03-20T18:09:00.005+02:00

Tom Angelripper - Vokal, bas
Bernemann - Gitar
Bobby Schottkowski - Davul

Bu aralar Boo! dergisinde devam eden "En iyi 50 albüm" konusuna eğer şimdi başlasaydım o 50 albümün arasında zirveye oynayanlardan birisi, şu anki mevzumuzun bahsi albüm M-16 olacaktı. Aslında tabi listenin geri kalanını istediğim gibi manipüle edebilirim, benim dışımda kimsenin de ruhu duymaz ama sadık kalmak lazım olaya.

M-16'yı son birkaç haftadır dinlemekteyim, diğer Sodom albümlerinin yanında. Bu yazıyı yazdığım günün dününün gecesi, aslında bugünün ilk saatleri, yani saat 2-3 suları, çeviri yapmaktan ve geç yatmaya alışkın olmayan bünyeyi bu saatlere bırakmaktan bitkin düşmüşüm. O saate kadar da Sodom albümlerini art arda patlatmışım. En son da M-16'yı dinliyorum, diğer yandan çok yavaş bir şekilde öbür işlerimi yapıyorum. İşte ne olduysa o an oldu. Birdenbire tüylerim diken diken olmaya başladı, müzikten gerçekten haz almaya başladım, evde tek başıma olsam ve komşular da olmasa bilgisayarın başında "holeloooy! helelooooy" diye bağıracaktım sevinçten. Naptınız bre Alman üçlü? Bu kadarı da yapılır mı bu vakitte? Bir albüm hem taş gibi olacak, hem içli olacak, hem konu bütünlüğü içinde olacak, hem de bu bütünlükte her bir şarkı birer birer hatırlanabilir nitelikte olacak? Yok artık Lebron James!

Şimdi bu yazıyı tamamen bu albümün gazı altındayken yazıyorum, dolayısıyla birkaç gün ya da hafta sonra bu kadar coşkulu görüşlere sahip olmayabilirim bu albüm hakkında. Ama bu yazıyı tamamen M-16'ya methiye yazmaya adamak istiyorum. Tabi arada bilgiler de verelim. Mesela bu albüm bir konsept albüm, tümüyle Vietnam Savaşı'nı konu alıyor. Yalnız sözleri tam manasıyla incelemedim, henüz tam olarak hangi taraftan bakıyorlar olaya bilemeyeceğim. Sonuçta sözleri incelemeden önce bir de tarihi belgelere bakıp Vietnam Savaşı üzerine bilgi sahibi de olmak lazım. Sadece bu albümü anlamak için değil, illa anlamaya da gerek yok ama genel kültür açısından. Bence müziğin görevlerinden birisi zaman zaman da bu olmalı, dinleyicisini işlediği konu üzerinde araştırma yapmaya, bilgi sahibi olmaya motive etmeli.

Albüme tabi doğal olarak bir savaş havası hakim, her şarkıda bunu hissetmek mümkün. Şarkılar arasında hiç çıkıntı olanı, "ne alaka?" dedirteni yok. Sondaki The Trashmen coverı Surfin' Bird bile albümün bütünlüğü dahilinde. Oysa ki baya eğlenceli ve hatta saçmalayan (bazen saçmalamak güzeldir) bir şarkı. Ama zaten orijinali de Savaş döneminde yazılmış, o havayı solumuş ve hatta yine Savaş ile ilgili diğer mecralarda da yer almış. Sodom da zaten buna göre seçmiştir herhalde şarkıyı. Zaten neredeyse her albümün sonuna eğlenceli bir cover yerleştirmeyi gelenek haline getirmişler, burada da hem geleneği hem de konsepti bozmuyorlar.

Albümde çok damar şarkılar var. Genel olarak damar olarak söylenemeyecek bazı şarkıların da damar rifleri var. Mesela albüme adını veren şarkı. İlk defa dinleyen birine parçalar halinde dinletilse ve ilk önce "We shoot'em down" nakaratı gelse "neresi damar bunun arkadaşım?" diye soru yöneltmesi doğal olur. Ama şarkının temel rifi hiç de öyle değil. Ondan sonra Napalm in the Morning, girişindeki monolog ile belgesel havası veren, albümün en içli şarkısı. O monolog dediğim şey de zaten Apocalypse Now filminden alınmış. I am the War ise en gaz şarkı ki, 2. sırada zaten, albüm esas onunla başlıyor. Among the Weirdcong zamanında Pandora adlı sitenin buralarda da hizmet verdiği güzel günlerde keşfettiğim bir şarkı, hemen ilk başta. Bu saydığım dörtlü zaten genelde konserlerde çalınan şarkılar. Onun dışında dikkatimi çeken şarkı ise Surfin' Bird'ü saymazsak kapanış şarkısı olan Marines. Hakikaten şahane, ortasında geçen ve Full Metal Jacket filminden alınan asker marşları insanda "asker olsak da savaşa gidiversek hemen" diye bir şey uyandırıyor.

Bu gazla işin tekniğine bakmıyorum, sadece şahane şarkılar var aklımda. Saymadığım diğer şarkılar da araları çok güzel dolduruyor ve albümün konusunu başarıyla tamamlıyor. Her bir akor, her bir davul vuruşu güzel bir hoparlör ya da kulaklıkla dinlenildiğinde ruhu fevkalade besliyor (bu yazıyı yazarken monitörün hoparlörlerinden, dün geceyse kulaklıktan dinliyordum da ondan bu kanıya vardım heh heh). Thrash metal sevip henüz dinlemediyseniz M-16'yı sıradakiler listesinin üst sıralarına tırmandırmanızı tavsiye ederim.

"Among the Weirdcong"
"I Am the War"
"Napalm in the Morning"
"Minejumper"
"Genocide"
"Little Boy"
"M-16"
"Lead Injection"
"Cannon Fodder"
"Marines"
"Surfin' Bird"

Overkill - I Hear Black

2008-03-17T21:15:00.004+02:00

Bobby Ellsworth - Vokal
D. D. Verni - Bas
Tim Mallare - Davul
Merrit Gant - Gitar
Rob Cannavino - Gitar

Overkill'i ben nerede gördüm dur düşüneyim bakalım. Sanırım RockArt'ın 9. sayısıydı. Bir video röportajları vardı, bir de konserden Hammerhead ile Powersurge performansları vardı. Ve ben o videoda Bobby'nin performansını görünce ağzımın oynar parçası yerçekiminin etkisine kapılmıştı. O zamanlar yine de izlediğim konser görüntülerinin sayısı bir elin parmağını geçmiyordu belki, ama yine yine de izlediğim en muazzam konser performansıydı (abes bir değerlendirme oldu tabi). Overkill ile ikinci karşılaşmam ise Gaziemir Kipa'da gözüme kestirdiğim bir müzik markette oldu. Dükkanın başında yaşlı bir amca vardı, hatta o zamanın küçüklük gazıyla kendisiyle röportaj yapmıştım yayınlarım o zamanki sitemde diye. Tabi metni hazırladım ama hiç bir zaman yayınlamadım o röportajı ayrı konu. Bir daha da sanırım görmedim. Her neyse, o dükkandan çok kaset almışımdır, bunlardan birisi de Overkill'in I Hear Black kasetiydi.

Marketten çıkıp arabaya bindik, eve dönüyoruz. Kaseti hemen taktım walkmane ve ilk Overkill albümüm çalmaya başladı. Daha önce gördüğüm videodaki şarkıları hayal meyal hatırlıyorum, hangi albümde olduklarını da bilmiyorum, acaba bu kasette olur mu diye pür dikkat dinliyorum. En fazla I Hear Black yaklaşıyor o izlediklerime, o da Bobby'nin hareketlerini gözümün önünde canlandırabilmemden dolayı.

Dinlediğim şey tam bir heavy metaldi. O zamanlar tür teşhisini koymakta oldukça başarısızdım, yeterli bilgiye sahip olmamaktan kaynaklanıyordu bu. Mesela Benediction'ın Transcend the Rubicon'ına death mi yoksa black metal mi diyeceğimi anca forumun birinde sorarak öğrenmiştim. Sonra Hypocrisy'nin aynı adlı albümüne (yine aynı yıllarda) black metal deme gafletinde bulundum ki sonrasında zaten bir süre türlerin karakteristiklerini ve örneklerini oturtana kadar da konuşmadım heh heh. Neyse, I Hear Black'te duyduğum Overkill'e heavy metal demiştim bir kere, ama grubun esas thrash metal olduğunu duyunca yine kıllandım kendimden. Ama bu sefer bir miktar haklıydım, çünkü grubu tanımak adına en yanlış albümden başlamıştım. I Hear Black, Overkill'in en yavaş, aynı zamanda en ağır (gitarların çıkardığı sesin kilosu bakımından) albümüydü. İlk bu albümü dinledikten sonra benzer bir Overkill albümü daha dinlesem çok şaşırmazdım ama şu anki halimle söylüyorum ki ikinci bir I Hear Black gelse bir çok Overkill dinleyicisi sıkılabilirdi belki.

Bu girişe göre albüm o kadar da mühim değilmiş gibi gelecek ama esas şimdi anlatmaya başlayalım bakalım. Bence I Hear Black çok güzel bir albüm. Sürdüğü 51 dakika boyunca ağır bir hava yaratıyor. Yani nasıl desem, böyle ne yaptığını bilen, olgun bir ses hakim albüme. Bildiğimiz Overkill temposundan biraz daha yavaş, ama belli karakteristik özellikler yine bizimle beraber. Mesela yer yer ve özellikle Undying'de kullanılan Bobby'nin çığlığı, D. D.'nin kendisiyle özdeşleşmiş bas tonu yine bizle birlikte. Diğer 3 pozisyondan da özellik saymak isterdim ama onları bulacak kadar teknik dinleyici değilim hala heh heh. Ama sadece pozisyondan da saymaya gerek yok. Yine kafa karıştıran sözlere sahip mesela albüm.

Albümde öne çıkan şarkılar aslında hepsi. Gerçekten hepsini çok beğeniyorum. Özellikle sevdiğim şarkılar, albümle aynı adı taşıyan şarkı, aklıma Bobby'nin sahnedeki jest ve mimiklerini getirdiği için. Feed My Head'i, kendisini anladığımı hissetmem için nakaratını anlamam yettiği için seviyorum. Hatta tam kararında bir tempoda kafa sallamaya izin verdiği için ayrıca seviyorum. Shades of Gray zaten yavaş olan albümün en yavaş şarkısı ama sözleri bir keresinde içinde bulunduğum bir durumla birebir uymuştu, ondan özel bir bağ vardır aramda. Spiritual Void direkt "haydi eller havaya" şarkısı zaten, ondan severim. Undying'e az evvel değinir gibi oldum zaten, çığlığa kadar sakin sakin ilerleyen şarkı, çalındığı konserde çığlıktan sonra ortalığı yerle bir etme üzerine yazılmış gibi sanki. Zaten bu çığlıktan albümün sonuna kadar artık bildiğimiz Overkill'i duyar gibi oluyoruz. Dağıtıyor ortalığı. Just Like You adlı son şarkı albümdeki en öz thrash metal bestesi.

Dinledikçe keyif aldığım albümlerin başında gelen I Hear Black'in kişisel nezdimde önemli olması da cabası tabi. Son 2,5 yıldır en sevdiğim grup olan ve ara ara dinleme sıklığım değişse de daha uzunca bir süre (belki de tüm hayatım boyunca) en sevdiğim grup olarak kalacak olan Overkill'in dinlediğim ilk albümü olması kaset ile aramda yeterince duygusal bağ kurduruyor bana. O yüzden, "yaşasın Overkill" diyelim, "yaşasın I Hear Black" diyelim. İyi dinlemeler.

"Dreaming in Columbian" – 4:00
"I Hear Black" – 5:37
"World Of Hurt" – 5:19
"Feed My Head" – 5:36
"Shades of Grey" – 5:19
"Spiritual Void" – 5:13
"Ghost Dance" – 1:46
"Weight of the World" – 4:07
"Ignorance and Innocence" – 5:00
"Undying" – 5:25
"Just Like You" – 4:13

Exodus - Pleasures of the Flesh

2008-03-17T16:01:00.003+02:00

Steve Souza -Vokal
Gary Holt - Gitar
Rick Hunolt - Gitar
Rob McKillop - Bas
Tom Hunting - Davul

Bay Area Tokatçıları’ndan Exodus’un bu ikinci albümü, sesi Bon Scott kılıklı Steve Souza’nın gruba katıldığı zamandan sonradır. Paul Baloff o zamanlar niçin ayrılmıştı bilmiyorum ama Souza ile bence grubun müziği daha oturmuş, daha klasik bir thrash metal tarzına bürünmüştü. Tabi ki ana akıma uygun değil ama yine de thrash metale yabancı insanları bile çekebilecek bir hale gelmişti müzikleri. En azından Exodus’u ilk keşfettiğim zamanlar düşüncem böyleydi. Hatta 2, 3 ve 4. albümlerinin birbirine çok benzediğini düşünürdüm. İçlerinden ilk olarak Fabulous Disaster’a ısınmıştım. Sonra zamanlar diğer albümlere de alıştıkça ilk önce aslında bu müziğin de gerçekten sert ve sağlam olduğunu keşfetmiştim (sessiz ortamda kulaklıkla son ses dinlersem tabi böyle olur heh heh). Ardından bu üç albümün birbirinden farkını anlamıştım. Bu farklılıklara göre Impact is Imminent daha ilerleyici bir müziğe sahipken Fabulous Disaster daha basit ve eğlenceli, yazının konusu Pleasures of the Flesh ise damar bir albüm. Hatta şu an diyorum ki, Exodus’un en damar albümüdür bu albüm. Tabi damardan kasıt yavaşlık, yumuşaklık, müziğin hissiyatı falan değil; bilakis gayet tempolu ve sert bir sese sahip. Ama duygulara dokunabiliyor ve bu duygular tabi ki olumsuz duygular. Özellikle nefret ya da insanları önemsememe duygusu yoğunken dinlemek insanda haz sağlıyor. Sözlere bakarak değil, müziğin hissettirdiklerine göre söylüyorum bunu. Mesela ‘Til Death Do Us Part şarkısını tamamen o düşüncelerle dinlediğimde, güzel oluyor. Daha iyi bir anlatım beklerdiniz benden biliyorum ama aklıma gelmedi heh heh.

Braindead var bu albümde, bence albümün en yüksek reytingli şarkısı. Hatta sloganlara sebebiyet vermiş, gayet doğrudan bir şarkı, güftesiyle. “You look like a vegetable to me” cümlesini günün birinde yabancı biriyle karşılaşır da onunla ağız dalaşına girersem kullanmam için yan cebime koymuş bir şarkıdır. Ondan sonra albüme adını veren şarkının girişi balta girmemiş ormanların yerlilerinin manzarasını hatırlatıyor, ana konuysa yamyamlık müessesesi. Bu saydığım iki şarkıyla beraber Seeds of Hate’i de Paul Baloff yazmış.

All Music Guide’da beğenilmeyen bu albüm için No Life ‘til Metal sitesi yazarı amcamız grubun Fabulous Disaster’ı ile birlikte en iyi albümü olduğunu söylüyor. Thrash metal klasiklerinden birisi diyor. Ben o kadar yükseğe taşır mıyım bilmem ama (yemek konusunda da böyle kararsızımdır) güzel albüm Pleasures of the Flesh. Geri vokallerin Bonded By Blood’daki gibi karmaşa için kullanılmadığı ama çok güzel çete havası verdiği, son şarkısıyla “hakkaten bu dönemi de aşırı ve baya sertmiş” dedirten, güzel bir albüm. Yiyiniz.

"Deranged" - 3:47
"'Til Death Do Us Part" - 4:52
"Parasite" - 4:57
"Brain Dead" - 4:18
"Faster Than You'll Ever Live to Be" - 4:29
"Pleasures of the Flesh" - 7:37
"30 Seconds" - 0:42
"Seeds of Hate" - 5:02
"Chemi-Kill" - 5:46
"Choose Your Weapon" - 4:51

Benediction - Transcend the Rubicon

2008-03-17T15:52:00.004+02:00

Darren Brookes - Gitar
Peter Rewinsky - Gitar
Frank Healy - Bas
Dave Ingram - Vokal
Ian Treacy - Davul

Benediction’ın özel bir yeri vardır bende, zira aldığım ilk death metal kaseti onların Transcend the Rubicon adlı albümüydü. Aslında bu konu kendi çapımda tartışmalı. Çünkü bununla beraber aynı anda Daemon’ın The Second Coming kasetini de almıştım, açıkçası ilk olarak Daemon’ı dinlemiştim. Ama Benediction’da daha öz bir death metal tadı almak mümkün olduğundan “aldığım ilk death metal kaseti” sıfatını Transcend the Rubicon’a biçiyorum.

İlk olarak dikkat çeken şey kasetin kapağıydı. Saatlerce bakardım, her defasında da yeni bir ayrıntı yakalardım. Dan Seagrave’in çizdiği kapak gerçekten muazzamdı. Sonra müziği dinlediğimde bir an için korkmuştum çünkü “bu albümdeki şarkıları nasıl aklımda tutacağım yahu?” diyordum kendime. Öyle ki, albüm boyunca gerçekten çok az nakarat var, şarkı sözleri (mübalağa da yapmam gerekirse) adeta roman gibi. Gittikçe de gidiyor, nasıl hatırlarım bunu? Zira ilk zamanlar çoğu zaman albümün ortasında bir an nerede olduğumu kaybediyordum. Walkman otomatik olarak kasetin yönünü değiştirebildiğinden mühim bir bilgiydi bu benim için. Ayrıca bir başka gariplikse şarkıların bir kısmının başı ve sonunun bağlı, hatta birbirine yakın olmasıydı. Bir şarkının ne zaman başladığını kestiremiyordum. Listeye bakıyordum, o anda oynayan şarkının numarası tutmuyordu. Bunu şöyle çözdüm, ilk şarkı Unfound Mortality iki kısımdan oluşuyor, arada verilen uzun es yeni bir şarkıyı haber vermiyor yani. Sonra I Bow to None ile Painted Skulls birbirine bir rif ile bağlı, öyle ki iki şarkıyı birbirinden ayırsak birinin sonuna, birinin de başına gayet uyabilir. Keza Face Without Soul ile Bleakhouse da birbirine bir davul solosuyla bağlı. Bunlar kasetten dinlerken belli bir seviyeye kadar nerede olunduğunu dinleyiciye bildirmeyecek şeyler.

Bütün albüm bazı yerler dışında orta tempoda gidiyor. Temponun tavan yaptığı yerler de var tabi. Albümün bu karakteri sayesinde sakin sakin death metal ziyafetimizi çekebiliyoruz. Vokalleri de anlamak gayet mümkün. Bildiğimiz brutal vokaller gibi gırtlakta biraz değiştirmekle çıkan bir ses değil sanki, Dave Ingram’ın günlük hayattaki sesinin ta kendisi. Tabi eğer günlük hayatta da bu kadar aşırı kalın bir sese sahipse kendisi.

Transcend the Rubicon death metalin üst düzey örneklerinden birisi. Henüz klasik adayı falan diyemiyorum, zira Benediction’ın diğer albümlerinden sadece Grind Bastard’ın kasetini dinledim. Diğerlerine herhangi başka bir medyada sahip değilim. Ondan sonra zaten benim en hakim olduğum tarz thrash metal. Sonra “bilip bilmeden konuşma azizim” derler adama heh heh. Neyse, albüme geri dönüp bir cümlede bitirelim; çok güzel (aklıma çarpıcı bir cümle gelmedi).

"Unfound Mortality" – 3:46
"Nightfear" – 3:07
"Paradox Alley" – 4:35
"I Bow to None" – 4:12
"Painted Skulls" – 4:20
"Violation Domain" – 4:16
"Face without Soul" – 4:00
"Bleakhouse" – 3:51
"Blood from Stone" – 5:22
"At the Wrong Side of the Grave" – 3:09 (The Accüsed cover'ı olur kendileri)
"Artefacted / Spit Forth" – 6:45

Hazy Hill - 8800

2008-03-17T15:44:00.003+02:00

Ufuk Önen – Vokal
Zafer Altundağ – Gitar
Ekim Can Bayram - Bas
Mete Kuteş – Davul

80’lerin sonunda kurulup 90’larda faaliyet gösteren yerli gruplardan birisi daha, Hazy Hill, Ankara’dan katılıyor. Zamanında sıfırdan uzun süreli albüm dışında birçok mühim ve güzel şeyler yapmışlardı. Yurtdışında konser veren ilk yerli grup olması, 91 yılında İzmir’e konsere gelen Mayhem’in alt grubu olması… Yani somut olarak bunlar var elimde şimdi. Neyse, grubun tüm diskografisini birden kapsayan, üstüne yeni şarkılar da eklenmiş olan 8800 tam bir koleksiyon değeri taşıyor. Herhalde artık önceki demoları bulmak imkansızdır değil mi? Hatta belki artık bu albümü bulmak bile imkansıza yakındır, zira 8 yıl geçmiş üstünden aboo. Valla halbuki kasetini aldığım gün daha dün gibi.

Albüm ters kronolojik sıraya göre yeniden eskiye doğru gidiyor. Böylece grubun müziğinin zaman içinde geçirdiği değişimleri, gelişimleri rahatça gözlemleyebiliyoruz. Tüm şarkılar toplamda yaklaşık olarak 74 dakikayı buluyor, bu da CD standardı zaten. Ama bendeki albüm kaset olduğundan dinle dinle bitmiyordu. Ortasında bıraksam bir sonraki sefere baştan sonra dinlemek istediğimde sar sar bitmiyordu. Üstelik kasetin ikinci yarısına da bir türlü alışamamıştım ilk zamanlar. O zamanlar tabi yaş iyice küçük, kirli kayıtlara gelemiyorum. Evet buradan anladığınız gibi eski şarkılar aynen konmuş, bestelerin yeniden kaydedilmesi, yorumlanması gibi bir şey yok. Olsun belki de bundan daha iyi olamazdı eski şarkıların modern hali.

Grubun şarkıları genellikle agresif ama günümüze yaklaştıkça duygusal kısımlara da rastlıyoruz. Özellikle Irony Inside ve Friendly August Sun şarkıları beni duygulandırır, gözlerimi yaşartırdı o zamanlar. Keza Mr. Sadface de duygusal bir şey.

Gel zaman git zaman daha evvel burun kıvırdığım ikinci yarı, sonradan yavaş yavaş favorim olmaya başladı. Hatta bazen abartıp sondan geriye doğru sarıyor, kaseti No Traces Left’e getiriyor, onu oradan dinliyordum. Ayrıca albümün içindeki kağıdı doğru dürüst okuyana kadar FTA’yı da ilk demo olan Murky Bedlam’a dahil sanıyordum. Bunun dışında demolar arasındaki geçişler gayet hissedilebiliyordu.

Albüm çıktığından beri internet sitelerinde hiçbir değişiklik olmayan Hazy Hill, bir dedikoduya göre 2008 yılında yirminci yaşlarını kutlayacakları için yeniden bir araya gelecekmiş. Hayırlısı diyelim, umarım gerçekleşir ama 90’ların havasını da yine umarım korurlar. Korumayanlar var da, sonra sevinmeyelim “oley geri döndüler” diye heh heh. Son olarak, 8800’ın anlamı, grubun kuruluş yılı ile albümün çıkış yılının son iki basamaklarının bir araya gelmesiymiş.

"Bleeding for a Dream" – 3:30
"Fear and Sorrow" – 3:56
"This Emptiness" – 3:28
"Nothing but Just a Memory" – 3:44
"Point Blank 1999" – 4:19
"Bullet in the Gun" – 3:25
"Point Blank" – 4:21
"Suicide Pack" – 2:06
"Mr. Sadface" – 4:24
"Irony Inside" – 4:49
"Friendly August Sun" – 3:05
"FTA" – 6:50
"No Traces Left" – 6:14
"Murky Bedlam" – 5:02
"I'm a Killer" – 5:31
"Burning Shades" – 3:54
"The Day We Killed Evil" – 4:39

Whisky - Babaanne

2008-03-17T15:32:00.004+02:00

Kamil Özaydın - Bas
Serdar Çokuslu - Gitar, vokal
Filip Sümbülkaya - Davul

Türkiye’ye rock’n roll’u sevdiren grupların başında gelenlerden birisidir Whisky. 80’lerin başında (açıkçası 79’da) kurulup 80’lerin ikinci yarısından itibaren kayıtlı hale gelen grubun biyografisini zamanında Boo!’nun 10 numaralı sayısında (15 Ekim-15 Kasım 2006 arasını kapsayan sayısıymış) yazmıştım. Hatta o yazının sonunda grubun 2007 yılında tekrar aktif hale gelmesine değinmişim. Şimdi 2008’e geldik ve duruma bir bakalım. Benim bildiğim sadece 2006 sonunda bir adet Rock Station Festivali konseri verdikleriydi. Onun dışında görülebilen bir faaliyet ise internet sitelerinin yenilenmiş olması. Ama orada da konserdir kayıttır falan bir haber yok. Yeni olan şeyler eski fotoğraflar, Serdar Çokuslu’nun yazdığı Whisky biyografisi (imla hataları çok ama), güncel kadro ve videolara linkler.

Madem henüz yeni şeyler pek yok o zaman biz de eskiye bakalım. Whisky’nin ilk albümü olan Babaanne’ye yani. Bu, Türkçe sözlü rock müziğin de ilk albümü demekti. 32 dakikalık şölen inanılmaz eğlenceliydi ve kendisini adeta rock müziği sevdirmeye adamıştı. Zira o zamanlar Türkiye’de rock müzik çok az bilinen bir şeydi. Şarkı sözleri işte daha çok bu tarzı içeriyordu. Genç olmaya yapılan vurgu, rock’n roll’un ne kadar eğlenceli ve hayat dolu bir müzik olduğunun anlatımı, neredeyse her şarkının güftesinde yer alıyordu. Tabi bazen şarkı sözleri ilkel olarak da değerlendirilebilirdi. Ama kimin umurunda ki? Şarkılar muhteşem tek kelimeyle. Zaten Babaanne şarkısındaki şu sözlere hastayım: “Ben zamanın ilersinde / Sen zamanın gerisinde / Bunu sana anlatmak / İşte bütün mesele”

Gitarların tonu biraz kalın olduğundan açıkçası ortada sert bir müzik olduğunu söylemek mümkün. Ama yine de bence kesinlikle kafa şişirecek şeyler değil. Hatta gayet eğlenceli, insanı hareket etmeye çağıran bir müzik var albümde. Safkan rock’n roll’u tatmak için en ideal albüm. Hatta bu tarzla tanışmak isteyenler için de en ideal albüm. Sözleriyle olsun, eğlenceli müziğiyle olsun böyle.

Özellikle bu dönemdeki (85-95 arası) Türkçe rock albümlerini inceleyip dinlerseniz muhtemelen göreceksiniz ki günümüzde yapılan rock müzik gerçekten rock’tan başka bir şey. Ama görmemeniz de normal, zira bu grubun içinden çıkmış insanlar bile şimdi laf ettiğim grupların arasında görev yapıyor. Bu bakımdan daha rahat geçinmek adına kendi bildiği yoldan şaşmayan Serdar Çokuslu’yu tebrik ediyor, en yakın zamanda çeşit çeşit Whisky mamullerini görmek dileğiyle bu yazıya burada son veriyorum.

"Babaanne" – 2:44
"Kendine Hoşgeldin" – 4:39
"Yolculuklar" – 3:58
"Rock 'n Roll'u Bir Dinle" – 2:37
"Bak Biz Genciz" – 2:16
"Arayış" – 4:36
"Şans Talih" – 3:20
"Rüşvet" – 3:21
"Hoşgörü" – 4:58

Manowar - Battle Hymns

2008-03-17T15:23:00.003+02:00

Eric Adams - Vokal
Joey DeMaio - Bas
Ross Funicello - Gitar
Donnie Hamzik - Davul

Demir, çelik, güç, kuvvet… Metal! Manowar’u tanımlamak için cümlelere gerek yok, kelimeler yeterli. Tabi bazen işin epikliğini cıvıttıkları zamanlar oluyor, işte o zamanlar pek dinlemiyorum kendilerini. Hep böyle serseri imajı taşısınlar, bıraksınlar gururlu savaşçı imajını falan. Sonra gotik metal grupları Lacuna Coil ve Theatres des Vampires dışında herhangi bir büyük sayılabilecek grubu olmayan İtalya’dan Nanowar diye bir grup dalgacı çıkıp madara etsin Manowar’u. Ha isterim, İtalya’dan çıksın böyle bir sürü heavy metal, thrash metal falan, hatta kendi dillerinde söylesinler geliştirelim kursuna gittiğimiz dili ama adam gibi gruplar çıkacağına geliyor uyuz bir grup saçma sapan şarkılarla iyi bildiğimiz bir grupla dalga geçiyor. Olacak iş mi?

Neyse, biz esas, M harfiyle başlayan grubumuza gelelim. Battle Hymns herkesin bildiği gibi Manowar’un ilk albümü. Sonraki albümlerde de neler yaptıklarını biliyoruz. O zaman doğrudan kıyaslayalım onlarla. Sonraki albümlerin çoğunun çoğu kısmında böyle epik havalar eser. Eski zamanlardaki savaşçılar konu alınır. Elektrik yoktur, egzoz salan gürültülü makineler icat edilmemiştir henüz. Epiklik gereği zaman zaman yavaş şarkılar, baladlar da yer alır albümlerde. Ama grubun bir kimliği daha vardır bundan farklı olarak. O da motorcu kültürü. Bu eski zamanlardan bahsetmedikleri zamanlar bunlara dayanırlar. Öyle bir keyifli olur ki azizim, keşke bütün kariyerlerini buna adasalar derim. Lakin, heyhat. “Epik olacağız” diye tutturmuşlar bir kere.

Battle Hymns’de yukarıda anlattıklarımın aksine ağırlıklı olarak daha bir serseri, daha bir rock’n roll hava hakim. Motosiklet sesleriyle açılan Death Tone bunu duyuruyor. Sonraki dört şarkı da tam bir rock’n roll havasında geçiyor. Muazzam bir akıcılık ve tempo. İnsan “motorum olsa da sürerken bu şarkıları dinlesem keşke” diyor adeta içinden. Yoldaki kesik çizgiler gibi akıp gidiyor notalar. Albümdeki son iki buçuk şarkı ise artık grubun epik karakterini ortaya koyuyor. Ama bu iki buçuğun ilki olan Dark Avenger bir geçiş formunda. İlk başlarda epik, ama ikinci yarısında hızlandıkça epikliğinden bir şey kaybetmemesine rağmen oldukça eğlenceli bir hale geliyor. İnsanın aklı Orta Çağ Avrupası’nda geçen filmlere gidiyor, iyi ve kötüyü anlatan ama eğlenceli bir tempoda geçen bir film. Ooo azizim. Şu satırları yazarken tam da bu şarkının bu kısmı çalıyor ki, mest oluyorum şahsen. Şimdi William’s Tale’in giriş görevi üstlendiği Battle Hymns şarkısı başlayacak, kötü olan şey bu işte. Saf epik bir havaya sahip bu albüme adını veren son şarkı. Ve ben şahsen albümün geri kalanını bu şarkıya tercih ederim. Tamam yerden yere vurdum şarkıyı, yine de güzel sayılır diyerek dengeyi kurmaya çalışıyorum heh heh.

Neticede Battle Hymns denen albüm heavy metal tarihinin en mühim albümlerinden birisi. Manowar’u efsane sayanlar için bir efsanenin başlangıcı, 80’ler manyakları için o dönemin motorcu ruhunu yansıtabilen güzel bir albüm, her heavy metal seveni için ise tam bir klasik.

Yazıyı sonlandırırken yaptığım küçük bir araştırmadaysa iki sonuca vardım. Birisi, az evvel methettiğim Dark Avenger şarkısındaki anlatıcı kısmını Orson Welles seslendiriyormuş. Öbürü ise, az evvel burun kıvırdığım Battle Hymns adlı şarkı, heavy metal severler tarafından grubun en iyi şarkılarından birisi sayılıyormuş. Dolayısıyla bundan sonra çevreme dikkatli bakarak yürüyeceğim, sağlık için, heh heh.

"Death Tone" – 4:48
"Metal Daze" – 4:18
"Fast Taker" – 3:56
"Shell Shock" – 4:04
"Manowar" – 3:35
"Dark Avenger" – 6:20
"William's Tale" – 1:52
"Battle Hymn" – 6:55

Sodom - 'til Death Do Us Unite

2008-03-17T15:08:00.006+02:00

Tom Angelripper - Vokal, bas
Bernemann - Gitar
Bobby Schottkowski - Davul

Alman metal müzik piyasası inanılmaz bir şey yahu. Tek başına iki Wacken dolduracak kadar büyük grup var. Yazıyı uzatmak adına hepsini sayardım ama müsriflik etmeyip içlerinden Sodom’a odaklanalım. “Üç tıraşör” diye adlandırdığım üçlünün içinde en istikrarlısı olan Sodom’un (görece istikrarın nedenlerini sayacağım sonra) 1997 yılında çıkardığı albümü ‘Til Death Do Us Unite belki grubun diskografisi içinde o kadar mühim bir yere sahip değil, ama benim Sodom’u ilk dinlediğim albüm olması, hemen ilk önce yazmaya kalkıştığım albüm olmasına yetiyor. Ayrıca mühim değil dedim ama günümüzdeki Sodom üçlüsünün ilk ürünü bu albüm.

Şimdi, bu yazıyı yazdığım dönem, Sodom’un diğer albümlerini daha yeni yeni keşfettiğim bir dönem. Yani uzun zamandır elimde sadece bu albümleriyle dolanıyordum. Şimdiye kadar aklımda kalan diğer albümleri Get What You Deserve’de denenen punk öğelerinden bir miktar burada da var. Onun dışında genel olarak bilinen Sodom tarzı hakim yine albüme. That’s What an Unknown Killer Diarized ve albüme adını veren şarkı albümdeki en taş şarkılar. Gerçi tempoları yavaş biraz, belki de ondan öyle gelmiştir bana ne alakaysa. Araya Hazy Shade of Winter adında bir The Bangles coverı yerleştirmişler. Sonra Wander in the Valley adlı şarkının girişi Motorhead’i anımsatıyor. Kanıtıysa müzikçalarımın rastgele modunda bu şarkı geldiğinde “ulan yine mi Motorhead?” diye kendi çapımda feryatlara sebebiyet vermemdi (bir ara ardı ardına o geliyordu da). Tabi bu şarkının Lemmy babanın grubunu anımsatması abes bir şey değil, keza Tom Angelripper, Motorhead’in en hayranlarından biri. Sesi de kirli zaten.

Yazının bu kısmını dergide yer alan aynı yazıyı geçirirken yazıyorum zira ilk paragrafta bir açık kapı bırakmışım, kapatmadan gitmeyeyim. Sodom için Destruction ve Kreator'a nazaran daha istikrarlı demişim. Destruction zaten 90'larda müziğe ara verdi o yüzden hemen eledim onu. Kreator'dan daha istikrarlı olmasının nedeniyse müzikal olarak pek yeni şeyler denememesi. Kreator 90'larda biraz deneysel takıldı sanırsam. Zaten ilk üç albümü dışında dinleyemiyorum adamları. Ama Sodom'un her albümünü keyifle dinleyebiliyorum. Böyle durumlarda bir indikatör görevi görebilen biriyim. Nedenini açıklayamamama rağmen sonuçlar doğru oluyor heh heh.

Genellikle hızlı, yer yer eğlenceli şarkıların yer aldığı bu güzide albüm her thrashsever tarafından dinlenmeli, ezberlenmeli, yeri gelince üst üste dinlenmeli. Her neyse, yazının sonunu bağlayacak bir şey bulamadım neticede (açıkçası karnım aç). İyi dinlemeler.

"Frozen Screams" – 2:56
"Fuck the Police" – 3:27
"Gisela" – 2:39
"That's What an Unknown Killer Diarized" – 4:42
"Hanging Judge" – 2:46
"No Way Out" – 2:47
"Polytoximaniac" – 2:27
"'Til Death Do Us Unite" – 5:12
"Hazy Shade of Winter" – 1:59
"Suicidal Justice"– 2:47
"Wander in the Valley" – 3:51
"Sow the Seeds of Discord" – 2:30
"Master of Disguise" – 3:03
"Schwerter Zu Pflugscharen" – 4:01
"Hey, Hey, Hey Rock'n Roll Star" – 4:18

Accept - Balls to the Wall

2008-03-17T14:59:00.003+02:00

Udo Dirkschneider - Vokal
Herman Frank - Gitar
Wolf Hoffman - Gitar
Peter Baltes - Bas
Stefan Kaufmann - Davul

Bu yazıyı yazdığım günlerde, bu yazıyı yazmak için bu albümü tekrar dinlemem neticesinde Balls to the Wall adlı albümün aslında gayet yavaş tempolu olduğu kanısına vardım. Zira yine bu yazıyı yazdığım günlerde uzun zamandır saf heavy metal dinlemiyordum. Sahi, tam şu an garip geldi bu durum bir an için. Bu şarkılar bu kadar yavaş mıydı yahu? Sanki 0.9x hızda dinliyor gibiyim. Demek ki insanın kafasındaki hız anlayışı dinlediği şeylere göre değişebiliyormuş. Bu yazının ana fikrini ta ilk paragraftan verdim böylece.

Almanya’nın heavy metal efsanelerinden Accept’in bu en çok bilinen albümü, aynı zamanda metal tarihinin en maskülen albümlerinden birisi. Kapağından sözlerine, müzikteki kuvvete kadar bu tamamen hissediliyor. Adeta bir erkekler kulübü, dayanışma amaçlı gibi (ne alakaysa). Bunu tek fark eden ben değilmişim, hatta Love Child’ın sözlerinden kıllanan da tek ben değilmişim ki bu albümün bu kadar çok bilinmesine katkıda bulunan mevzulardan birisi de albümde yer yer esen eşcinsel hava. Grup bunu inkar etmiyor zaten, bilakis insanların önyargıları yüzünden daha çok ilgi göstereceklerini düşünerek seçtikleri bir yöntem.

“Dayanışma amaçlı erkekler kulübü” tanımlamama da bir dayanak buldum albümü dinledikçe. Losing More Than You’ve Ever Had ve Losers and Winners gibi şarkılardaki teselli ve tavsiyeler bu düşüncemi destekliyor. “Man” diye hitaplarla başlayan cümleler, “write a letter, you’ll feel beter” tarzı öneriler… Gerçi şimdi şarkının son kısmını okudum, en son kıvırıyormuş şarkıcı kişi, “o mektubu bana ver, kendim için kullanacam” diyormuş. Bu da işte bütün bu paragrafın üstüne çarpı atmak anlamına gelecektir. Yaktın beni Udo (ya da grubun söz yazarı olarak da adı geçen menajer Gaby Hauke).

Albümün maskülen yapısı tabi yanında kuvvet dolu şarkıları getirmese ayıp etmiş olurdu. Albümün adını alan (ya da albüme adını veren, neyse) şarkı özellikle muazzam kuvvetli. Klibi de gayet öyle. Hatta oradaki performans öyle maço ki, delikanlılığın kitabını yeniden yazıyor adeta Accept.

Sonuca bağlamak gerekirse, heavy metalin en karakteristik albümlerinden birisi kıvamında Balls to the Wall. Hem ağır, hem güçlü, hem de yine güçlü vokalli, hem erkeksi (tercih olarak değil, kendini öyle hissettirme açısından. Şimdi yanlış anlamalara da gark etmeyelim), hem de klasik bir albüm. Dinleyiniz, hakkını veriniz.

"Balls to the Wall" – 5:50
"London Leatherboys" – 3:57
"Fight It Back" – 3:30
"Head over Heels" – 4:19
"Losing More Than You've Ever Had" – 5:04
"Love Child" – 3:35
"Turn Me On" – 5:12
"Losers and Winners" – 4:19
"Guardian of the Night" – 4:25
"Winter Dreams" – 4:45

Mercyful Fate - Don't Break the Oath

2008-03-17T14:46:00.002+02:00

King Diamond - Vokal
Hank Shermann - Gitar
Michael Denner - Gitar
Timi Hansen - Bas
Kim Ruzz - Davul

“İmkansız sesler” diye bir radyo programı yapsak ilk sıralarda gelecek sanatçılardan birisi de King Diamond’dır. Roller coaster gibi bir sesi vardır kendisinin. Çık çık bitmez, bir anda iniverir. Sonra gene aniden çıkar yukarı, sonra farklı kişiliklere bürünür bir de öyle sergiler sesini.

King amcamızın müzik dünyasına kazandırdığı iki büyük gruptan birincisi olan Mercyful Fate’in Don’t Break the Oath albümü 1984 yılında ortaya çıktığı gibi muazzam bir etki yaratmış. Black metalin ilk akımına dahil edilen albümün dahil edilme sebebi, muhtevası. Yoksa müzikal olarak pek alakası yok sayılır bildiğimiz black metal ile. Daha çok heavy, power ve progressive metal civarında şekillenmiş durmakta Don’t Break the Oath’un müziği. Sözler ise karanlık, şeytani ve okültist içerikle dolu. Ama sunumu öyle muazzam ki, en muhafazakar kültür-sanat editörüne bile rahatça savunabiliriz “al bak sanat” diye (hani çamur atma olayına karşı).

Albümde en sevdiğim iki şarkı hemen ilk iki sırada. O bakımdan ikisini dinledikten sonra müzikçaları kapatsam çok da keyfim kaçmaz ama bütün albüm boyunca hayallerden hayallere dalıyor insan. Kafayı yorarak dinlenmediği sürece gayet sürükleyici yani. Ama Nightmare adlı şarkıda yormak tam tersine, muazzam keyif veriyor. Kaç konserinde çaldı ama sahne oyunlarıyla da beraber King amcaya muazzam performans sunmayı vaat eden bir şarkı. Böyle delimsirek, vokalin yükseklerde gezdiği, hatta eğer geri vokal değilse King amcanın (51 yaşında adam, amca derim tabi) brutalimtrak (ya da aşırı kalın diyelim brutal demek yanlış olursa) vokal bile yapabildiğini görebildiğimiz bir şarkı Nightmare. Ama esas sevdiğim bir şarkı var ki, o da ilk şarkı A Dangerous Meeting. Nedeni sanırım King’in (bu sefer amca demedim rahatsız olanlar için heh heh) şarkıyı şüpheli tavırlarla söyleyişi. Agresiflik dışında uzun zamandır bir “tavır” ile söylenen bir müzik dinlememiştim.

İngilizce bilmiyorsanız ninni gibi gelecek, biliyorsanız sizleri kabusa hazırlayacak, tam yattıktan sonra, uyumadan evvel dinlenecek bir albüm Don’t Break The Oath. Bütün albüm boyunca sizi rahatsız edip kafanızı yastıktan kaldıracak herhangi bir çıkıntı şarkı yok. Yani sadece 1997’deki yeniden basımında eklenen demo kayıt Death Kiss çıkıntı olabilir ama açıkçası o da A Dangerous Meeting’in farklı sözlere sahip olan hali olduğu için beğendim baya. Hatta demo kayıtlarını merak ettim. Böyle garip taraflarım da vardır, grupların esas kayıtlarından ziyade demo kayıtlarına daha çok ilgi gösteririm ara sıra. Neyse, sonuç olarak Don’t Break the Oath cilalı bir albüm. Parlıyor.

"A Dangerous Meeting" – 5:10
"Nightmare" – 6:19
"Desecration of Souls" – 4:54
"Night of the Unborn" – 4:59
"The Oath" – 7:31
"Gypsy" – 3:08
"Welcome Princes of Hell" – 4:03
"To One Far Away" – 1:31
"Come to the Sabbath" – 5:19
"Death Kiss" – 4:30

Slayer - God Hates Us All

2008-03-10T17:49:00.004+02:00

Tom Araya - Vokal, bas
Kerry King - Gitar
Jeff Hanneman - Gitar
Paul Bostaph - Davul

Uzun zamandır bloga yazmıyordum, bunda 1 hafta dergiye yazı yazmanın, 1 hafta sınavlara çalışmanın ve 1 hafta da bilgisayarımın bozuk olmasının payı var (gerçi sınav haftasıyla bozuk hafta aynı haftaydı). Arayı sıcak tutmak adına dergiye yeni yazdıklarımdan koyabilirdim ama henüz bunun iyi bir pazarlama yöntemi olup olmadığına karar vermeden koymayayım dedim heh heh. Sanki henüz yüzlerce kişi okuyor da burayı. Blogu tanıtmaya bile başlamadım, henüz Deviantart ve Facebook profillerime, bir de kişisel iletime koydum buranın adresini. İçerik iyice otursun ondan sonra bakarız daha daha. Neyse, gelelim konumuza, God Hates Us All albümü.

Geçen sezonun başına kadar Slayer dinleyebilirliğim sadece kariyerlerinin başından Reign in Blood'ın sonlarına doğruydu, nedeniyse Tom Araya'nın sesinin yavaş yavaş düz bir tekniğe doğru gitmesiydi. Hala da öyle geliyor ama geçen sezon Rock Am Ring 2005 performanslarını izledikten sonra, o dönemki halet-i ruhiyemin de katkısıyla başta God Hates Us All olmak üzere diğer albümleri de yeşil ışık gördü bünyemden. Başta gelmesinin nedeniyse albümün imzası niteliğindeki Disciple şarkısı tabi ki.

Oldukça öfke dolu olan bu albüm Paul Bostaph'ın Slayer ile kaydettiği son albüm. Gerilim yüklü Darkness of Christ girişiyle ilk olarak gerim gerim gerilmeniz sağlanırken albümün en ünlüsü Disciple ile en baştan bütün enerjinizi tüketiyorsunuz. Sonraki şarkılardan God Sent Death'i baya bir tutuyordum ama şimdi uzun bir aradan sonra tekrar dinleyince o kadar şişirmenin lüzumu olmadığını gördüm. Sonra New Faith var, özellikle geçen sene yılbaşı bileti alırken aklımdan geçiyordu da tüylerimi diken diken etmişti konuyla olan bir miktar uyumluluğundan dolayı. Ondan sonra albümde "çok iyi şarkı" denecek bir de Bloodline var. Geri kalanını şimdi tekrar dinlediğim kadarıyla söylemem gerekirse nasıl desem, biraz gürültü buldum. Yani vokal sürekli tavan noktasında bağırma halinde, müzikte de şöyle tam bir thrash metal keskinliği yok gibi, bilakis yine sesi tavan yapmış, genelde düz giden rifler var gibi (gibi dememin nedeni bu satırlarda albümün sonuna gelmiş olmam, kafamın şişmiş olması ve doğal olarak gerisini hatırlayamamam). Sololar genelde bildiğimiz Slayer soloları, onlarda pek sorun yok.

Taa bu albüm ilk çıktığında ufaktım ya (7 yıl öncesi yahu!), ondan o zamanlar aslında daha bir yobazdım sanırım, ya da yok yok, bugün daha yobazım, ama destekli yobazım en azından. O zamanlar, yani Show No Mercy ve Hell Awaits'ten başkasını görmediğim zamanlar (Reign in Blood bile yok yani) marketlerde bu kaseti görünce almamıştım kapağı yüzünden. Diabolus in Musica'nın da kapağını sevmemiştim, "sattı bunlar da davayı herhalde" falan demiştim almamıştım. O zamanlar da işte, destekli yobaz olabilseymişim, bu albüm şu anda bir adet "kaseti arşivimde" etiketine nail olacaktı. Ve yıllar sonra gördüm ki aslında o gördüğüm kapak, alternatiflenmiş haliymiş. Hani şu dört adet haçı dik koordinat sistemi eksenleriymiş gibi dizdikleri kapak var ya (mühendis anlatımı işte heh heh), o. Bense buraya orijinal kapağı koyuyorum. Taşıdığı mesajı falan üzerinde düşünmem ama daha güzel bir görselliğe sahip bir kapak. Belki de o kapakla satsalar alırdım kaseti yıllar evvel.

Albümü tanıtmaya başlamadan evvel aslında baya olumlu şeyler yazmayı düşünüyordum ama sanırım yanlış zamanda dinlediğim için albümü olması gerektiği kadar abartamadım. Zira kafam ütülendi, sabah okula giderken Shovel Headed Kill Machine dinlemiştim, eve geldim bir parti daha dinledim ondan, saatlerce monitörün başında amaçsızca oturmaktayım, üzerimde garip bir uyuşukluk var, görüldüğü üzere bu albüm hakkında olumlu şeyler söylemek için pek uygun bir zaman değil sanırım. Dolayısıyla hakkaten sinirliyseniz dinleyin God Hates Us All'u mesela, ya da çok enerjik hissediyorsanız. Hareket etmenize gerek yok, yine de enerji harcıyorsunuz albümü dinlerken. Eğer dinlendirici bir Slayer dinlemek isterseniz ekolayzırı kapatmanız şartıyla South of Heaven'ı tavsiye edeceğim. Günün birinde onu da yazmak dileğiyle...

Aşağıdaki listeyle ilgili not: 12 ve 15 numaralı şarkılar 2002'deki koleksiyoncunun edisyonu diye basılan albümde bulunmakta.

"Darkness of Christ" – 1:30
"Disciple" – 3:35
"God Send Death" – 3:47
"New Faith" – 3:05
"Cast Down" – 3:26
"Threshold" – 2:29
"Exile" – 3:55
"Seven Faces" – 3:41
"Bloodline" – 3:20
"Deviance" – 3:08
"War Zone" – 2:45
"Scarstruck" – 3:29
"Here Comes the Pain" – 4:32
"Payback" – 3:05
"Addict" – 3:41

Minor Threat - Complete Discography

2008-02-21T12:11:00.005+02:00

Ian MacKaye – Vokal
Lyle Preslar – Gitar
Steve Hansgen – Bas (15–23 numaralı parçalar arasında)
Brian Baker – Bas (1–14 ve 24–26), gitar (15–23)
Jeff Nelson – Davul

Hardcore punk müziğine ve kültürüne inanılmaz katkıları olan grupların başında gelen Minor Threat, aslında sadece 3-4 yıllık ömrü olan bir grup. 1980 ile 1983 arasında aktif oluyorlar ve hardcore punk'ın yanında, straight edge akımının da öncülüğünü üstleniyorlar. Bu üç (ya da ay hesabına göre dört, bilmiyorum heh heh) yıla ayrıca en az 26 tane de kayıt sığdırıyorlar. Az zamanda çok ve büyük işler yapmışlar. Bravo.

Grubu kabaca tanıttıktan sonra şimdi de albüme gelelim bakalım. Bu albüm bir derleme ve Minor Threat'in yayınlamış olduğu bütün kayıtları bir araya getiriyor. Tabi bunu kendileri değil (belki de kendileridir), yayıncı firma yapıyor ve grubun dağılmasından yaklaşık 6 yıl sonrasına denk geliyor bu olay.

Slayer'ın Undisputed Attitude'ünden tanıdığımız üç şarkı var, Filler, I Don't Wanna Hear It ve Guilty of Being White. Ayrıca daha çok Sex Pistols'ın coverından bildiğimiz The Monkees şarkısı (I'm not your) Stepping Stone'un bir de Minor Threat hali var bu albümde. 26'da 4 bilindik şarkı olunca tabi derlemeyi dinlemesi daha kolay oluyor. Üstelik Filler ve I Don't Wanna Hear It ilk iki şarkı olunca oh değmeyin keyfime.

Albümdeki neredeyse tüm şarkılar bağırılarak söyleniyor ki, zaten bu şarkılar bence esas güzel olanlar. Sakin tavırlarla söylenen şarkılar ya da şarkı bölümleri esas tadı vermiyor dinleyiciye. Kişisel bir isyan ya da çevredeki insanları görmezden gelmeye çalışma gibi ruh hallerine karşı birebir önerilebilen bir albüm. Genellikle hız ve öfke dolu. Yalnız bu cümle fazla klişe olmuş oldu artık ama başka türlü tanımlayamıyorum. Basit akorlar, eski model ama prodüksiyonu kaliteli kayıtlar, bağırmalı vokaller... Zaten bu vokal tarzı hardcore punkın da standartlarını belirlemiş oldu.

Albüm normalde 47 küsür dakika, bir albüm için normal sayılır ama şarkı sayısı çok fazla olunca işte, insana bitmek bilmiyormuş gibi geliyor. Özellikle 3. şarkı Seeing Red'den sonra film kopuyor, hangi ve kaçıncı şarkıda olduğumu kestiremiyorum. Ortalarda yine artarda gelen iki tanıdık şarkı Guilty of Being White ve Stepping Stone bir an için nerede olduğumu anlamamı sağlıyor ama sonra tekrar kayboluyorum. Dinle babam dinle, hiç bitmiyor derleme sanki.

Bu derlemenin bir yeni basımı daha 2003'te gerçekleşti ve burada gördüğünüz orijinal kırmızı kapağın aksine, yeni basımlarda mavi kapak mevcut. Bunu da ek bilgi olarak vereyim. Ayrıca albümün yayınlanma tarihi 1989 ama parçalar doğal olarak 1981 ile 1983 arasında kaydedilmiş. Dolayısıyla etiketlerde göründüğünden daha eski bir muhteviyata sahip bir albüm bu.

"Filler" – 1:32
"I Don't Wanna Hear It" – 1:13
"Seeing Red" – 1:02
"Straight Edge" – 0:45
"Small Man, Big Mouth" – 0:55
"Screaming at a Wall" – 1:31
"Bottled Violence" – 0:53
"Minor Threat" – 1:27
"Stand Up" – 0:53
"12XU" – 1:03
"In My Eyes" – 2:49
"Out of Step (With the World)" – 1:16
"Guilty of Being White" – 1:18
"Steppin' Stone" – 2:12
"Betray" – 3:02
"It Follows" – 1:50
"Think Again" – 2:18
"Look Back and Laugh" – 3:16
"Sob Story" – 1:50
"No Reason" – 1:57
"Little Friend" – 2:18
"Out of Step" – 1:20
"Cashing In" – 3:44
"Stumped" – 1:55
"Good Guys (Don't Wear White)" – 2:14
"Salad Days" – 2:46

Speed Kill Hate - Acts of Insanity

2008-02-20T19:32:00.004+02:00

Dave Linsk - Gitar
Mario Frasca - Vokal
Derek Tailor - Bas
Tim Mallare - Davul

Bu blogda Overkill mamüllerine yer vermem gayet doğal, en sevdiğim grup olması dolayısıyla. The Cursed dedik, The Bronx Casket Co. der miyiz bilmem (gotik metal, pek dinlemem), şimdiyse sıra Speed Kill Hate'de (ya da resmi yazılışıyla /speed\kill/hate\). Overkill'in Relix IV zamanlarını düşünün (yani Tim Mallare henüz gitmemiş olsun), işte o Overkill'in 3/5'ini alın, yanına bir de Mario Frasca'yı koyun, işte size Speed Kill Hate. Doğal olarak bu kadrodan Overkillvari bir şeyler bekliyoruz ama öyle değil işte. Zira grubu kuran eleman Dave Linsk, kendisinin yazdığı ama Overkill'e uymayan şarkılarını değerlendirme amacı güdüyor. Bunlar gayet sert, agresif ve hızlı besteler. Overkill'de değerlendirilmemesi ise normal, her ne kadar hala boyun sökücü müziğe devam etseler de Overkill yine de biraz daha derin bir müziğe ev sahipliği yapar. Mesela adamların şarkı sözlerinden hiç bir şey anlamam, sözlük karşılıklarını bilmeme rağmen.

Neyse, biz gelelim tekrar SKH'ye. Önce ne yapar bu SKH ona bir bakalım; her yerde "old school thrash metal" tanımı gidip duruyor ama bence o kadar da eski okul değil. Yani nasıl desem, yine de her tarafından modernlik fışkırıyor. Oturaklı bir müzik değil, salt kurt dökmeye yarayan şarkılar var. Vokal biraz yeni model Exodus'u hatırlatıyor. Mario hoca da salt agresif bir tarza sahip. Prodüksiyon falan modern. Bunları bir araya getirince sonuna -core eklemeli bir müzik tarzına doğru gidiyoruz ama zaten okuduğum bazı yerlerde de thrashcore kelimesi geçiyordu. Bu da gariptir ki bir anda benim gibi insanlarda yüzlerin düşmesine, efendime söyleyeyim, alışma devresi geçirdiğine kendini inandırmaya neden oluyor.

Şimdi bu yazıyı yazarken eş zamanlı olarak dinlediğim albümde fark ettiğim bir özellik, gitar tonlarının Overkill'in Relix IV albümündeki kayıtları hatırlatması. Üzerinde fazla oynanmamış, çiğ bir ton yani. Biraz da böyle bir borunun öbür ucundan geliyormuş gibi bir ses. Walls of Hate'in giriş kısmında bunu fark etmek daha da kolay (zaten burada fark ettim heh heh).

Bundan öncekinden önceki paragrafta grubu kötülemiş gibi oldum ama eminim bu biraz alışma devresi gerektiren bir albüm olduğu için böyle. Daha edineli kaç ay oldu zaten bu albümü? Yoksa gayet karmaşa yaratan şarkılara sahip. Sadece vokalin tonu biraz daha temiz olsaymış, biraz boğuk geliyor işte. Sonra da gözümün önüne klibinde sert müzik yapıyor süsü vermek için kendini yerden yere atan kasıntı gruplar geliyor. Eminim SKH öyle değildir tabi, ama bir de canlı canlı izlemek lazım. Ama bir de loca bulmak lazım, zira sahne önündeki seyircilerin ortasında bulunmak bu grubun konserleri için her babayiğidin harcı olmayacaktır heh heh.

Şarkılara tek tek değinme ihtiyacı duymuyorum her zamanki gibi, zaten yazacak bişey bulamayınca yazıyı uzun gösterme amacı güttüğüne inanırım bu tekniğin heh heh. O bakımdan yavaş yavaş son cümlelere geleyim. Öncelikle SKH bir proje grubu değilmiş, ilerleyen zamanlarda daha fazla aktivite göreceğiz yani. Hatta her an yeni bir albüm gelebilir kendilerinden, hazırlıklı olmak lazım. Ama tabi aynı elemanlar olmayacak. Tim Mallare kendisini müzik endüstrisinden emekliye ayırdığı için onun yerine Tony Ochoa, Derek Tailor'ın yerine Dave Bizzigotti ve Mario'nun yerine de Bob Barnak gelmiş. Bu adamları ben de tanımıyorum ama Dave, eski death metal grubu Ripping Corpse'ta çalmış zamanında. Yeni albüm gelene kadar Acts of Insanity ile duvardan duvara yuvarlanalım hep beraber.

"Walls of Hate" – 4:12
"Setting Me Off" – 4:19
"Violence Breeds" – 3:32
"Enemy" – 4:12
"Won't See Fear" – 4:33
"Face the Pain" – 4:26
"Revelations at War" – 4:01
"Not for Me" – 3:15
"Repent" – 3:41

Exodus - Shovel Headed Kill Machine

2008-02-19T17:48:00.004+02:00

Rob Dukes - Vokal
Gary Holt - Gitar
Rick Hunolt - Gitar
Jack Gibson - Bas
Paul Bostaph - Davul

Müjdeler olsun nihayet alıştım Rob Dukes'e. Ya da daha doğrusu 2000'lerdeki Exodus'a. 90'ların ikinci yarısında 1-2 yıllık konserlerle geçen aktivitelerinin dışında ortalarda görünmeyen grup 2001'de tekrar birleşip türlü badireler atlattıktan sonra (misal Paul Baloff'un ölümü) 2004'te Tempo of the Damned ile geri dönmüştü. Eski kayıtların yanında bir fark vardı ama çıkaramadım ne olduğunu. Neyse işte o albüme de alıştım nihayet ama nasıl olsa ileride bir de Tempo of the Damned yazısı yazarım diye alıştığım şeyi Rob Dukes'e kıvırıyorum.

Rob Dukes'e kıvırıyorum. Çünkü Exodus'u ilk "gördüğüm" zaman, Now Thy Death Day Come klibiydi ve benim tahmin ettiğim Exodus'tan çok farklıydı. Bir kere beklediğim şey yavaştan kırışıklıkları başlayan amcalardı. Sonra tabi daha oturaklı, daha akıcı bir müzik, daha temiz (ama hala kart) vokallere sahip olan bir grup idi benim beklediğim. Bunların yerine modern thrash metal grupları görünümünde (kötü bişey söylemiyorum, benim giyimim de grup logolu tişörtlere sahip olmamam dışında buna yakın şeyler), özellikle de thrash metal gruplarından pek beklemediğim irilikte bir vokaliste sahip bir grup gördüm. Thrash metalde vokalist dediğin ince olacak arkadaş! Heh heh.

Gel zaman git zaman 80'lerdeki albümlerini artık ezberledikten sonra tekrar günümüz dönemindeki Exodus'a kendim için bir şans daha verdim ve nihayet "geçer" dedi bünyem kendilerine. Bunda tabi gerçekten aşırı sert şeylere ihtiyacım olduğu zamanlara denk gelmesinin de payı var. "Hoaaa çok sertim ben!" gibisinden bir mesaj vermek için demiyorum, aşırı stres ve sinir sahibi olunduğunda bu bir müzik zevki olmaktan çıkıyor, adeta bir ihtiyaç haline geliyor. Shovel Headed Kill Machine ise bu ihtiyacı fazlasıyla karşılayacak kadar "ağır" bir albüm. Bu ağırlık ilk zamanlarda albümün akıcılığını görmemi engellemişti ama hakkını vererek dinlediğimde gayet akıcı olduğunu gördüm. Ayrıca yine gayet, akılda kalıcı kısımlara da sahip. İkinci şarkı Deathamphetamine'in salt bas ve davuldan oluşan girişini kim unutabilir ki 1-2 dinlemeden sonra? Albümle aynı adı taşıyan şarkının nakaratında bütün kadronun birden "Shooovel heaaaded!" diye bağırması hele ki albüme adını verirken nasıl akıldan çıkabilir ki? Daha çok yer var ama herkesin akılda kalıcı bölümü kendine, burada albümü dinlediğimi kanıtlamaya çalışmıyorum heh heh.

Gruba katılmadan evvel iki aydır California'da gitar teknisyenliği yapan Rob Dukes'ün hikayesi de çok ilginç. İlk zamanlar onların da teknisyeni görevini üstleniyor, ta ki Steve Souza kovulana kadar. Zaten ekipten bir tek onunla anlaşamıyormuş. Bundan önceki albüm Tempo of the Damned dolayısıyla ikisini karşılaştırmak gerekirse, aslında yaklaşık olarak benzer stillere sahiplermiş meğer (tabi ki Souza'nın Tempo of the Damned'deki tarzını diyorum, öncesiyle alakası yok Rob Dukes'ün). Bunu da şimdi anladım heh heh. Bazı yerlerde neredeyse brutale kaçacak bir sesi var Rob'ın. Özenli değil, salt bağırma üzerine. Zaten kendisinin yetişmesi de bu şekilde olmuş, temiz vokallere hayranlık duymasına rağmen (Iron Maiden misal) hiç bir zaman bunu beceremeyeceğini bildiğinden bizim taraflara geçmiş (öhöm açıkçası ben de brutale yakın şarkı söylüyorum o yüzden "bizim"). Yine de thrash metalde çok da alışık olduğumuz bir tarz değil, aklıma daha çok sonu "core" ile biten müzikleri getiriyor. İlk zamanlar belki de kendisinin varlığına soğuk bakmamın nedeni bu olsa gerek. Tabi bir de Now Thy Death Day Come'ın giriş kısmının aklıma bunu getirmesinin ve albümde bazı bölümlerin bu şekilde olmasının da payı var.

Albümdeki şarkıların hepsi de birbirine yakın şeyler. Hepsi de muazzam ağırlıkta, en fazla hızları farklılık gösteriyor. İki gitar bir bas bir davul dörtlüsünden başka bir enstrümana hiç yer verilmemiş, değişik gitar tonları neredeyse hiç denenmemiş (kaçırdığım yer olabilir diye "neredeyse" diyerek pay bırakıyorum). Albümün başından sonuna kadar ortalık dağılıyor resmen. Üstelik kapağı da aynen destekliyor bu olayı. Gerçekten şahane bir kapağı var, zaten albümü dinle(ye)mediğim zamanlarda bile baya sevmiştim çalışmayı. Mix ve mastering koltuğunda "efsane prodüktörler" arasında gösterilen Andy Sneap var. Davulda Forbidden, Testament ve Slayer'dan tanıdığımız Paul Bostaph var, Gary Holt ve Rick Hunolt gibi eskiden beri bildiğimiz gitaristler var.

Birkaç ay evvel bu albüm hakkında böyle şeyler yazacağımı söyleseler güzel bir "hadi canım!" derdim ama dünya hali işte, insana neler sunduğu hiç belli olmaz. Dinlemediyseniz bir deneyedurun siz, ben de bu sırada Karma's Messenger dinleyerek koşturmaya başlayayım yavaştan. Bir metal klişesi olan "Vengeance is mine!" cümlesi hiç bu kadar güzel olmamıştı.

"Raze" – 4:17
"Deathamphetamine" – 8:31
"Karma's Messenger" – 4:15
"Shudder to Think" – 4:49
"I Am Abomination" – 3:25
"Altered Boy" – 7:37
"Going Going Gone" – 4:59
"Now Thy Death Day Come" – 5:11
"44 Magnum Opus" – 6:57
"Shovel Headed Kill Machine" – 2:57
"Purge the World" – 4:01

Obituary - Back From the Dead

2008-02-16T12:17:00.002+02:00

John Tardy - Vokal
Donald Tardy - Davul
Trevor Peres - Gitar
Allen West - Gitar
Frank Watkins - Bas

Severim Obituary’i. Ara sıra hep aynı şeyi farklı kolajlarda sunuyorlarmış gibi gelse de güzeldir, taş gibidir. Daha sadece Slowly We Rot’u dinlemiş, biliyorken kasetini aldığım Back From the Dead gayet doyurucu gelmişti. Çok gaz bir girişi vardı zaten Threatening Skies ile. Ama ondan sonra gelen iki şarkı da aslında ilk şarkı sıfatını hak edecek gibiydi. Ya da albüm tam 3 kez başlıyordu. Daha sonra nihayet kıvama geliniyordu, bir istikrar… Yani demek istediğim ilk üç şarkı fabrika şekli çiziyorsa, son şarkı Back From the Dead’e kadar dümdüz ilerliyordu albüm dördüncü şarkıdan itibaren. Sonra bir de bonus şarkı vardı, Bullituary diye. Bully Boys adlı rap grubuyla düet yapmışlardı. İlk başta tabi doğal olarak “hop noluyoz ne iş rap falan?” demiştim doğal olarak. İkinci şarkı By the Light’ın ana rifi ve nakaratlarıyla aralara rap vokalleri eklenen bir düetti, zamanla hoşuma gitmeye başladı. Zira Six Feet Under’ın True Carnage adlı albümündeki One Bullet Left’te de bunun bir örneğine rastlıyoruz. Zaten bu iki grup kardeş grup sayılır, Back From the Dead albümünde SFU’nun ilk albümü Haunted’daki riflere rastlamak mümkün, o zamanın ortak gitaristi Allen West dolayısıyla. Özellikle yine By the Light albümünde görünüyor bu ortak rifler.

Obituary’nin en vurucu kırıcı, devrimci albümü değil bu Back From the Dead ama güzel bir albüm, bir oturuşta dinlenebiliyor. John Tardy’nin sesini taklit edemediğimizden ağzımızı oynatarak ya da nefesimizle eşlik ediyoruz sözlere falan.

"Threatening Skies" – 2:19
"By the Light" – 2:55
"Inverted" – 2:53
"Platonic Disease" – 4:06
"Download" – 2:45
"Rewind" – 4:03
"Feed on the Weak" – 4:15
"Lockdown" – 4:11
"Pressure Point" – 2:25
"Back from the Dead" – 5:12
"Bullituary" (Remix) – 3:43

Discharge - Never Again LP

2008-02-16T12:04:00.004+02:00

70’lerin sonunda kurulup 80’lerin ilk yarılarında meyvelerini vermeye başlayan punk grupları arasında Discharge da vardır. Evet çok şaşırtıcı! İki saattir bu yazıya giriş yapacak cümleyi arıyorum ama bir türlü bulamıyorum. Çünkü 7/24 Discharge ve Misfits dinlediğim dönemler geçeli baya bir haftalar oldu. Of neydi o günler yahu (yıllar öncesini anlatıyorum sanki). Herkes inanılmaz geniş bir çevrem olduğundan bahsediyordu ama neredeyse hiçbirisi selamlaşmak dışında bir hayra vesile olmuyordu. Kazık üstüne kazık… Satış üstüne satış… Bunlar hep insanın kendine yönelmesini sağlayan şeyler. Egoizmin doğduğu, diğer hiçbir şeyi ve hiç kimseyi umursamamanın başladığı süreçler.

Şimdi anlattığım süreçte ne dinleyeceğim peki? Bıkkınlık gelmiş artık sinirlenince eldeki en sert metal albümüne koşmaktan. Onlar bile bir meşgaleyle ilgililer o sertlikte. Bu durumda imdadıma cover albümler yetişti. Slayer’ın Undisputed Attitude’undan Minor Threat ve Verbal Abuse’u, Overkill’in Coverkill’inden Dead Boys’u, Metallica’nın Garage, Inc.’inden ise Misfits ve Discharge’ı keşfettim. Aslında daha evvelden keşfetmiştim ama meyvesini yemek o döneme denk geldi. 2 hafta boyunca neredeyse sadece Discharge dinlemiştim (aralardaki Misfits’i saymazsak). Bunun nedenleri ve etkileriyse bu yazının konusunu oluşturacak zaten.

Discharge’ın diskografisinin büyük bir bölümü adı üzerinde deşarj olmaya yönelik. Bir tek kanımca hair metal denedikleri Grave New World albümünde böyle değildi, bir de deşarj tadını bundan sonraki hiçbir albümde alamadım şahsen (bunlarda da yamulmuyorsam crossover thrash’e geçiyorlar). Yani kısacası Grave New World öncesi müzikleri neredeyse aynı ve bir sürü EP ve demo ile dolu. Yine bir punk karakteristiği olarak bir şarkıda ortalama 4-5 rif dönüyor, Discharge’da bunun yanında her daim yüksekten uçan bir vokal var. Sürekli bağırarak, haykırarak söylüyor vokalist arkadaşımız. Müziğin gürültülü yapısına bu vokaller de eklenince ortaya gerçekten deşarj olmaya müsait bir şey çıkıyor.

Bu Never Again LP’si aslında tam olarak normal bir albüm değil. Yani aslında bir derleme olarak çıktı. Bir sürü EP ve demoyu bir araya getirdi, şarkıların çoğu bir arada kaldı. Zira mesela bu derlemeyle aynı adlı bir demosu da bulunur Discharge’ın. Kısacası bu albüm daha çok grubun kariyerinin ilk kısmını özetler nitelikte sayılır. Hoş, bu yazıda da albümden ziyade grubun kariyerinin ilk kısmının müzikal karakteristiğini anlattım ben de zaten. O zaman tanıdık şarkılara bakalım bir de. Mesela benim keşif kaynağım olduğundan ilk olarak Metallica’nın coverından tanıdığımız The More I See var bu derlemede. Sonra At The Gates denen grup The Nightmare Continues’u coverlamış, merak ettim bir ara arşivden çıkarıp bakayım. Anthrax ise Protest & Survive’ı coverlamış. Diğer göze batan şarkılarsa, özellikle en ortalığı dağıtanları seçeceğim, Never Again, Hear Nothing See Nothing Say Nothing, Doomsday ve yine adı geçecek ama The Nightmare Continues. Yazının girişindeki gibi şeyler size de olduysa özellikle bu şarkılara bakmadan geçmeyin. Ya da doğrudan bir doz bu derlemeden alın. İyi gelir.

Warning
Never Again
Hear Nothing, See Nothing, Say Nothing
The Nightmare Continues
Where There Is A Will
Drunk with Power
The Final Blood Bath
Anger Burning
Two Monstrous Nuclear Stockpiles
The Price Of Silence
Protest And Survive
Born To Die In The Gutter
Doomsday
The More I See
State Violence State Control
In Defense of Our Future
Decontrol

Verbal Abuse - Just an American Band

2008-02-16T11:54:00.005+02:00

Nicki Sicki - Vokal
Eric "Joie" Mastrokalos - Gitar
Brett Dodwell - Bas
Gregg James - Davul

İşte baya kısa bir albüm, sadece 16 dakika. Evet, bu bir EP değil. Ama söz konusu tarz hardcore punk olunca sorun da değil. Tek sorun, albümü dinlerken yazmak gibi bir olaya girdiğimde yazının yarısına gelene kadar albümün çoktan bitmesi. İşte ya, o kadar kafa patlatıyorum ben bu yazılara heh heh.

Verbal Abuse 80’lerin başında kurulan, ileriye çokça etkide bulunmuş bir grup. Slayer’ın Undisputed Attitude adlı albümünde keşfettiğim hardcore punk müziğin en mühim gruplarından biri. Bu yazının konusuysa 1983’te çıkardıkları Just an American Band albümü. Gayet tanıdığım bir albüm aslında, 5 şarkısını Slayer’dan duymuştum zaten. Diğerleri de o kadar kısa ki kolayca akılda kalabiliyor. Çoğu şarkı o kadarcık süreye çok şey doldurmaya çalışırcasına baya hızlı.

Hiçbir estetik kaygı gütmeden, sadece rahatsız olduğu şeylere giydiren bir müzik beklenir tabi tarzının hardcore punk olduğu okununca. Bu albüm ta kendisi işte. Genç, hakkını arayan (arıyordur belki ne bileyim, güzel bir sıfat-fiil (ortaç ortaç… heh heh) bu aslında punk için), 16 dakika boyunca hiç susmayan ve lafını esirgemeyen bir albüm bizzat. Vokaller bazen yaramaz bir çocuğu andırıyor, ama anlatmak istediği isyana güzel bir katkıda bulunuyor. Yaygara koparmaca falan…

İnsanın kendini ara sıra nihilist hissettiği zamanlarda dinlerken ayrı bir keyif alacağı bir albüm Just an American Band. Özellikle Slayer’dan bildiğimiz I Hate You, Disintegration, Free Money, Verbal Abuse ve Leeches’ın yanında Don’t Need It, Boredom, Social Insect gibi şarkılar her şeyi bir kenara atıp kendini düşünen şarkılar. Beste kalitesi, prodüksiyon falan tartışılır bilenler arasında ama bu albümle güzel anılar geçirdiğimden söyleyebilirim ki, çok samimi bir şey Just An American Band. Bulun dinleyin, ben gerisine karışmıyorum.

Power Play – 0:55
Leeches – 1:13
I Hate You – 2:05
Social Insect – 0:55
Boredom – 1:29
Bud – 1:22
Disintegration – 1:08
Unity – 0:57
Free Money – 1:08
I Don't Need It – 1:46
Verbal Abuse – 1:02
American Band – 2:22

Marduk - Panzer Division Marduk

2008-02-16T11:50:00.003+02:00

Legion - Vokal
Morgan Steinmeyer Hakansson - Gitar
B. War - Bas
Fredrik Andersson - Davul

Melodik death metalin anavatanı sayılabilecek olan İsveç topraklarında, tabi ki Kuzey Avrupa dahilinde olmasının da Norveç’e yakınlığı sebebiyle, Marduk gibi büyük black metal grupları da yetişebiliyor. Muazzam belgeselvari bu cümleyle başlayan yazıdaysa, Marduk’un nadir beğendiğim albümlerinden birisini tanıtacağım, Panzer Division Marduk (öteki beğendiğim albümse World Funeral). Açıkçası pek Marduk dinlemem. Hatta daha doğrusu birkaç grubun birkaç albümü hariç (Darkthrone’u tamamen severim, o ayrı) pek black metal de dinlemem. O bakımdan Panzer Division Marduk benim gözümde daha da değerli bir hale geliyor. Bir kere zaten kaseti var bende, yanlış hatırlamıyorsam hatta aldığım ilk black metal kaseti bu. Üstelik kasetin bir yüzüne sığmış, B yüzüne gelince albümün başına gelmiş oluyorduk. İlk defa karşılaştığım bir olaydı, “8 şarkı geçti hala B yüzüne geçmedik yahu” dememin nedeni olan bir kasettir bu.

Panzer Division Marduk dediğimiz albüm bir konsept albüm. Savaş teması üzerine kurulu, tabi ki İkinci Dünya Savaşı. Albüm kapağından şarkı aralarındaki ses parçalarına, sözlere, oradan da müziğin ta kendisine kadar her yer savaşa bezenmiş durumda. Daha doğrusu savaşın ta kendisine, çatışma, toz duman ve ölümcüllüğüne. Bütün albüm boyunca tempo neredeyse hiç düşmüyor, düştüğü zamanlarsa çok nadir ve çok daha yüksek bir tempoya hazırlanma amaçlı. Davullar kullanmayı çok sevdiğim bir tabirde, “ta ta ta ta ta” şeklinde gidiyor bütün albüm boyunca. Adeta kafaya kafaya vuruyor. Kulaklıkta yüksek bir sesle dinlenince süresi olan yarım saatin sonunda inanılmaz sersem ediyor. Ama hiç dert tasa, sinir stres falan da kalmıyor bünyede.

Bu güçlü albümün kadrosu, Marduk’un gelmiş geçmiş en iyi kabul edilen kadrosuyken, üstüne bir de prodüksiyonda Peter Tagtgren usta eklenince ortaya çıkan şeyin kalitesi döve döve kendini kabul ettiriyor. Albüm muazzam şiddetli ya, o bakımdan. Zaten dinlerken anlıyorsunuz kaliteyi, ama künyeyi incelediğinizde dayağı da yiyorsunuz. Eğer black metalden kastınız böyle atmosferik, melodik bir şeyler değil de ekstrem metal sınırları dahilinde olan şeylerse bu albümü sevmemek… Tamam tamam, tercihtir, saygı duyarız sadece heh heh.

"Panzer Division Marduk" – 2:39
"Baptism by Fire" – 3:51
"Christraping Black Metal" – 3:46
"Scorched Earth" – 3:37
"Beast of Prey" – 4:07
"Blooddawn" – 4:20
"502" – 3:14
"Fistfucking God's Planet" – 4:28

Dr. Skull - Wory Zover

2008-02-15T18:22:00.003+02:00

Murat Baştepe - Vokal, gitar
Murat Ersöz - Gitar
Mustafa Erman - Bas
Alper Yarangümeli - Davul

Eski yerli gruplardan bahsederken niyeyse hep efsaneleştiriyorum olayı, ama elimde değil, Dr. Skull da muazzam mühim bir gruptu ülkemizde. 1983’te Ankara Fen Lisesinde okuyor grup elemanları, o zamanlar grubun adı sadece Skull. Bunların hepsi birden (1-2 yıl aralarla tabi) Hacettepe Tıp’ı kazanınca grubun adının önüne bir adet “Dr.” koyuyorlar. Sonra gelsin performanslar, besteler. İlk albümleri, bu yazının da konusu olan Wory Zover geliyor 1990 yılında. Sonra 1992’de Rools 4 Fools, 1994’te ise Hershey Yolunda albümlerini yayınlıyorlar. Sonuncusunda vokalist değişiyor, tarz da biraz değişiyor, daha çok punka kayıyorlar tek gitara döndükleri için. İlk iki albümün kapağının kahramanı, grubun maskotu kafatası Vehbi. Kapaklarda görünmenin yanında konserlerde davulun önünde de durarak Dr. Skull’a eşlik ederdi. Bir de Wory Zover kapağındaki albümle aynı adlı kurbağayı da unutmamak lazım.

Wory Zover’a gelelim tekrar. Muazzam şarkı War is Over ile başlıyor. Başındaki kaset hışırtısı hiç gitmiyor, eski kayıt adeta bütün albüm süresince bir avantaj olarak beğenimize beğeni katıyor dinlerken. Sonrasında gelen şarkılar birçok öğeyi taşıyor, heavy metal, hard rock, punk, rock’n roll… Özellikle albümün sonundaki iki şarkı var ki hem çok eğlenceli hem çok serseri. Rock the School ve Everyday Everynight’tan bahsediyorum. Birinde okulu sallıyor, hocaları döndürüyoruz, öbüründeyse elimizde sustalı, topluca dövüşe gidiyoruz. Hele hele şarkının bir girişi var ki insanın nara atası geliyor. Ortalarındaysa grubun çeşitlilik dahilindeki yapısı boy gösteriyor ve gitarlar bir anda punktan reggaeye geçiyorlar. Sonra tekrar normale dönmek falan…

Albümde daha şarkı olmaz olur mu azizim? Ama tanımlamak o kadar zor ki her birini. Mesela Let Me Go gibi bir şarkı gayet yavaş başlayıp ikinci yarısından sonra hafif tempoda insanı hareketlendiriyor. Konserlerde insanlar eminim bu kısımda kol kola girip sağa sola sallanıyorlardı. Sonra Baby ve Lonely Nights var romantik şarkılar. Duygusal demiyorum çünkü her bir şarkı belli bir duygu yüklü. Evet son iki şarkı da dahil buna. Zaten teknik olarak ruha sahip şarkıları öyle seslendiriyor ki o tiz ve cılız sesiyle Murat Baştepe, müziklerinin tadına doyum olmuyor.

Tutku, isyan, keyif, yolculuk, özlem ve en önemlisi rock’n roll bu albümün içinde fazlasıyla var. Eski nesilden dinlemeyen kalmamıştır herhalde, o zaman yeni neslin de kaçırmaması lazım diyelim. Vehbi’siyle, doktorluklarıyla, kelime oyunlarını seven yapısıyla en karakterli grupların başında gelen Dr. Skull’ı saygıyla selamladıktan sonra bir diğer yazıya geçene kadar elim cebimde bekliyorum sevgili okurlar.

"War is Over"
"The Gate Of Bradenburg"
"No Time To Waste"
"Let Me Go"
"On The Road"
"Lonely Nights"
"Baby"
"Rock The School"
"Everday Everynight"

Alice Cooper - School's Out

2008-02-15T18:15:00.002+02:00

Alice Cooper - Vokal
Glen Buxton - Lead gitar
Michael Bruce - Ritm gitar, klavye
Dennis Dunaway - Bas
Neal Smith - Davul
Ryan Gains - Ek gitar
Dick Wagner - Lead gitar ("My Stars" adlı şarkıda)

Alice Cooper garip bir adamdır benim için. Kendini bana çoğu zaman dinletemez, müzikçalarımın rastgele modunda denk geldiğinde genellikle şarkıyı değiştiririm, School’s Out ve Trash dışındaki albümlerini baştan sona çok nadiren dinleyebilirim. Ama niyeyse bu adamın adı geçtiğinde şöyle bir durur önümü iliklerim. “Ooo orada dur bakalım azizim” falan derim. Roadie adlı film onun sayesinde aklımdadır her ne kadar izleyemesem de (zamanında CNBC-e’de yayınlanmıştı). Metal: A Headbanger’s Journey adlı belgeselde röportajlarını en beğendiğim kişi olmuştu, özellikle Norveçli black metalcilerle dalga geçtiği kısımda koparmıştı beni. Twisted Sister kliplerine bakınırken “Be Chrool to Your Scuel” şarkısında onu da görünce havamı bulmuştum, sesini duyunca tüylerim dikenleşip duygulanmıştım.

İşte bana böyle ifadelerde bulunan bir adamın sadece iki albümünü sıkılmadan dinleyebilmem biraz garip. Zaten School’s Out da daha fazla sevdiğim albümü Trash’ten. Taa 1972’de çıkmış School’s Out albümü. 24 yaşında o zamanlar Alice amcamız. Baya öğrenci usulü bir albüm hazırlıyor bizlere. Okula isyan, hocalara isyan… Gitsin defterler gelsin tatil… Okuldan ayrılıyoruz, sınıf arkadaşlarıyla vedalaşıyoruz falan. Ayrıca arada çok güzel şarkılar da var. Luney Tune, Gutter Cats vs The Jets, Street Fight şeklinde artarda gelen şarkılar çizgi film atmosferine sokuyorlar ortalığı (bu yorumu sözlerini okumadan yapıyorum, olası bir ters köşede savunmam hazır heh heh). Public Animal #9’da evcilliğimizi bir süreliğine kaybediyoruz, hırlıyoruz falan. Çok eğlenceli şarkılar hep bu albümde. Alma Mater bir tek dramatik bir şarkı, o da sınıf arkadaşlarına veda etmekten dolayı. Merak etmeyin sözlere dikkat edince baya bir tüyler diken diken oluyor, salıveriyorsunuz kendinizi.

Alice Baba’nın son zamanlardaki müziğini pek beğenmesem de, 90 öncesi albümlerinin 2 tanesi dışındakileri neredeyse hiç dinlemesem de Alice Cooper hala çok büyük bir müzisyen, School’s Out da hala klasikler arasında yerini alması gereken bir albüm. Aldı mı bilmiyorum onu otoritelere sormak lazım heh heh.

"School's Out" – 3:26
"Luney Tune" – 3:36
"Gutter Cats vs. the Jets" – 4:39
"Street Fight" – 0:55
"Blue Turk" – 5:29
"My Stars" – 5:46
"Public Animal #9" – 3:53
"Alma Mater" – 4:27
"Grande Finale" – 4:36

Possessed - Seven Churches

2008-02-15T18:11:00.002+02:00

Jeff Becerra - Vokal, bas
Larry LaLonde - Gitar
Mike Torrao - Gitar
Mike Sus - Davul

Metal dünyasında ilkler her zaman dedikodulara kalmıştır. Mesela death metalde bu durumun dedikodusu Possessed’e gider. İlk death metal grubu onlardır çeşitli görüşlere göre. O da aslında daha çok vokal tarzından dolayı. Müzik açısından bakıldığında thrash metal ağırlıklı olarak gidiyor Possessed, muhtevası Venom ile yarışıyor, vokal dolayısıyla death metal deniyor… Nedir bu azizim bir türlü anlayamadım ben bu grubu.

Seven Churches ismi sadece bu albümün adı olarak değil, aynı zamanda demosunun adı olarak da geçiyor. Yaklaşık aynı şarkılar olmasına rağmen kaydı daha kötü olarak tabi.

Albümden kısa parçalar şeklinde tadımlık sunulduğunda kesinlikle daha bir ortalığı yakıp yıkan bir müzik olduğu hissediliyor ama kesintisiz albüm şeklinde dinlendiğindeyse niyeyse aynı tat alınamıyor. Ama yine de şarkılarda bir acele var, bazı yerler olması gerekenden daha hızlı çalınıyor gibi. Olsun, sanırım o ortalığı yakıp yıkan etki bunlardan kaynaklanıyor. Sesin biraz da yankılı gelmesi de buna katkıda bulunuyor tabi. Vokal biraz Chuck Schuldiner’ı hatırlattı bana. O zaman Possessed’e death metal diyenlere aşırı dozda abes muamelesi yapmayayım yine heh heh.

Albümde en bomba şarkılar bana göre Pentagram ve Death Metal. Üstelik Death Metal daha da bir bomba. En sonda bulunduğu için albümün sonunu da iple çektiriyor kerata. Tabi bunu söyleyince albümün geri kalanını doğrudan çöpe atmış gibi oluyorum ama dur bakalım Possessed henüz yeni sayılır benim dinlediklerim arasında.

"The Exorcist" – 4:51
"Pentagram" – 3:34
"Burning in Hell" – 3:10
"Evil Warriors" – 3:44
"Seven Churches" – 3:14
"Satan's Curse" – 4:15
"Holy Hell" – 4:11
"Twisted Minds" – 5:10
"Fallen Angel" – 3:58
"Death Metal" – 3:14

Athena - One Last Breath

2008-02-15T17:59:00.004+02:00

Gökhan Özoğuz - Vokal
Hakan Özoğuz - Gitar
Asrın - Bas
Turgay Gülaydın - Davul

Sokaktaki adama sorsanız “Athena’nın ilk albümü nedir hocam?” diye, muhtemelen size “Holigan” cevabını verecektir. Eğer bunun yerine “One Last Breath” derse kendisine bir çay ısmarlayın, 90’ların başındaki yerli metal müzikten bahsettirin kendisine. Bundan sonrası sınamak için değil, bilgi dağarcığınızı genişletmek için. Tabi Athena’nın ilk albümünü doğru bilen herkes o dönemi yalamış yutmuş olmak zorunda değil ama olsun şansınızı deneyin siz.

1993’te çıkan kasetin kapağı tam bir efsane. Saçlar zaten muazzam, içeride cayır cayır punk müzik olduğunu söylüyor ama aslında punk ağırlıklı thrash metal demek daha doğru. 11 tane şarkı kaydetmişler bu albüm için, bunların içinde en çok öne çıkansa Bazil tabi ki. Albümden önce barlarda çaldıkları zamanlarda bu şarkıyla ortalığı çok karıştırmışlar. Sonraki Holigan albümünde de kullandılar zaten, imzaları gibi bir şey. Her tarafından sonuna kadar enerji fışkırıyor. Sonra öne çıkan neler var, Thrash Till the End var mesela. Bugünkü hallerini düşündükten sonra biraz trajikomik bir şarkı olarak kalıyor ama olsun. Albümde emeği geçen ama o dönemde askerliği sırasında PKK ile girdiği çatışmada şehit olduğu için albümü göremeyen Ümit Yılbar’a ithaf edilen bir The Trap adlı şarkı var. Giriş kısmında stüdyodan diyaloglar geliyor, Bazil ile birlikte albümde Türkçe olan yegane yer.

Diğer şarkılara değinmedim çünkü aslında albümü adam gibi dinlemedim. Niyeyse biraz depresif bir albüm gibi geliyor bana, ondan sürekli dinleyemiyorum. Ama bu listeye girmesi lazım, en azından birkaç kişiye daha “Athena eskiden böyleydi işte azizim” demek için.

Volvera
Make My Stand
Dr. Jekyll & Mrs. Hyde
Bazil
Serpent And The Rainbow
Derived
One Last Breath
The Soothsayer
In The Dreams
Trash Till The End
The Trap

Dismember - Indecent & Obscene

2008-02-14T20:36:00.005+02:00

Matti Kärki - Vokal
David Blomqvist - Gitar
Fred Estby - Davul
Richard Cabeza - Bas
Robert Sennebäck - Gitar

Hmm Dismember. Bakıyorum, taa iki sene evvel Boo!'nun ilk tanıtmışım bu albümü. Hatta o sayı şu an yayında olmadığı için tabi kısa kesmem biraz kötü olur. Aynısını da kopyalamayayım canım, iki yılda insanın kafası baya bir değişebilir. Sırıtır diğer yazıların yanında.

Dismember’ın dinlemem gereken iki albümü daha var aslında. Biri Death Metal, diğeriyse kasetini daha yeni aldığım Like an Ever Flowing Stream. Grubu daha iyi tanımak için azizim. Sadece okumak da bir yere kadar. Ama Death Metal’i dinleme teşebbüslerim sıkılmakla sonuçlandı niyeyse. Üstelik bu durumla alakası var mıdır bilmem ama Indecent & Obscene’i de dinlemeyeli baya olmuş. Hatırladığım kadarıyla tonu baya kirli bir albümdü. Matti Karki adlı vokalist arkadaşımızın sesi tam brutal olmamakla birlikte, yine de death metal kategorisine giren bir nitelikteydi. Kapaktaki açık kalp ameliyatının modelinin davulcu Fred Estby olduğunu tahmin ediyorum ki doğruysa şamaroğlan olmuş demektir. İçerideki fotoğrafı da çarmıha geriliydi. Diğer elemanların fotoğrafları hep konser performanslarındandı böyle.

Kasetten çıkan kağıdı (booklet denen şey hani) bırakıp müziğe dönelim yine azizim. İsveç’in kendine özgü bir death metali vardır ya hani, işin içine melodi de katarlar Florida usulünün aksine. İsveç ekolünün melodik müzik yapan bir çok grubu ek enstrümanlar da kullanmasına rağmen Dismember müziğinde ekolünün getirdiği melodikliği bildiğimiz 2 gitar 1 bas 1 davul kadrosuyla yapıyor. Sololar çok damar, tonu da baya kalın. Ritimlerle bir tezat oluşturmuş böyle. Dramatik karaktere sahip hep. Hele son şarkı Dreaming in Red’in bitiş kısmında koparıyor olayı resmen. Şarkıların havası da biraz dramatik gibi ki genelde haykırmalarla geçiyor. Hatta bu yüzden o yazdığım ilk yazıda “insan bir balon gibidir” benzetmesini yapmıştım. “Anlamsız bir benzetme olmuş azizim” demekte serbestsiniz ama Matti abimiz yükseklerde geziyor.

"Fleshless" – 2:58
"Skinfather" – 3:51
"Sorrowfilled" – 4:09
"Case & Obscene" – 3:38
"Souldevourer" – 3:39
"Reborn in Blasphemy" – 4:49
"Eviscerated (Bitch)" – 2:20
"9th Circle" – 4:34
"Dreaming in Red" – 5:20

Kardeş siteler, bağlantı değiş-tokuşu falan

2008-02-12T20:24:00.000+02:00

2004 yılında sertadam.net adlı siteyle uğraşırken tabi rock&metal sitelerini sürekli takip ederdim. O zamanlar gördüğüm olay, sitelerin birbirinin içeriğinin bolluğuna ya da üye sayısına bakmadan birbirleriyle dayanışma içinde olduğuydu. Zaten azınlıkta sayılan bir topluluğuz o zamanlar (şimdi de hala aslında öyleyiz ama değiliz), birbirimizi rakip olarak görmek yerine birbirimize rakip olmak makbuldü. Her sitenin linkler sayfası neredeyse birbiriyle aynıydı. Aynı gruplar, aynı portallar...

Şimdi sertadam.net'i ilk açtığım günün üzerinden 4 yılı biraz geçmiş durumda, bakalım sitelerin yaklaşımında bir değişiklik olmuş mu? Burası o zamanki "her yerde aynı linkler" geleneğinin sürdürülmeye çalıştığı yer.

Tabi doğal olarak buraya bağlantılar ikili e-postalı görüşmelerle birbirinden haberli olarak konur. Dolayısıyla şu an bu sayfa taslak sayılır. Eğer karşılıklı bağlantı ya da bağlantılı resim değişimi yapmak istiyorsanız aşağıya yorum olarak girin, zaten yorumlar yayınlanmadan önce benim onayımı beklediği için bu yorum aynı zamanda bana mesaj atmak ile aynı anlama gelir. Unutulmaması gereken olay benim size geri dönebilmem için bir e-posta adresi yazmanızdır. Ben spam paranoyağı bir eleman olduğumdan halka açık olan bu yerde e-posta adresimi yazmıyorum heh heh. Buradaki bağlantılar resim ya da metin şeklinde olabilir. Resim olursa kaç piksel ebatlarında olacağını henüz belirlemedim, acelesi yok.

Buraya birkaç adet bağlantı konsun hele, bu dolu muhabbeti ya silerim ya da aşağıya taşırım.

Exodus - Bonded By Blood

2008-02-03T22:58:00.000+02:00

Paul Baloff - Vokal
Gary Holt - Gitar
Rick Hunolt - Gitar
Rob McKillop - Bas
Tom Hunting - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Aralık 2007'deki yirmi dördüncü sayısı için yazmıştım.

Thrash metal denen şey Amerika'da bölgelere ayrılmıştır. New York-New Jersey, Seattle, Bay Area falan... Bakmayın bana sadece yerini yurdunu bildiğim grupların yerini yurdunu sayıyorum ben heh heh. Ama Bay Area ekolü var hiç bir tartışmaya mahal vermeyecek şekilde. Metallica, Megadeth, Slayer, Anthrax, Dark Angel, Testament, Vio-lence gibi hepsi birden bir festivale gelse o festivali en kral festivaller arasına sokacak gruplar yetişmiştir bu bölgede. Bunlardan birisi de Exodus.

Kendi içinde oldukça değişik dönemlere sahip olan bir grup Exodus. İlk zamanlar vokalde Paul Baloff vardır. Sonra grupla en çok özdeşleşen Steve Souza gelir vokal mevkiine. Ardından 93-97 yılları arası bir sessizlik... Sonra yine Paul Baloff'lu 97-98 yılları... Sonra bir 3 yıl daha dağınık durmalar... Sonra 2001'de tekrar toparlanma... 2002'de Paul Baloff'un ölümüyle Steve Souza'nın geri gelmesi ve nihayet 2005'ten beri grupta vokalde duran Rob Dukes. Sırf vokallere göre ayırmış oldum dönemleri ama bence grubun müzik tarzı vokallere göre şekillendi yıllar içinde. Mesela Steve Souza gruba ilk katıldığından itibaren bir daha o kaotik havayı duyamadım. Daha oturmuş bir müzik vardı onun döneminde. Bir de tabi her an rock'n roll yapmak üzere tetikte bekliyorduk heh heh. Rob Dukes'e ise hiç ısınamadım, tam günümüz thrashçisi kıvamında. Bu pek olumsuz bir söylem olmadı ama demek istediğim, saç sakal birbirine karışmış, bünye biraz fazla "iri" her yönden. Ses de zaten brutale yakın. Hiç bir akıcılık yok onun dönemindeki müzikte. Üstelik gitarist Gary Holt grubun bütün dönemlerinde grupta olmasına rağmen. Yani kurucu kadrodan adam hala burada ama müzikteki akıcılık kayboluyor. Ya da bana öyle geldi.

Exodus geçenlerde (2008 notu: Bu yazıyı bloga eklediğim tarihte pek "geçenlerde" olmuyor tabi heh heh) yeni albümü The Atrocity Exhibition... Exhibit A'yı piyasaya sürdü. Ama Rob Dukes ile olan döneme pek ilgi duymamam bu sıcak sıcak çıkmış albümü tanıtmak yerine taa ilk albümü tanıtmama neden oluyor. Evet, bu yazının konusu nihayet Bonded By Blood. 1985 malı bu albümde bolca hız bulmak mümkün. Prodüksiyon düşük, ses kirli, vokaller yankılı... Bunlar hep 80'lerdeki albümlerden beklediğimiz şeyler. Günümüzde aynı şeyler denense nasıl olur gerçekten merak ediyorum. Değerlendirme açısından değil, o hava yakalanır mı diye sadece. Çünkü tarzını koruyabilen gruplarda bile zamanla belli değişiklikler olabiliyor. En başta 80'lerin thrash metal albümlerindeki "kasap havası" hissedilemiyor (terimi tamamen eş zamanlı olarak uydurdum). Meşhur Metal Massacre serisinde bile bu görüldüyse yapacak bir şey yok. Evet lafı Metal Massacre'a getirdim, oradan Exodus'a bağlarım tekrar diye ama baktığım üzere Exodus hiç bir MM toplamasında yer almamış ilginçtir ki. Halbuki Bonded By Blood'daki neredeyse her şarkı oraya aday. Özellikle Metal Command ve Piranha. "Metal müziği n'içün dinlersin" diye sorulduğu zaman hemen cevaben yapıştırılabilecek bir şarkı Metal Command (Diğerleri Metal Militia, Metalstorm/Face the Slayer, Metal Heart, Metal Daze, Metal Meltdown diye gider böyle heh heh).

Bu albümün en önemli özelliği, inanılmaz derecede kaotik olması. Bunuysa ne sözlerle, ne de enstrümanlarla sağlıyor. Yani vardır bunların da katkısı ama bu albüme "kaotik" dedirten şey, geri vokallerin inanılmaz derecede yerinde kullanılması. Normalde geri vokal dediğimiz şey, çaya katılan şeker, çorbaya atılan tuz niteliğindedir. Ama burada adeta çayda ot, çorbada tarhana görevi görüyor geri vokaller. Olmazsa olmaz yani. Müzikte anlatılmak istenen yıkım, kaos, şiddet belki de bunlar olmadan anlatılamazdı. Öyle ani girişleri, ön plana çıkışları var ki, "metal müzik okulu" diye bir şey olsa, bu albüm tamamen ayrı bir ders olurdu geri vokal için herhalde.

Bonded By Blood, üçüncü şarkı And Then There Were None ile beraber akıcı bir hale gelmeye başlıyor, girişi biraz sıkıntılı olabilir ilk dinleyişler için. Ama geneline bakıldığında insanı "yıkıııııım!" diye bağırtabilecek kadar güçlü bir albüm. Geri vokal kullanımına da değindim, taşıdığı "kasap havası"na da. Geriye sadece albümü adam akıllı dinlemek kaldı sanırsam. Elinize elden geçirilmiş versiyonu geçerse albümün sonunda sizi And Then There Were None ile A Lesson In Violence şarkılarının Steve Souza'nın ağzından birer canlı kayıtlar da bekliyor olacak. Bol yıkımlı günler dilerim.

"Bonded By Blood" – 3:48
"Exodus" – 4:09
"And Then There Were None" – 4:44
"A Lesson In Violence" – 3:49
"Metal Command" – 4:16
"Piranha" – 3:50
"No Love" – 5:11
"Deliver Us To Evil" – 7:11
"Strike Of The Beast" – 3:56

Kreator - Pleasure to Kill

2008-02-03T22:48:00.000+02:00

Mille Petrozza - Vokal, gitar
Jürgen Reil - Davul
Rob Fioretti - Bas
Jörg Trzebiatowski - Gitar

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Aralık 2007'deki yirmi dördüncü sayısı için yazmıştım.

Alman metal müziğinde Accept, Running Wild, Helloween, Edguy gibi kocaman gruplar olmasına rağmen, o topraklara daha çok "üç tıraşörler"i için saygı duyarız. Sodom, Destruction ve Kreator'den bahsediyorum. Bu üçlü, ekstrem metalin bir çok alt dalına bolca etkiler yapmış. Sodom daha çok black metal gruplarını etkilerken, Destruction da bir şeylere etki katmış (kısacası sadece 1-2 şarkısını dinleyebildim, sağlıklı yorum yapamıyorum). Kreator ise hele hele ilk zamanlarındaki albümlerle death metalin özellikle muhteva kısmına bolca katkıda bulundu. Bunun en çok hissedildiği albümü ise kanımca Pleasure to Kill olsa gerek. Sözleri incelediğimizde thrash metalde bildiğimiz "savaş, yıkım, kavga" tarzı içerikten ziyade bolca kan ve vahşet içeriyor. Mesela albümle aynı adı taşıyan Pleasure to Kill şarkısının nakaratı "Açık bedeninden akan kanının rengi / bütün görmek istediğim şeydir. / Sen ölürken dudaklarından kanı tatmak / benim için zevk demektir" şeklinde. Sadece bu kısım bile grubun o dönemde death metale yaptığı etkiyi göstermeye yeter diye düşünüyorum. Tabi şimdi yukarıdaki nakaratı tüm açıklığıyla ortaya serdikten sonra medya olsun, tutucu ebeveynler veya orta yaşlılar olsun (çoğu ebeveyn orta yaşlı değil midir zaten azizim?), onlara manyak bir koz vermiş oldum. Onların baskısını üzerimde hissetmeme rağmen tuttuğum tarafı değiştirmeden yazmaya devam edeceğim.

Pleasure to Kill albümü 1986 çıkışlı ve geçenlerde ufak bir araştırma yapana kadar Kreator'un ilk albümü sanıyordum. Bu rezaleti de burada açıklama ihtiyacı hissettim ki burada bilgiçlik taslayarak yazdığım hissine kapılmayayım. Evet, Kreator'un ilk albümü 1985 çıkışlı Endless Pain albümü. Bunu yeni öğrendiğim için dinleyemedim ama okuduğum yerler bu albümün de black metalde thrash altyapısının kullanılmasına katkıda bulunduğunu söylüyordu. Her neyse, biz esas oğlanımıza dönelim. Albümde (yani Pleasure to Kill'de) inanılmaz derecede bir savrukluk var. Savruk sıfatını basketbolde oyun kurucular için kullanırlardı, olumsuz bir sıfattı. Ama ben burada olumlu bir nitelik olarak görüyorum müzik tanımlarken. Hele de tarzımız speed/thrash civarındaysa ve hele hele zaman 80'ler ise savruk olmak en temel gereksinimlerin başında geliyor. Riften rife atlamak, bu atlayışlarda müziği keskin hale getirmek... Müziğe dokunabilsek elimizi kanatacak mesela. Bu sadece gitarla da sağlanmıyor; vokaller, davullar... Bu albümde basta böyle bir göreve pek rastlamadım. Geri vokal de pek yok (bu ay tanıttığım diğer albüm olan Bonded by Blood'ın aksine). Ama bu albümde dinlediğim müzik o kadar yırtıcı, o kadar vahşi ve bir o kadar hızlı ki, az evvel girdiğim teknik muhabbetin sadece satır doldurmak amaçlı olduğunu hissettirdi bana. Çünkü müziğin tekniğinden zerre kadar anlamıyorum. Benim için birkaç terim vardır; yırtıcı, sert, vahşi, bıçak gibi, rifler manyak, davullar dıgıdıdıgıdı diye gidiyor, vokaller havada uçuyor falan... Ben böyleyim, bir de sanki son albüm tanıtımımmış gibi sıraladım. Neyse, kişisel eleştirilerini de albüm tanıtımına ekleyerek okura psikolog muamelesi yapan ilk yazar olarak tarihe geçmiş olabilirim heh heh.

Uzun lafın kısası, Pleasure to Kill birçok ihtiyacınızı aynı anda karşılayacak bir albüm. Enerjik, kendinizi oraya buraya çarparak deşarj olmaya birebir. Aşırı hızlı, oraya buraya çarpmayı hızlandırarak deşarjdan azami keyfi almanızı sağlar. Vahşi ve yırtıcı, içinizdeki zarar verme dürtüsünü buraya harcamanıza yardımcı olarak çevreye daha uyumlu bir birey olmanıza katkıda bulunur. Dolgun, bütün bunları yaparken kontrolü elinizden kaybetmemenize yardımcı olur. Savruk, kontrol elinizde olsa bile hiçbir şeyi düşünmemenize neden olur. Beş kelimede açıkladım Pleasure to Kill’i işte, daha ne? Hayırlı akşamlar.

"Choir of the Damned (Intro)" – 1:40
"Rippin Corpse" – 3:36
"Death Is Your Saviour" – 3:58
"Pleasure to Kill" – 4:11
"Riot of Violence" – 4:56
"The Pestilence" – 6:58
"Carrion" – 4:48
"Command of the Blade" – 3:57
"Under the Guillotine" – 4:38

Celtic Frost - Morbid Tales

2008-02-03T22:28:00.000+02:00

Tom Gabriel Fischer - Vokal, gitar
Martin Eric Ain - Bas
Stephen Priestly - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Aralık 2007'deki yirmi dördüncü sayısı için yazmıştım.

Hayatta her zaman belli olan bir şeyin belli olmayan bir şeyi olur. Yani bir varlık vardır, ama herkes olaya farklı bakar. Algıda seçicilik dediğimiz bu güzel söylemi konuya bağlamam gerekirse, "belli olan şey" dediğim şey burada, "Celtic Frost'un değişken bir müzik yapması". Kariyerleri boyunca her albümde yeni şeyler denemiş, bunun yelpazesini de baya geniş tutmuş bir grup -glam metale bile el atacak kadar hem de. Bu belli olan şeye kişilerin bakışı çok farklı. Grubu sevenler ya da yeniliklere açık insanlar "bu adamlar kendilerini hiç tekrarlamıyorlar ne güzel" gibi şeyler diyebilirken, özcü niteliğe sahip insanlar "bir insan bu kadar da değişmez ki, iskeleti olur!" şeklinde cümleler sarfedebilirler. Ama sonuçta belli olan şey onların "kaşif" ya da "dönek" oldukları değil, hiç bir albümlerinin birbirine benzememesidir. Bunun iyi ya da kötü olduğunu takdir etmek dinleyicilere kalmış, bizse buradan Morbid Tales'e geçelim.

Celtic Frost'un adı genellikle Venom, Bathory gibi gruplarla beraber anılır. Bunlar 90'lardaki black metal müziğine çeşitli yönlerden etkilerde bulunmuş gruplar. Ama mesela Celtic Frost'un Cold Lake albümünü dinlediyseniz "bunlar mı etkilemiş black metali?" demeniz gayet mümkün (hoş, Venom'ın Calm Before the Storm albümü için de böyle denebilir ama onlar en azından muhteva olarak bu kadar salmıyorlar). O zaman daha da eskiye bakmak gerek. Mesela ilk albüm olan Morbid Tales. Grubun en çiğ, en az senfonik albümü. İçeride karanlık bir hava da var ama, bu daha çok içine kapatmadan ziyade, kötü bir gülümsemeye sebebiyet veriyor genellikle.

Şarkıların yapıları birbirine oldukça yakın. Deney manyağı bir grubun yine de albüm bütünlüğünü koruyabildiğini gösteriyor bu. Tabi bu sonuca daha çok, sonraki albümler incelendiğinde varılabilir çünkü adamların niyeti ilk başta sabit gitmektir belki de kim bilir? Albümü ilk dinlediğimde sadece iki şarkılarını tanıyordum, Nocturnal Fear ve Circle of the Tyrants, cover denen kavram sağolsun. Bu iki şarkı da sonlarda (üstelik ikinci dediğim yeniden basımla eklendi bu albüme) ve bunlara gelene kadar bu iki şarkıyı hatırlatan bolca name duydum. Nocturnal Fear'ın kime ait olduğunu bilmesem, bir de bunu listesi yazmayan çekme kasette dinlesem CF'nin olduğunu aşağı yukarı tahmin edebilirdim yine herhalde.

Bu albüm için "bir çok black metal grubunu etkiledi" diyorlar. Özellikle de öz (hakiki Norveç) black metali. Naçizane ekstrem metal kültürümle Darkthrone'un ilk zamanlarını yakaladım bu albümde mesela. Özellikle Panzerfaust'tan birkaç şey bulmak mümkün. Gayet kısıtlı bir çeşitliliğe sahip olan öz black metal gruplarından daha da fazlasını yakalamak pek zor olmasa gerek. Tabi bunu diyen benin aklına şimdilik başka da bir grup gelmiyor.

Kirli vokalleri, ürkütücü enstrümantal bölümleri (iki tane, biri girişte öbürü Nocturnal Fear'dan hemen önce), tempolu ritmi, "kötü gülümsetici" karanlık havası ve tabi ki verdiği "bu grup bir daha böyle albüm yapmaz, dibine kadar sindireyim bari" düşüncesiyle her daim dinlemeye müsait, gayet hoş bir albüm Morbid Tales. Özellikle öz black metalin müzikal köklerini merak edenler, thrash metalden de hoşlananlar ve "tarzını yiyeyim, bana kirli bir şey ver yeter" diyenlerin kaçırmaması gerek. Tamam?

"Into the Crypts of Rays" – 3:39
"Visions of Mortality" – 4:49
"Dethroned Emperor" – 4:37
"Morbid Tales" – 3:29
"Procreation (Of the Wicked)" – 4:04
"Return to the Eve" – 4:07
"Danse Macabre" – 3:52
"Nocturnal Fear" – 3:36

Obituary - Cause of Death

2008-02-03T22:14:00.000+02:00

John Tardy - Vokal
James Murphy - Gitar
Trevor Peres - Gitar
David Watkins - Bas
Donald Tardy - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Ekim 2007'deki yirmi ikinci sayısı için yazmıştım.

Aslında bu sayıda 2 tane 2007 çıkışlı albüm tanıtmışken, Obituary’nin de 2007’de çıkan taze albümü Xecutioner’s Return’ü tanıtmak vardı ama o albümü dinlememe rağmen yine de geçerli sebeplerim var tanıtmamak için. Evet bir kere daha çok yeni edindiğim için bir fikir sahibi olamadım albümle ilgili. Daha doğrusu oldum ama anlatsam birkaç cümleyi geçmez. Obituary baya sevdiğim bir grup olmasına rağmen müzikleri genellikle bana hep aynı şeylermiş gibi geliyor, bu da şarkıları ayırt etmemi engelliyor. Aynı şey derken tabi ki birbirinden farklılar ama şöyle anlatayım, sanki ellerinde belli bir sayıda materyal var ve bu materyalleri her şarkıda farklı bir kolajlamayla karşımıza çıkarıyorlar. Dolayısıyla saniyesi saniyesine aynı şeyler olmasa da, fon müziği muamelesi yapıldığında “ah evet şu şarkıda” denemiyor.

Her zaman böyle değil Obituary. Ya benden kaynaklanan bir şey, ya da herkes böyle düşünüyor bilmiyorum ama mesela Cause of Death albümü baya bir akılda kalıcı bir albümdür. Hatta bence Obituary’nin başyapıtıdır. Genel kanı ilk albüm Slowly We Rot’un başyapıt olduğu yönünde ama o albüm sonlara doğru şahsen beni “bitse de gitsek” havasına sokan bir albüm. Sonlardaki şarkıları çok güçlü değil. Ayrıca albümün süresi uzun olmasa bile şarkı sayısı dolayısıyla bitmek bilmeyen bir albüm gibi. Ama Cause of Death öyle mi? Gayet yerinde bir şarkı sayısına sahip bir albüm. Tabi başyapıt yapan tek ölçü şarkı sayısı değil. Şimdi onlara değineceğim.

Bir albüm tanıtırken her şarkıya tek tek değinerek laf kalabalığı yapmaya karşı olduğumu bilmek için çok gerilere gitmeye gerek yok, hemen 2 sayfa önceki (2008 notu: 2 sayfa önceki yazı Boo!'da Immortalis yazısına tekabül ediyordu, o yazıya bağladım zaten bu tabiri) yazıda yazdım. Öne çıkan şarkıları yazmak daha akıcı yazılara mahal veriyor. Ama bu albümde bütün şarkılar öne çıkıyor. Her birisi gayet ayırt edici özelliklere sahip. Bildiğimiz Obituary aynı telden çalar genellikle ama bu albümde her bir şarkıyı parmakla gösterip “Sen! Sen! Evet sen! Bir de şuradaki, sen!” diye saymak mümkün. Tabi yine de favori şarkı seçmek mümkünatını veriyor Cause of Death. Mesela benim favorim son şarkı olan Turned Inside Out. Ayrıca Chopped in Half tüylerimi oldukça diken diken eden bir şarkı. Ayrıca İngilizce biliyorsanız “Oley brutal vokalden bir cümle anladım!” diye sevinmenizi sağlayacak kadar anlaşılır söyleniyor. Vokal demişken tabi John Tardy’nin taklit edilemez tarzına değinmeden geçmek hata olur. Dünya üzerinde duyulan en keskin brutal vokal olsa gerek. Şahsen olayı Chris Barnes ekolü ve John Tardy ekolü diye ikiye ayırıyorum ben kendimce. Birinci ekolde bütün brutal vokalistler yer alırken, ikincisinde sadece Tardy var. Ya da başkası varsa da bilemeyeceğim, John Tardy gibi vokal yapan kimseyi duymadım. Tabi bu arada Barnes’ı aşağıladığımı düşünmeyin taklit edilebilir dediğim için. Dinlemeye doyum olmayan bir sesi var gerçekten. Ama neticede öyle ya da böyle taklit etmesi daha kolay.

Konu Cause of Death’ten sapar gibi oldu, hemen geri dönelim. Albümde Celtic Frost’tan bildiğimiz bir şarkının Obituary yorumu var, Circle of Tyrants. O bile albümde sırıtmıyor diğerlerinin yanında. Bundan başka Find the Arise, motivasyon gerektirecek aktivitelerden evvel dinlenmesi gereken bir şarkı. Cause of Death, Obituary’nin nadir yavaş partisyonlarından birini taşıyor. “Yeter gına geldi şarkılardan” dedikten sonra gitarların tizliğinden bahsetmem lazım. Vokalle uyumlu gidiyor bu konuda. Bu yorumu yaptıktan sonra aklıma kardeş grup Six Feet Under’ın müziği geldi. Onda da Chris Barnes’ın gayet bas vokaline, gayet “ağır” (hız olarak değil) gitarlar eşlik ediyordu. Daha önce denenmiş bir şey mi acaba diye merak ettim bu noktada, tiz vokale kalın tonlu gitarlar, bas vokale de tiz gitarlarla eşlik edilse nasıl bir sonuç çıkar? Bir felaket mi yoksa güzel bir bileşim mi? Denemedim hiç, deneyen olursa haber verip dinletsin heh heh.

Konu yine saptı, sapmakta ısrar ediyor. O zaman bu yazıyı burada kesmekte fayda var. Eğer death metal seviyorsanız ya da brutal vokalden rahatsız olmuyorsanız büyük ihtimalle başucunuza koyacağınız bir albüm Cause of Death. Ya da büyük ihtimalle zaten zamanında dinlemişsinizdir bu albümü. Gelecek ay görüşmek üzere.

"Infected" – 5:34
"Body Bag" – 5:49
"Chopped In Half" – 3:43
"Circle Of The Tyrants" – 3:36
"Dying" – 4:29
"Find The Arise" – 2:51
"Cause Of Death" – 5:38
"Memories Remain" – 3:44
"Turned Inside Out" – 4:50

Overkill - Immortalis

2008-02-03T22:00:00.000+02:00

Bobby Ellsworth - Vokal
D. D. Verni - Bas
Derek Tailor - Gitar
Dave Linsk - Gitar
Ron Lipnicki - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Ekim 2007'deki yirmi ikinci sayısı için yazmıştım.

Bu, Overkill’in bir albümünün tanıtıldığı üçüncü yazı Boo! arşivinde. Bunda 2 yıldır (2008 notu: Bloga eklenirken 2,5 oldu heh heh) en sevdiğim grup etiketini taşımasının da etkisi büyük. Bana kalsa sürekli bu grubun üzerine yazacağım ama o da siz okurlar açısından sıkıcı olur herhalde.

Şimdi, elimizde taptaze, fırından yeni çıkmış bir albüm var. Grubun 15. stüdyo albümü. Kadroda ufak bir değişiklik var, yeni olmadı ama ilk olarak bu albüme yansıyor. Yılların Tim Mallare’si gruptan ayrıldı, yerine Ron Lipnicki geldi davul mevkiinde. The Cursed ziyadesiyle olan Hades-Overkill paslaşmasına bir paslaşma daha Hades davulcusu Ron ile gelmiş oldu (bir ara Hades’i tatmak da şart oldu azizim. Püü rezil oldum şimdi hiç Hades dinlemediğim için heh heh) (2008 notu: Bloga bu yazıyı eklerken Hades'i de dinledim geçen arada heh heh). Gruptaki albüm öncesi değişim sadece elemanla sınırlı değil, Bodog adlı firmayla anlaşma imzalıyor Overkill. Bu firmanın sahibi sanırım Overkill’in ilk yıllarında anlaştığı Megaforce firmasındanmış olsa gerek, Bodog ile olan anlaşmada “Köklerimize döndük heleloy” tarzı şeyler yazıyordu. Ama o ruhu yakalamaları güzel şey. Tabi ki kaybetmemişlerdi, ama yine de tazelenmiş oldu diyeyim. Her ne kadar bu durumda yine gitarların cayır cayır öttüğü bir müzik yapmaları gerekirdi, ama Immortalis buna rağmen taş gibi bir albüm olmuş.

Yine 10 şarkı var albümde. Overkill’in klasiği bu zaten, çoğu albümleri 10 şarkı direkt. Albümün girişi de bir Overkill klasiği. Bu albümle beraber dilime “Overkill girişi” diye bir deyim yerleştirmiş oldum. Bazısı “kendini tekrarlamak” diye adamları suçlayabilir; bense biraz da taraflı baktığımdan “istikrarlılık” diyorum açıkçası. Bu giriş yoğun halde Necroshine’ı hatırlattı bana. Dolayısıyla belki sadece albümün başını dinleyenler için grubu tekrar ile suçlamak mantıklı olabilir, ama albümü sonuna kadar dinleyip, grubun tüm diskografisini ezbere bilmek lazım. Buradan ne sonucu çıkarıyoruz? Overkill, yan grupları da dahil bütün geçmişini bu albümde özetlemiş (D.D. Verni’nin yan grubunu dinlemedim o ayrı). Her bir nota, The Cursed’den olsun, Overkill’in önceki albümlerinden olsun mutlaka bir iz taşıyor tıpatıp aynı olmasa da. “Anaa ben bu rifi hatırlıyorum” dedirtip, sonra kendi çizgisine dönüyor. Üstelik Overkill’in kendi ismini taşıyan serisinin beşincisi de albümün sonunda yerini alıyor. Ama serinin dördüncü şarkısı nereye kayboldu onu anlayamadım. O zaman aradaki benzerlikten dolayı kendi çapımda Evil Never Dies adlı eski dostu bu unvana atıyorum, kendisine bir nevi Overkill IV diyorum.

Bu kadar özet, benzerlik, yıllar sonra Overkill serisinin bir halkasını daha üretmek… Üstelik albüm onbeşinci, beşe bölünebilen düzgün bir sayı. İnsan aslında şüphelenmiyor değil, “üstatların son albümü mü bu yoksa?” diye. Komplo teorisi oldu bu şimdi, ortada hiç resmi bir şey yokken. Tabi bu teorim yayılmazsa kişisel paranoyaklık da denebilir buna. Ama kimsenin istemeyeceği bir şey olduğu kesin.

Şarkılara da değinmek isterim aslında, ama tek tek hepsini saymayı sevmiyorum. O yüzden göze batanları söyleyeyim. Skulls&Bones adlı şarkıda Overkill’den duymaya pek alışık olmadığımız nameler yer alıyor. Hatta değişik geri vokaller de var. İlk başta Derek Tailor ya da (aslında cüsseye göre daha uygun) Dave Linsk dile geldi sandım ama meğer Lamb of God’dan Randy Blythe konuk sanatçı olarak yer alıyormuş. Önyargılı yaklaştığım bir gruptu Lamb of God, Overkill sayesinde bir ara deneyeceğim sanırım. Bir başka göze çarpan şarkı ise Hellish Pride. Özellikle oldukça dile dolanan bir nakarata sahip. Sözler gayet anlaşılır halde. Diyelim ki İngilizceniz yok, sözlerin arkasındaki akorlar da akılda kalıcı. Albümde en çok hoşuma giden şarkı oldu. Bunda biraz da bu aralar takındığım narsist ruh halinin de payı var tabi. Ortada “Cehennemvari bir gururum var!” diye bağırarak dolaşmak egoyu inanılmaz besleyen bir şey. Bu iki şarkının (hatta Overkill V’yi de say üç olsun) dışında diğerleri hakkında ekleyeceğim bir anekdot yok açıkçası.

Immortalis, Overkill’i zaten seviyor olmanız halinde beklediğinize değecek bir albüm. Eğer grubu tanımıyorsanız, zaten muhtemelen sevmezsiniz. Çünkü muhtemelen ya metal dinlemiyorsunuzdur, ya da “ben de metal dinlerim” deyip de dinlediğiniz şeyler aslında gotik melodik abidik gubidik doom metalvari garip şeylerdir. Hatta grupları da sayayım da kavga edelim heh heh: Opeth, Anathema, In Flames, Dark Tranquillity, Nightwish, Blind Guardian falan filan. Bu adam da “ben metal dinliyorum” diyor, en taş death metal ve thrash metal gruplarını dinleyen de “ben metal dinliyorum” diyor. Haksızsam söyleyin, metal bölücülüğüyle falan suçlayın heh heh. Hadi iyi dinlemeler.

"Devils in the Mist" - 4:34
"What It Takes" - 4:28
"Skull and Bones" - 5:54
"Shadow of a Doubt" - 4:51
"Hellish Pride" - 5:16
"Walk Through Fire" - 4:08
"Head On" - 5:21
"Chaly Get Your Gun" - 4:28
"Hell Is" - 4:40
"Overkill V... The Brand" - 5:36

Darkthrone - F. O. A. D.

2008-02-03T21:39:00.002+02:00

Nocturno Culto - Vokal, gitarlar
Fenriz - Davul, vokal

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Ekim 2007'deki yirmi ikinci sayısı için yazmıştım.

Darkthrone’un 2000’li yılların ortalarında “başkalaşım” geçirdiğini ekstrem metalle uzaktan yakından ilgilenen neredeyse herkes bilir. Kanımca Ravishing Grimness (‘99 malı) albümünden Sardonic Wrath (’05 malı) albümüne kadar müzikleri hep birbirine benziyordu ama başkalaşımın ilk izleri görünüyordu çok çaktırılmasa da (benziyordu dedim ama niyeyse Sardonic Wrath’ı dinlemek hep daha kolay geliyordu). Müzikal altyapı birazcık bugünün temelini atmıştı. Ondan sonra 2006’da grup hayatında ilk defa bir EP yayınladı, ilk defa bir şarkısına klip çekti. Ardından The Cult is Alive ile en büyük farklı değişimi gösterdi müzikte. Thrash metal ve punk öğeleri ağır basıyordu, müzikleri daha önce hiç olmadığı kadar serseri tavırlıydı. Birkaç yere laf da yetiştirdiler. Bundan tam bir yıl bir ay önceki sayıda (9. sayı) (2008 notu: Birkaç satır yukarıda da ilgili yazıya link verdim) bu konuya değindiğimi hatırlayarak burada kesiyorum The Cult is Alive’ı.

Şu an elimde Immortalis’in yanında bir başka sıcak albüm daha var. Yeni çıktı. Darkthrone’un RTÜK ve dengi kuruluşlar tarafından sansürlenecek bir açılıma sahip olan albümü F.O.A.D. yine öncesinde bir EP getirdi. New Wave of Black Heavy Metal adlı bu EP ile yine bu albüme hazırlandık. Onu dinlediğimde açıkçası serseri havanın biraz kaybolduğunu söylemiştim ki, gerçekten de F.O.A.D.’u The Cult is Alive ile karşılaştırınca bunu söylemek mümkün. Üstelik bunu bence Nocturno Culto’ya göre daha iyi temsil eden Fenriz’in vokallerde ağırlığını koymasına rağmen. Evet, geçen albümde sadece Graveyard Slut’ta kendisini ana sahnede dinlerken bu albümde Canadian Metal, FOAD, Splitkein Fever, Raised on Rock gibi şarkılarda da görüyoruz. Geri vokalleri de katarsak albümün vokal olarak yarısı Fenriz’in diyebiliriz heh heh.

Albümü müzikal açıdan incelemek gerektiğinde neredeyse her şarkının öncesinde bagetlerin vurulduğunu duyuyoruz. Bunu gereksiz bir detay olarak bir kenara atarsak, müzikleri biraz daha törpülenmiş gibi. Yani çok uç şeyler yok sayılır. Geçen albümde punk’a yolculuk yapılırken bu sefer heavy metal ve hatta rock’n roll nameleri duymak mümkün. Hatta Church of Real Metal adlı şarkının girişi direktman Black Sabbath’ı hatırlattı bana. FOAD zaten vokaller devreye girse bile bunu söyleyenin Darkthrone olduğunu bilmeseniz “Motorhead değil mi bu yahu? Lemmy’nin sese bir haller mi olmuş?” diyeceğiniz bir şarkı. Raised on Rock da 80’lerden fırlama bir rock’n roll şarkısı. Zaten albümdeki en serseri namelerden. Bunlara bir de Canadian Metal katılıyor tabi. Özellikle EP’de olmayan ama burada eklenen vokallerde son nakaratta tiz bir çığlık atılıyor ki Darkthrone’dan duymayı en son aklımıza getireceğimiz bir hareket. Ama bence gerçekten şahane ve gazı kökleyici olmuş.

Son saydığım üç şarkı bu albümün “serseri üçlü”sünü oluşturuyor. Kalan şarkılarsa genelde damar şarkılar sayılır. Hele hele EP’den tanıdığımız Wisdom of Dead ek vokallerle inanılmaz kuvvetlenmiş. EP’deki hali şu an bana gayet uyuz bir karaktere sahip gibi geliyor bunu dinlediğim için. Tam bir konser şarkısı olmuş. Nakaratlar ilk halinde sakince söylenirken albümde adeta haykırılıyor. Nota hiç düşmüyor. Ayrıca şarkının sonu uzatılarak acı çeken haykırışlar eklemişler. Bu bence gruba laf eden fanatiklere kapak olmalı. Çünkü müziklerinin hala black metal ile alakası var. Tamam “serseri üçlü” belki olmayabilir ama albümdeki yavaş şarkılarla corpse paint yapmış elemanları yan yana koyun, yine de alakasız durmayacaktır, her ne kadar bizim iki kafadar surat boyamaya artık tamamen karşı olsa da.

“Sattılar davayı” demek için hiçbir neden yok. Zira bütün bir albüm, Bad Attitude coverı halinde değil. Metal müziğin köklerine inmeye çalışıyorlar, aynı zamanda kendilerinden de bazı parçalarını muhafaza ediyorlar. Kendilerini “Comedian Metal” diye adlandıran şahısları buradan işaret parmağımla göstermek suretiyle kınıyorum. Diğerleri, size iyi dinlemeler heh heh.

"These Shores Are Damned" – 5:04
"Canadian Metal" – 4:44
"The Church of Real Metal" – 4:36
"The Banners of Old" – 4:40
"Fuck Off and Die" – 3:52
"Splitkein Fever" – 4:45
"Raised on Rock" – 3:27
"Pervertor of the 7 Gates" – 4:25
"Wisdom of the Dead" – 4:43

Metalium - Suffer

2008-02-03T21:16:00.000+02:00

Kaan Süersan - Gitar
Ayhan Ergönül - Davul
Hakan Savaşer - Bas
Mazhar Şiringöz - Vokal, gitar

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Ağustos 2007'deki yirminci sayısı için yazmıştım.

Ticari açıdan dünya standartları düşünüldüğünde yerlerde sürünen, ama her biri ayrı bir efsane olarak anlatılan bir kültür, 90’ların başındaki yerli metal hareketi. Özellikle daha çok ekstrem metal gruplarını içerir bu dönem. Bunların arasında da speed/thrash tarzı almış başını gitmiştir. Milli metal tarzımız o olmuştur adeta 80’lerin ikinci, 90’ların ilk yarısında. Metalium da bu dönemlerde, 1987’de kuruldu. 89’da Servants of Death demosu, 90’da Behind the Power albümü, 92’de ve 94’te Bööaahh ve Metalium demolarını çıkarttılar. Bir de şu an bu yazının konusu olan Suffer albümü var ki, ne yazık ki edinebildiğim tek albümleri bu. Söylenenlere göre ilk zamanlar bu albümden farklı olarak speed/thrash metal icra ediyorlarmış. Doğrudur, zaten dönemin en moda müziği kendi içinde. Bu albümdeyse olayın içine death metal de karışmış. Öncekileri dinlemediğim için bir kıyaslama yapamıyorum ancak ortaya gerçekten taş gibi bir müzik çıkmış neticesinde.

Albümün genel havası gayet bıçkın. Yırtıcı riflerle dolu her dakikası. Vokalse daha bir yırtıcı. Death metal için bile fazlasıyla vahşi. Ayrıca albümün adından ve aynı adlı şarkıdan mıdır bilinmez, sanki acı çekerek bağırıyormuş gibi. Albüm hız olarak ani olmayan iniş çıkışlara sahip. Bu genelde şarkı içinde değil de, şarkıdan şarkıya değişiyor. Bir şarkı lagada lugada almış başını gidercesine başlarken bazısı tehlikeli ve gerilim dolu bir şekilde yavaştan girebiliyor olaya.

Albümün en damar şarkısı, aynı adlı Suffer oluyor. Nakarat dışında temiz vokal kullanılarak söylenmiş, inanılmaz tehlikeli bir havaya sahip. Nakarat da zaten bol bol “Iiiiiiiiiiii suffer!” diye basitçe geçiyor, eşlik etmesi kolay. Haykırarak eşlik etmesi daha kolay. İlk şarkı Denial az evvel dediğim “lagada lugada” girişe sahip. İkinci kategoriye uyan şarkılara örnekse 4 numaralı Circle of Despair mesela. Adından da anlaşılıyor gerçi. Ayrıca son şarkı X ise albümden biraz bağımsız bir şarkı. Girişi Motorheadvari bir şekilde, sözleri yok. Ama şarkının ortasından itibaren grubun röportajlarından kesitler var. Buradan grubun bir elemanı (Mazhar) dışında tümünün değiştiğini anlıyoruz, biyografilerini bilmesek de. Ayrıca eskiler baya vefasız çıkmış gibi sonraki elemanlara. Öyle bir şeyler anlatıyor.

Suffer albümü açıkçası dinlemesi biraz zor olan bir albüm. Kulağı yeterince sert olan şeylere alışık olmayan kişilerin pek ilgi göstermeyeceği bir eser. Ama eğer death metal dinliyorsanız, ve biraz da delikanlı, bıçkın müzikten hoşlanıyorsanız favori albümleriniz arasında yerini alacaktır Suffer. İlk seferde olmasa bile şans verdiğiniz sürece bir gün mutlaka olacaktır. Mesela benim rüyama girdi albüm, maço bir herif dolanıyordu çevrede, konuşuyordu falan, saygı duyuyorduk, arkaplanda da Metalium çalıyordu ne alakaysa. O gün bugündür Kronik’in yanında Metalium’u da “delikanlı metal” olarak tanımlarım. Kişisel bir şey heh heh.

"Denial" - 2:15
"Pessimistic Warning" - 4:25
"The Last 15 Minutes" - 2:05
"Circle of Despair" - 3:34
"The End" - 3:34
"Inhuman Conscious" - 3:33
"Suffer" - 3:04
"Social Desperation" - 3:40
"X" - 2:22

The Cursed - Room Full of Sinners

2008-02-03T20:53:00.000+02:00

Bobby Ellsworth - Vokal
Dan Lorenzo - Gitar
Job the Raver - Bas
Mike Cristi - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Ağustos 2007'deki yirminci sayısı için yazmıştım.

Yıllanmış müzisyenlerin bir davranışıdır; artık yeni bir şeyler denemek isterler, yaptığı şeylerden farklı. Kimisi bunu solo çalışmaya giderek gerçekleştirir, kimisi bir yan grup kurar. Kimi de zaten mevcut grubuyla yapar bunu ki, bu baya riskli bir harekettir. Hele hele müzik tarzlarının çerçevesinin iyice belirgin olduğu metal müzik yapıyorsa bu müzisyen, yeni şeyleri kendi grubuyla yapması intihar gibi bir şey olur. Örnekleri saymaya gerek yok, herkesin bildiği gruplar. The Cursed, buradan konuya tam olarak ikinci maddeden giriyor.

Aylardır meyve vermesini beklediğim bir grup The Cursed. Bu senenin başında bomba isimlerin bir araya gelmesiyle oluştu. Vokalde Overkill’den bildiğimiz, benim de gruba olan ilgimi kökleyen isim Bobby Ellsworth var. Gitarda Hades’ten Dan Lorenzo, basta Murder 1’dan Job the Raver ve davulda Non-Fiction’dan Mike Cristi var. Dördü de kendi kategorisinde bolca görmüş geçirmiş müzisyenler. Doğal olarak grup belki yeni ama ortada bir “çöm”lük yok.

Daha önce Evil in the Bag ve God in France adlı iki adet şarkılarının kısa halini salmıştı grup Internet’e. Onlar bile beni baya sabırsızlandırmaya yetmişti. Geçtiğimiz ay içinde çıkan Room Full of Sinners’ta bu iki şarkının yanında 9 adet daha parça var. Her ne kadar bu kelimeyi kullanmayı sevmesem de, karşılayacak daha iyi bir sözcük bulamıyorum; albüm gerçekten de çok “cool” bir havaya sahip. Türkçeleştirmek için çabalamam gerekirse, “oh bebek havası” da diyebilirim albümü tanımlamak için. Ağırdan alan ritimlere, insanı keyiflendiren riflere sahip her şarkı. Grubun denemek istemiş olabileceği yeni şeyler aralara caz etkileşimli kısımlar katmak olabilir. Bazı şarkılarda sololar gitar yerine saksafon tarafından atılıyorlar.

Genel olarak müzik sert, ama boyun ağrıtacak kafa sallama yerine; küçük genlikli kafa hareketleriyle ritim tutmanızı sağlıyor. Bir elinizde bira (araya not: lütfen sorumlulukla tüketiniz heh heh), bir bacağınızı öbürünün üstüne erkek usulü atmışsınız, kafanızı The Cursed eşliğinde hafifçe ritimliyorsunuz… Bundan öte keyiflisi var mı azizim? Albümde hiç sinir harbi yok, hız yapmaya çalışmalar yok, rahat rahat ilerliyor zaten müzik. Ortamı direkt hazırlıyor yani. Yeni sezonda tüm barlara önerim, döndürüp döndürüp Room Full of Sinners’ı çalmalarıdır heh heh.

Çoğumuz grup üyelerinin esas gruplarından en çok Overkill’i tanıdığı için şimdi The Cursed’ü Overkill ile karşılaştıracağım biraz. Öncelikle iki grup arasında çok fazla benzerlik yok. Önümüzdeki aylarda Overkill de yeni bir albüm çıkaracak. Biri gelse, onların yeni albümü diye bunu dinletse, muhtemelen inanmazdım bunun Overkill olduğuna. Birinci nedeni, alt tür farklılığı. Overkill’de thrash metal usulü taramalı rifler oluyor. “Tır tır tır tır” diye gidiyor gitara her vuruşta dikkat ederseniz. The Cursed’de biraz daha yayık gitarlar. İkinci neden, Overkill’in en karakteristik özelliklerinden biri olan D.D. Verni’nin The Cursed’de çalmaması. Hayatımda duyduğum en güçlü baslardan biri, o kadar gürültünün içinde bile bariz duyulabiliyor. Şarkıların aralarında diğer gitarlar susuyor, bas tek başına konuşuyor arada falan. Tabi bu duruma The Cursed’de rastlamak mümkün olmuyor. Rastlamayınca da “Bu Overkill değil kardeşim, kandırma şimdi sabah sabah” dedirtiyor olta sarkıtılan adama. Üçüncü nedeni bulamadım, ama bu karşılaştırma “vokalist nereye ben oraya” mantığını yıkmak için yeterli sanırım. İlla ki Overkill’e benzetmek istiyorsak, I Hear Black albümünü buna benzetebiliriz, heavy metal’e daha yakın olduğu için.

Uzunun kısası, Room Full of Sinners gayet taze bir albüm, ama içeriğinde “ermiş” müzisyenler taşıdığı için “olgun” bir tada sahip. Türkiye’ye gelmiş midir CD’si (veya küçük ihtimal kasedi) bilmiyorum ama buradan satın alarak temin etmeniz mümkün. Ondan sonra gel keyfim gel yaparız hep beraber artık heh heh heh.

"Sweeter" – 3:31
"Evil, in the Bag" – 3:02
"Wij Leven als God in Frankrijk" – 3:05
"Breaking Her Down" – 0:57
"Best of the Worst" – 2:57
"Native Tongue" – 4:36
"Serpentine Slither" – 3:43
"All's Right" – 3:03
"One Time" – 4:19
"Queen of the Dawn" – 3:06
"Generate Her" – 4:54

Metal Church - The Dark

2008-02-03T20:42:00.000+02:00

David Wayne - Vokal
Kurdt Vanderhoof - Gitar
Craig Wells - Gitar
Duke Erickson - Bas
Kirk Arrington - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Haziran 2007'deki on sekizinci sayısı için yazmıştım.

“Metal müziğe başlama grupları” diye bir tabir vardır. Eleman gelir, “Abi ben de metal müzik dinleyecem kimlerden başlayayım sence?” diye fikir sorar. Cevap veren kişi de sayar işte “Metallica, Iron Maiden, Megadeth, Dream Theater” falan… Bazısı Slayer bile der. Eğer bu olay ülkemizde yaşanıyorsa Pentagram bile söylenir. Bu tabir bir övgü mevzusu mudur, yoksa “çömlerin dinlediği gruplar bunlar, salla” diye hakaret mi içerir, o, yaklaşıma kalmış artık.

Seattle’lı grup Metal Church’ün ikinci albümü The Dark. Elimde üç tane albümleri var: Masterpeace, Blessing in Disguise ve bu. Okuduklarıma göre ilk albümleri Metal Church, en efsanevi albümleriymiş, dinlemediğim için yorum yapamayacağım. Ama eğer doğruysa, gerçekten artık insan eseri değil gibi bir şey olacak. Çünkü The Dark albümünü bu yazıda öve öve bitiremeyeceğim. Bir klasik olarak göstereceğim. Tüm zamanların en iyi 10 albümü seçilse, bu albümü listeye eklemeyen adama bin bir laf edeceğim.

1986 yılı mamulü olan bu albümü niye bu kadar çok tutuyorum? Diyelim ki tutmadım, albüm hala muazzamlığını koruyacaktır. Mesela geçenlerde bizim eskici bölümünü yazan Armağan’ın yanına gidip The Dark’ı kendisine dinlettim. Baya bir 80’ler manyağıdır kerata. Metalden ziyade, o dönemin rock’n roll, hard rock veya rock ile ilgili türetilebilen ne kadar türü varsa onlara ilgi duyan birisi. Metale –sanıyorum benden dolayı heh heh- saygısı büyüktür ama dinlemez yani. Şarkıları karıştırdı biraz The Dark’ta, dinlediği ilk şarkının birkaç saniyesinden sonra “Oooooooo! Hooocaaaaam! Muhteşem bu!” deyip diğer şarkılara atladı direkt. Deneyin sonucuna ulaşmam için bunu 999 kişi üzerinde daha denemem lazım ama bu örnekten de görüldüğü gibi, metal müziğe önyargısı olmayan her kişinin dikkatle dinlediği vakit hayran olacağı bir müzik ziyafeti var albümde.

The Dark’ın salt müziği değil, kapağı da oldukça iyi. Grubun logosunun konumu dergi kapağına benzetmiş olayı. Resimde de açık bir kapı, içerideki karanlıktan bakan bir çift göz. Tam 80’lerin korku filmlerini hatırlatan bir kompozisyon. Şarkılar da oldukça gaz. Özellikle girişteki Ton of Brics ve Start the Fire işi baştan sıkı tutuyor. Watch the Children Pray var, albümdeki tek yavaş şarkı. Ama tüyleri diken diken etmede çok başarılı. Bunların dışındaki şarkılar genel olarak gayet agresif ama başta fark ettirmiyorlar. Daha derinlemesine dinlerseniz anlıyorsunuz müzikteki sinir harbini. Melodik yapıları çok kuvvetli çünkü, kendilerini kolay ele vermiyorlar. Vokalist ayrı bir güçlü zaten. Hele bir Burial at Sea’nin başında attığı bir çığlık var ki, dillere destan (olacak inşallah birkaç kişi daha dinlerse çevremden heh heh).

Albüm boyunca muhteşem bir coşku, müthiş bir enerji var. Sanki her bir saniyeye saatlerce özen gösterilmiş gibi. Her dinleyişimde, eğer dikkatimi başka yere vermezsem 42 dakika boyunca tüylerim diken diken oluyorum. Metal müziğin en öz, en katıksız hallerinden birisi bu albüm. Bu tarza gönül verenlerin kaçıracakları çok şey var, eğer dinlemedilerse.

"Ton of Bricks" - 3:00
"Start the Fire" - 3:50
"Method To Your Madness" - 4:52
"Watch The Children Pray" - 5:57
"Over My Dead Body" - 03:36
"The Dark" - 4:11
"Psycho" - 3:32
"Line Of Death" - 4:42
"Burial At Sea" - 4:58
"Western Alliance" - 3:18

Kronik - Kavga

2008-02-03T20:24:00.001+02:00

Özer Sarısakal - Vokal, gitar
Tolga Soyhan - Bas
Torab Majlesi - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Haziran 2007'deki on sekizinci sayısı için yazmıştım.

Dünyanın en delikanlı metal grubu Kronik… Kendileriyle yüzyüze görüşme ve tanışma fırsatım olmadı ama haklarında okuduklarımdan ve müziklerinden çıkardığım bu. Deli Kasap’ta okumuştum, Kronik konserlerinde ön saflarda poz kesen artiz bir eleman (veya elemanlar) oldu muydu bunlar çalmayı bırakıyorlarmış, adamı (veya adamları) bir güzel dövüyorlarmış. Daha sonraysa hiçbir şey olmamış gibi istiflerini bozmadan “Nerede kalmıştık?” dercesine kaldıkları yerden çalmaya devam ediyorlarmış. Yamuk yapana anında ağzının payını veriyorlar. Hatta benim bile almışlığım var ekran başından olsa da. Bir e-posta röportajı için iletişime geçmiştim, ama acelemden dolayı (derginin çıkmasına 7-8 gün kalmıştı) röportajın acele olmasının gerekliliğini bildirmemden olsa gerek kinayeli bir dille fırça kaymıştı Kronik elemanlarından hangisi cevap verdiyse (genel adreslerine atmıştım). İlk başta tabi severek dinlediğim gruptan soğudum insanlık hali. Ama sonra baktım bu onları zerre etkilemeyecek, bana da bunun yararı dokunmayacak; biraz daha profesyonel düşünmeye başlayarak seve seve dinledim Kavga’yı hafiften. Son dönemdeyse müzikçalarımdan düşürmüyorum albümü. Bir zamanlar “Yuh!” diyerek dinlediğim Endless War’u dinlemez oldum bu albüm yüzünden. Tabi bundan şikayetçi miyim? Cı cık.

Albümün genel havası adını birebir karşılıyor. Böyle bir karmaşa var müzikte sanki. Bir düzensizlik hakim gibi. Bu tabi ki mühendislik harikası kabul edilen sıkıcı progresif metal albümlerinden değil, elbet bu kargaşa havası bu albüme cuk diye oturuyor. Albüme harcanan emeğe tabi ki lafım yok ama müzikal anlamda bir özensizlik var. Daha doğrusu özensizlik değil de estetik kaygının olmaması. “Kaba güzeldir” anlayışı… Vokaller baya değişken. Bazen ince bir ses eşliğinde akıyor şarkı, bazen kaba saba. En önemlisi de bence ne bu albümde biliyor musunuz: Şarkı sözleri. Grubun delikanlı tavrının altını daha da dolduran, yer yer agresif, yer yer hicivli, yer yer epik, yer yer de dalgacı sözler. Özellikle albüme bir konu bütünlüğü kazandıran şarkılar Kavga, Kapkara ve Canın Cehenneme; en kuvvetli sözlere sahip olanlar. “Kopmuş zincirler, etraf sarılı”, “Artık efendi yok!”, “Sen, ikiyüzlü ahlakınla bana ahlak dersi ha!” gibi mısralar bu satırlarda olmasa bile şarkıların içinde gerçekten çok etkiliyor dinleyiciyi. Kendinizi vererek dinlediğinizde muazzam bir özgüven pompalaması yaratacak. Kendinizi tutarsanız dışarı çıkaramadığınız duygularınız yüzünden gözleriniz yaşaracak, oraya buraya çarpmak, saldırmak isteyeceksiniz. Kendinizi hiç olmadığınız kadar güçlü hissedeceksiniz. Canın Cehenneme’nin girişinde vokalle beraber siz de haykırmak isteyeceksiniz. Haykıramazsanız az evvelki gibi “dolu” olacaksınız. Bunlar tabi bendeki etkilerden yola çıkarak yaptığım genellemeler. Bunların hiçbirisi olmuyorsa müzik zevkiniz bu değildir muhtemelen.

Albümde sadece agresif şarkılar yok, hatta bilakis ilk dinlediğimde baya geyik bir albüm sanmıştım. Ayak, bir başka yerli efsane Headbangers’tan bir cover. Bilmem ki adlı şarkıdaki diyaloglar oldukça eğlendirici. TRT yayınlarındaki (özellikle radyo) yapmacık samimiyet hitaplarını taşlamak veyahut bunlarla dalga geçmek için yazılmış sanırsam. Dikkatli dinleyince çok eğleneceksiniz. Eğlenmek demişken sıra Pompala’ya geldiğinde albüm size adeta “oturmaya mı geldik?” diyecek. Çünkü tam bir göbek havası halinde ilerliyor şarkı. Kalk göbek at! Sözlerini oturunca dikkate alırsınız çünkü albümün en satirik şarkısı sayılır. Eski Günler var bir de, tamamen eski toprak tayfanın tüylerini diken edecek bir şarkı, hüzünlü zaten. Gerilimi sevenler Gece’yi de sevecektir, sözleri hiç tekin değil zira.

Uzun lafın kısası Kavga albümü inanılmaz derecede samimi bir albüm. Sanki sadece 10-15 kişilik kendi arkadaş çevreleriyle beraber eğlenmek için yazılmış şarkıların oluşturduğu bir albüm gibi hissettirse de, dinleyiciyi kesinlikle bu tayfanın içine alıyor albüm aktığı sürece. Yani dışlanmış hissetmiyorsunuz kendinizi o 10-15 kişilik topluluktan. Albümün finali itibariyle (Kapkara ve Canın Cehenneme son iki şarkı) kendinizi “Yakarım yıkarım ezerim!” havasına sokmak istiyorsanız en yakın metal müzik marketinize gidiyorsunuz, Kavga’yı satın alıyorsunuz, tabi kaldıysa. Ondan sonra albümde adı geçen üç isim için birer birer “Baba, büyüksün!” diyorsunuz. Esen kalın.

Not: Bu yazıda olumsuz eleştiri olarak algılanabilecek bütün cümleler bilakis, albüm adına olumludur. Bu halini daha çok seviyorum şahsen.

"Kavga" – 4:26
"Eski Günler" – 3:58
"Ayak" – 2:43
"Kaybettin" – 3:38
"Bilmem ki" – 3:42
"Pompala" – 2:43
"Gece" – 4:45
"Sende Saklıyım" – 6:17
"Kapkara" – 4:03
"Canın Cehenneme" – 3:53

Dark Angel - We have Arrived

2008-02-03T19:44:00.000+02:00

Rob Yahn - Bas
Jack Schwartz - Davul
Jim Durkin - Gitar
Eric Meyer - Gitar
Don Doty - Vokal

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Şubat 2007'deki on dördüncü sayısı için yazmıştım.

Dark Angel'ı metal müziği derinlemesine dinleyenler bilir genel olarak. Nedeni de basit, oldukça eski bir grup ve 90'ların başlarında dağılıyorlar (2002'de tekrar bir araya geldiler gerçi). Grup ilk olarak 1981'de kuruluyor. Şu anda tanıtmaya çalıştığım We have Arrived demosunu ilk olarak 83'lerin başlarında kaydediyorlar. Sonra çekirdek kadroya Eric Meyer ve Jack Schwartz katılıyor. 1984 yazında Metal Blade prodüktörü Bill Metoyer ile We have Arrived'ı albüm olarak kaydedip, 1985'te piyasaya sürüyorlar. Şarkılar inanılmaz derecede hızlı. Don Doty albüm boyunca çığlık çığlığa bir performans sergiliyor. Gitarlar feci dozda keskin. 80'lerin metal sahnesinin havası buram buram kokuyor bu albümde.

We have Arrived'da topu topu 7 şarkı var ama hepsi de birbirinden lezzetli. Öne çıkan anlar sayılabilir yine de. Merciless Death'in nakaratları özellikle "death" kelimesinin 1 saniyelik kesintinin ardından tüm grup üyeleri tarafından söylenmesi akıcı müzikle rahat edenleri rahatsız edecek cinsten. Falling from the Sky'ın başındaki sirenler ve ardından girilen gitar partisyonları dinleyiciye gerçekten düşüyormuş gibi hissettiriyor. Albümün tavan yaptığı yer ise Welcome to the Slaughterhouse'un girişindeki elektrikli testere ve sapıtık kahkaha sesleri. Adeta 80'lerdeki teen slasher tarzı bir filmin müziklerinden fırlamış gibi. Kendisi ayrıca meşhur Metal Massacre 6 derlemesine konuk oldu. Bir başka göze çarpan an ise akustik bir girişe sahip Vendetta'nın 2. dakikadan sonra giren bölümü. Gözünüzü kapattığınızda sanki bir müzikal izliyormuş havası veren sololar ve rifflerle, albümün en sanatsal şarkısı, açık ara.

We have Arrived, thrash metalin en öz, en çiğ işlendiği albümlerden bir tanesi. Son albümleri Time does not Heal'ın (1991) tamamen aksine bir albüm. Orada ne kadar progresif, yavaş, uzun ve vokal ağlaksa burada tam tersi olarak basit, deli gibi hızlı, kısa (yine de 4 dakika civarında şarkılar) ve vokal yırtıcı (2008 notu: Bu yazıyı ilk yazarken farkında değildim galiba, zaten Don Doty sadece bu albüm ve Darkness Descends'te vokalleri üstlenmiş. Fark olması doğal yani). Yeniden birleşen Dark Angel'dan gelecek olası bir albüm umarım Time does not Heal değil de, We have Arrived gibi olur. Bu kadar, heh heh.

"We Have Arrived" - 4:07
"Merciless Death" - 4:28
"Falling from the Sky" - 4:23
"Welcome to the Slaughterhouse" - 5:23
"No Tomorrow" - 6:30
"Hell's on Its Knees" - 4:14
"Vendetta" - 4:26

Six Feet Under - 13

2008-02-03T17:59:00.000+02:00

Chris Barnes - Vokal
Steve Swanson - Gitar
Terry Butler - Bas
Greg Gall - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Ocak 2007'deki on üçüncü sayısı için yazmıştım.

"Yine mi bir Six Feet Under albümü? Seni kendini tekrarlayan adam!" Hey bak orada ne var! -şlak!- Evet sanırım şimdi geçerli nedenimi anlatabilirim.

2 ay evvel Graveyard Classics'i tanıtmıştım aynı gruptan evet. Ama şimdi başka bir albümünü tanıtmam SFU abonesi olduğum için değil, bu sayıda adında bir yerde "13" geçen çok kısıtlı sayıda albüm olduğu için. Bu sayfada gördüğünüz 3 albümün dışında benim dinlediğim bir albüm yok bu kritere uyan. Sevgili arkadaşım Revani'ye danıştım gözümden kaçan var mı diye, o ise daha önce adını bile duymadığım bir heavy metal grubu olan Solace'ın "13" adlı albümünü önerdi. Esasında o da Solace'ı o esnada duymuş.

13, SFU'nun şu an için son albümü. 2007'nin ilkbaharında yeni albümleri gelecek, şimdiye kayıtlarının bitmiş olması lazım (2008 notu: Evet o albüm çoktan geldi, adı da Commandment). Öncelikle albümün adının Overkill'deki gibi 13. albüm olmasıyla bir alakası yok. Kapı gibi aynı adlı şarkıdan alıp koymuşlar (Ancak sonra dayanamayıp araştırdım ve DVD'ler de dahil olmak üzere çıkardıkları kayıtlar arasında 13. ürün olduklarını keşfettim).

Çok lagaluga yaptım, 13'e adam gibi değinemedim şimdiye kadar. Sonrası için de iddialı konuşmayayım ama haydi başlayalım artık. "Kendi" albümleri olarak sayabileceğimiz "bir önceki" albümleri Bringer of Blood'da baya bir deney yapmışlardı, özellikle de Massacre eski gitaristi Steve Swanson'un gruba katılmasının verdiği gazla. Bir kısım beğendi, bir kısım tepkiyle karşıladı bu albümü. 2 yıl sonra çıkan "13" ise tekrar normal yola dönüş albümü oldu. Bildiğimiz SFU müziği, bildiğimiz Barnes vokali. Şarkı sözleri sadece yaşam ve ölüm üzerine. Yer yer hızlanan müzik, bazen bu hızı vura kıra değil, adeta akarak hissettiriyor. Vücudumu dalgalandırarak yavaşça dans edesim geliyor böyle anlarda. Misalen "Rest in Pieces" adlı şarkı. Bunun dışında öne çıkan bir şarkı var mı diye bakıyorum, albüme adını veren "13" var mesela. Ondan sonracığıma "This Suicide" hoş bir seçim olabilir eğer kendiniz için "derleme CD" yapacaksanız (konu nereden nereye geldi yahu!). Bunların dışında albüm fazla şok etmeyen seviyelerde devam ediyor.

Albüm 36 dakika, kağıt üzerinde kısacık. Ama niyeyse bana her zaman uzun geliyor. Hatta geçenlerde dinledim, bana hayatımın en uzun 1,5 saatini yaşattı. Ardından Killbox 13 takmıştım sete. İkisiyle beraber zaman geçmek bilmedi. Hem eğlendiren hem de yavaş geçen bu zaman parçasının bütün hayata yayılması dileğiyle. Zira işe başladığım anda "Nuhahaha yetiştiremeyeceksin!" dercesine hızlı geçti zaman, şu yazıyı yazdığım dönemde.

"Decomposition of the Human Race" – 3:42
"Somewhere in the Darkness" – 3:53
"Rest in Pieces" – 3:08
"Wormfood" – 3:45
"13" – 3:07
"Shadow of the Reaper" – 3:38
"Deathklaat" – 2:35
"The Poison Hand" – 2:57
"This Suicide" – 2:21
"The Art of Headhunting" – 3:33
"Stump" – 3:11

Overkill - Killbox 13

2008-02-03T17:44:00.001+02:00

Bobby Ellsworth - Vokal
D. D. Verni - Bas
Derek Tailor - Gitar
Dave Linsk - Gitar
Tim Mallare - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Ocak 2007'deki on üçüncü sayısı için yazmıştım.

Hard rock olsun, heavy metal olsun, thrash metal olsun, bu tür müziklerle uğraşan insanlar pek fazla yaşlanmaz. Hatta aralarında abartıp 50'lerini 60'larını geçmelerine rağmen aynı çizgilerinde müzik yapanlar bile vardır. Şimdi sözünü edeceğim Overkill elemanları onlar kadar yaşlanmadı ama 40'ları buldular. Fakat bu ne enerjidir, 20 yıllık grup hiç tökezlemeden, "gerçek sevenleri" için müzik yapıp tarzlarını sonuna kadar koruyan bir grup hüviyetinde Overkill. Hatta Bobby Ellsworth yerinde duramıyor, Hades'ten Dan Lorenzo, Non-Fiction'dan Mike Cristi ve Murder 1'dan Job the Raver'la beraber "The Cursed" adında bir yan projeyle ilgileniyor şu sıralar. O da başka bir yazının konusu tabi.

Killbox 13 inanılmaz enerjik, patlayıcı bir albüm. DD'nin yıllardır hastası olduğumuz bas gitarıyla açılıyor, daha ilk dakikada kafaları harekete geçiriyor. Hani düğünlerde oturanlara ısrar ederler illa kaldırırlar "Oturmaya mı geldik yahu hadi!" derler ya, bu albüm de öyle bir şey. İnsanın morali ne kadar kötü olursa olsun, havası ne kadar kaçık olursa olsun, mutlaka bir şekilde bir uzvunu oynatıyor. İlla ki ritim tutmak lazım albümle beraber. Hiç bir şarkıda temponun düştüğünü hatırlamıyorum. "Hayır şurada düşüyor!" diyenler kusura bakmasın, albümü dinlerken kendimi o kadar kaybettim ki fark edemedim herhalde. Yok yav valla taşlama, kinaye yapmıyorum. "Şarkıları orta yerinden hatırla bakalım" diye teste tabi tutsanız feci zorlanırım.

Şarkılara tek tek değinmeye gerek yok aslında ama öne çıkanlara bakmaktan zarar gelmez. "Damned", ilk şarkı "Devil by the Tail"in ardından gelerek agresif sözleriyle inanılmaz havaya sokuyor. "The One" bende "Ah arabam olsa da şu geniş İzmir yollarını turlasam akşamleyin" hissi bırakıyor (saçma ama öyle). "The Sound of Dying" başındaki "ölme sesiyle" (oh ooo! baby.) enerjinin yanına bir de keyif koyuyor. Albümün son çeyreğine girerken geçen süreden dolayı uyumaya başlayan bünyeleri uyandırmak için oldukça hızlı ve (yine) enerjik bir girişe sahip "Unholy" devreye giriyor. Sonra albüm "I Rise" ile bitiyor.

Bunca yılın ardından hala taş gibi müzik yapıyor Overkill. Blitz'in dediğine göre kendileri için değil, dinleyenleri için müzik yapıyorlar. "Kimlere" müzik yaptıklarını çok iyi biliyorlar.

"Devil by the Tail" – 5:24
"Damned" – 4:13
"No Lights" – 5:52
"The One" – 4:58
"Crystal Clear" – 5:03
"The Sound of Dying" – 4:56
"Until I Die" – 5:20
"Struck Down" – 4:42
"Unholy" – 4:40
"I Rise" – 5:08

Six Feet Under - Graveyard Classics

2008-02-03T17:28:00.000+02:00

Chris Barnes - vokal
Steve Swanson - gitar
Greg Gall - davul
Terry Butler - bas

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Kasım 2006'daki on birinci sayısı için yazmıştım.

Son dönemde feci derecede Six Feet Under dinler oldum. Nedenini hiç sormamıştım kendime ama şimdi sorunca "çok eğlenceli yahu!" cevabını aldım.

Eğlencenin doruk noktasına çıktığı albüm, Graveyard Classics. SFU'nun ustalara saygı ederken, kendisini klasik hale getiren albümü. Bu söylem biraz abartı oldu ama cover olmalarına rağmen çok özgün hale gelmişler. TNT mesela orijinalinden daha enerjik olmuş. Sweet Leaf daha güçlü mesela. In League with Satan daha bir eğlenceli...

Daha önce orijinalini dinlemediğim şarkılardan Son of a Bitch (Accept), California Uber Alles (Dead Kennedy's), Piranha (Exodus) ve Confused (Angel Witch) tek kelimeyle şahane olmuş. Bu saatten sonra orijinaline burun kıvırırım belki de. Ayrıca Scorpion'un Blackout şarkısına John Bush'un vokalleri de eşlik etmiş.

Saf eğlence için dinlememenin kayıp olduğu albümlerden.

"Holocaust" (Savatage) – 4:39
"TNT" (AC/DC) – 3:29
"Sweet Leaf" (Black Sabbath) – 5:22
"Piranha" (Exodus) – 3:50
"Son of a Bitch" (Accept) – 3:39
"Stepping Stone" (The Monkees) – 2:39
"Confused" (Angel Witch) – 2:51
"California über Alles" (Dead Kennedys) – 3:40
"Smoke on the Water" (Deep Purple) – 5:24
"Blackout" (Scorpions) – 3:43
"Purple Haze" (Jimi Hendrix) – 2:52
"In League with Satan" (Venom) – 3:58

Morbid Angel - Live Madness '89

2008-02-03T17:08:00.000+02:00

Trey Azagtoth - Gitar
David Vincent - Vokal, bas
Richard Brunelle - Gitar
Pete Sandoval - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Ekim 2006'daki onuncu sayısı için yazmıştım.

Death metal toplulukları arasında en çok saygı gören gruplar içinde, Morbid Angel başlarda gelir. “Morbid Angel” dendiğinde şöyle bir durulur, 1-2 kez öksürülür, saç baş düzeltilir ve ardından “Evet ne diyordun hemşerim?” denilerek konuşmacının Morbid Angel’dan bahsetmeye devam etmesi sağlanır. Geyik yapıyorum öyle mi? Death metal gruplarının röportajlarında “Feyz aldığınız/beğendiğiniz gruplar hangileridir” sorusuna verilen cevaplara bakın. Büyük bir çoğunluğunda Morbid Angel’ın adı geçecektir. Hatta bazıları onlardan özel olarak bahsedecek, öve öve bitiremeyeceklerdir.

Morbid Angel’ın büyüklüğünü anlattıktan sonra son dönemdeki bir gelişmeyi aktarayım istiyorum. Bir koleksiyon diski çıkardılar 2006 içinde. Çift taraflı diskin bir tarafı ilk albüm Altars of Madness albümünü içeriyor. Diğer tarafta ise o zamanlar verdikleri Live Madness adlı bir konserin DVD kaydı yer alıyor. Ayrıca o konserin bileti de hatıra olarak pakete eklenmiş.

14 Ekim 1989 tarihinde, Nottingham’daki Rock City adlı bir mekanda gerçekleştirilen konserde Morbid Angel; Napalm Death, Carcass ve Bolt Thrower gibi gruplarla beraber sırayla çalmış.

Konserdeki şarkılar Altars of Madness albümünden. Sıraları neredeyse aynı. Bu şarkıların bir kısmı efsaneleşmiştir artık Morbid Angel’ın eserleri arasında. Chapel of Ghouls, Immortal Rites, Lord of All Fevers and Plague… Bunlar hep death metalin en üst düzey parçaları.

Konserdeki Morbid Angel kadrosunda; davulda Pete Sandoval, gitarda Richard Brunelle (bu adamın soyadı hep Brunette’miş gibi geliyor (brunette de ne zarif bir İngilizce kelimedir öyle yarabbim!)) ve Trey Azagtoth, bas ve vokalde ise David Vincent var. Şarkı aralarında David Vincent’ın konuşmaları gayet eğlenceli. Sanki uykudan yeni kalkmış gibi susamış ve nefes nefese bir üslubu var. Bu benzetmeler artabilir tabi. “konsere koşarak yetişmiş, ayağının tozuyla şarkı söylemeye başlamış”, “litrelerce alkol tüketmiş, ayakta zor duruyor, bu arada güzel kafa yüzünden cümleleri uzata uzata konuşuyor” gibi falan filan… Ama kaydın olmazsa olmazlarından birisi olmuş bence.

Zamanında Rock City’de çok eğlenmişler. Bu koleksiyon diskini alıp izleyenler de DVD-çalarlarının karşısında eğleneceklerdir herhalde. Sanırım Türkiye’de satılmıyor. Ancak Internet üzerinden sipariş verilerek edinilebilir. Bunu da harbi hayranlarının dışındakilerinin yapacağını pek sanmıyorum gerçi. O zaman Akmar Pasajı, Zıd, Excalibur, Stüdyo Ümit gibi yerlerin altı üstüne getirilmeli, küçük ihtimal de olsa bulunur belki.

"Immortal Rites" – 3:55
"Suffocation" – 3:12
"Visions from the Dark Side" – 4:24
"Maze of Torment" – 5:25
"Chapel of Ghouls - Guitar Solo" – 6:12
"Bleed for the Devil" – 2:29
"Damnation" – 4:30
"Blasphemy" – 4:27
"Lord of All Fevers & Plague" – 4:00
"Evil Spells" – 5:10

Darkthrone - The Cult is Alive

2008-02-03T16:37:00.001+02:00

Nocturno Culto - Vokal, gitarlar
Fenriz - Davul, vokal

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Eylül 2006'daki dokuzuncu sayısı için yazmıştım.

“The cult is aliiive, it’s aliiiive! Hğğğğrrrrğh!”

Aklıma hep o NBA TV jeneriği geliyor. Hani Ray’in babası Frank’in niye bu oyunu sevdiğini anlattığı. Tabi değiştirdim ben onu biraz, Darkthrone’un son albümüne uyarladım.

Darkthrone neredeyse bütün diskografisini sevdiğim sayılı şanslı gruplardan biri. Sadece leş gibi soundun abartıldığı Goatlord ile “dead metal” diye kategorize edebileceğim Total Death albümlerini çok beğenmiyorum o kadar.

Darkthrone’un geçmişini üçe bölebilirim şahsen. Hatta dörde bile bölebilirim. Birincisi death metal yaptıkları ilk yıllar. Bu yılların tek meyvesi Soulside Journey albümü. Sonrasında öz black metale geçiş… A Blaze in the Northern Sky, Under a Funeral Moon, Transilvanian Hunger, Panzerfaust ve oradan Ravishing Grimness albümüne kadar geçen süre (Goatlord ve Total Death de bu döneme ait). Üçüncü bölüm ise Ravishing Grimness ile beraber müziklerine katılan bariz thrash metal etkileri. Plaguewielder, Hate Them ve Sardonic Wrath bu dönemin son üç ürünü. Ve şimdiyse, thrashin yanına katılan punk öğeleri…

Geçtiğimiz Ocak’ta (2008 düzeltmesi: bu “geçtiğimiz Ocak” 2006 Ocak’ı oluyor) Too Old Too Cold “EP”si (single değil dikkatinizi çekerim) ve hemen ardından Şubat’ta yayınlanan albüm The Cult is Alive’ın türü için black metal dediğiniz vakit Fenriz fena halde kızıyor. Çünkü artık black metal yapmıyorlar. Bu son dönemde özenti “black metal” gruplarının türemesine bir tepki olsa gerek. Ya da black metal yaptıklarını veya dinlediklerini zanneden insanlara ithafen de olabilir. Too Old Too Cold’da bakın ne yazmış Fenriz:

“Nothing to prove
Just a hellish rock n' roll freak
You call your metal black?
Its just plastic lame and weak”

Sanırım Darkthrone’un şu andaki gidişatı üzerine en özlü kelime grubu bu şarkı sözü olsa gerek. Şu anda hiç kimseyi takmıyorlar kafalarına. Hatta birçok şeyle dalga geçiyorlar. Şeytan’la bile:

“Are you Satan?
I don't think so
You copy my style
And you call yourself a man”

Dinlerken insanın suratında bir tebessüm oluşuyor ister istemez. Şarkının devamında “Kapa çeneni, otur yerine! Özenmeyelim” dedikçe bir gülme geliyor.

Anlaşılan Darkthrone’un şu anda tek düşündüğü şey kendi istedikleri müziği yapmak. “İcra etmek”… Öyle ki, her zaman olduğu gibi canlı performans sergilemeyecekler. Bütün enerjilerini albümlerine aktaracaklar. Şahsen konserlere fazla gitmediğim için benim işime gelir. Eski albümlerinin de tadı yenilmezdir ama şu anda Darkthrone doğru yolda olsa gerek (Mesela albümü ve EP’yi günde 5 defa dinler oldum!). Kendi köklerine olmasa bile 80’lerin ekstrem metalinin köklerine dönüş yapıyorlar. Fanatik hayranlarından mutlaka tepki almışlardır ama Nocturno Culto ve Fenriz’in umrunda değildir eminim. Hem zaten varıp da metalden teknoya geçmediler (Kovenant’a gönderme de yaparmış!). Kaçırılmaması gereken bir başyapıt.

"The Cult of Goliath" – 4:02
"Too Old Too Cold" – 3:04
"Atomic Coming" – 4:51
"Graveyard Slut" – 4:04
"Underdogs and Overlords" – 4:02
"Whisky Funeral" – 3:59
"De Underjordiske (Ælia Capitolina)" – 3:14
"Tyster på Gud" – 3:09
"Shut Up" – 4:46
"Forebyggende Krig" – 3:41

Bloga açık yorumlar

2008-02-02T22:16:00.000+02:00

Bir yere bir şey hakkındaki yorumlarınızı yazmak için e-posta atmak inanılmaz derecede üşendirici bir olaydır. E-posta hesabına girecek de, yeni ileti sayfasını açacak da, adresi kopyalayacak da... Outlook gibi bir istemci de kullanmıyordur kişi, adrese tıklayınca hemen Outlook kurulum ekranı çıkıyordur (son sürüm dışında uzun yıllardır "Kemal Etikan" yazar varsayılan ad-soyad diye). Bu yüzden zaten "iletişim formu" diye bir şey yapıp, internet sitelerinin "iletişim" sayfalarına yerleştiriyorlar. İnsanların daha kolay geri bildirim yapmaları için.

Her türlü şekle girebilen ve amaca hizmet edebilen blog sayfalarından birini de bunun için kullanıyorum. Blog geneli hakkında yorumlar yapmanız için. Ziyaretçi defteri gibi ama onun gibi de değil. Ziyaretçi defterlerinde sürekli bir tebrik vardır, yorum yoktur. Burada yorum yapın, eleştirin, ne varsa işte. Yorumlarınız aşağıda yer alacak, bu sayfa da sadece yorumlara adanmış olacak.

Yorumlar burada yayınlanmadan önce benim onayıma sunuluyor, eğer aramızda kalmasını istiyorsanız sonuna yayınlamamam için not düşebilirsiniz. Ayrıca kötü şeyler yazarsanız zaten yayınlamam okuyanların havasını kaçırmamak için. Ama merak etmeyin zaten mesajı almış oluyorum, amacınıza ulaşmış oluyorsunuz heh heh.

Kaseti arşivinde?

2008-02-02T21:57:00.000+02:00

Bu da benim böyle bir koleksiyoncu olayımdır. Eskiden yabancı kasetlerin fiyatlarının 10-15 kağıt arası değiştiği zamanlarda orijinal albümü kaset olarak alırdım CD'ler yavaş yavaş piyasayı ele geçirirken. Sonra bir durulma oldu niyeyse uzunca bir süre kaset almaz oldum. Şimdiyse kaset arşivini olabildiğince genişletmeye oynuyorum. Henüz devasa değil, 60'a yakın kaset var ama bulup aldıkça genişler daha.

Bu blogdaki "kaseti arşivimde" etiketi de aynı zamanda bu koleksiyonun içinde olduğunu işaret ediyor albümün. Biraz kişisel bir şey yani. Benim ilgim de bu yönde, plaklara yetişemedim bari kasetlere değer vereyim. Eskiden geçici süreliğine değiş tokuş yapılırdı kasetler, artık herhalde hiç onu da yapmam. Zaten bu devirde kaç kişi kaldık kaset dinleyen azizim?

Motorhead - Motorhead

2008-02-01T16:35:00.001+02:00

Lemmy Kilmister - Vokal, bas
Eddie Clark - Gitar
Phil Taylor - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı zamanında Boo!'nun 15 Temmuz 2006'daki yedinci sayısı için yazmıştım.

Yolculuk dendi mi Motorhead’den ötesini tanımam. Yoldaki çizgiler gibi akan bir müzik, motor sesi gibi kirli bir vokal, insanın keyfini yerine getiren sözler… İşte budur Motorhead. Neredeyse bütün diskografisi böyledir. Ama o ilk albümü var ya, işte seyahatte dinlenecek yegane albümdür. Hangisi resmi bilmiyorum, dolayısıyla ilk albümleri Motorhead ya da On Parole’dan biri olabilir. Mühim değil ama, zira 8 adet şarkı ortak bu iki albümde. Fakat ben yine de Motorhead’i öneriyorum. Daha rahat, daha akıcı. Daha çok yollu şarkılar var. Motorhead, Iron Horse/Born to Lose, Keep us on the Road, The Train Kept-a-Rollin’ ve Beer Drinkers & Hell Raisers şarkıları bu amaca hizmet edenler. Bunların bir kısmı On Parole’da yok, ama eğer gürleyen motor sesi duyup gaza gelmek istiyorsanız On Parole albümündeki Motorhead şarkısının başına konan kısım nedeniyle On Parole’u seçebilirsiniz. Ya da boşverin, ikisini de alın yanınıza. İkisinin de kapakları aynı ama birbirlerinin negatifi. Bana bu iki albümden başka hangi albümü getirirseniz getirin, yolculukta Motorhead’in bu iki bebeğini seçerim. Hatta bunları dinledikten sonra diğer albümleri yolda dinlemek istemem. O kadar bu konsepte uyan albümler yani. Kesinlikle kişisel bir görüş değil, gerçekten yolculuk albümleri Motorhead ve On Parole. Kasetini bulabilirseniz kaçırmayın, arabanızdan da eksik etmeyin. Ha, motorunuz varsa zaten en “ağır abi” modelinden, daha kıyak işte. Heba olur seyahatleriniz yoksa.

Birinci Kısım

"Motorhead" – 3:13
"Vibrator" – 3:39
"Lost Johnny" – 4:15
"Iron Horse/Born to Lose" – 5:21

İkinci Kısım

"White Line Fever" – 2:38
"Keep Us on the Road" – 5:57
"The Watcher" – 4:30
"Train Kept A-Rollin'" – 3:19

Bonus parçalar

"City Kids" – 3:24
"Beer Drinkers and Hell Raisers" – 3:27
"On Parole" – 5:57
"Instro" – 2:27
"I'm Your Witchdoctor" – 2:58

Pentagram - Pentagram

2008-02-01T16:14:00.001+02:00

Hakan Utangaç - Vokal, gitar
Murat Net - Gitar
Tarkan Gözübüyük - Bas
Cenk Ünnü - Davul

Tepeye not: Bu yazıyı yaklaşık 2 yıl evvel yazmıştım, Boo!'nun 15 Nisan 2006'daki dördüncü sayısında yayınlanmıştı.

Özellikle Anatolia'dan itibaren rock müzik dinleyen her gencin kulağına götürdüğü, bu yüzden son dönemde fanatik metal dinleyicileri tarafından "peh bu da ayağa düştü, özenti malı oldu" denilen Pentagram'ın ilk albümünü gelin, şöyle bir tanıtalım. Zaten dinleyenler için nostalji olsun, dinlemeyenler ya da Pentagram'ın ilk albümünün Trail Blazer olduğunu zannedenler de tanısın.

"Pentagram", albüm olarak Türkiye'deki "İlk resmi yerli albüm" olma özelliğine sahipti yanılmıyorsam. O dönem thrash metalin tercih edildiği dönem. En ateşli konserlerin geçtiği dönem. O ateşi bu albümde yakalamak mümkün. Kayıt kirli, gitarlar çok tiz, Hakan Utangaç'ın ne dediği anlaşılmıyor, Murat Net sololarda basmış gaza gidiyor... Hele Rotten Dogs'taki çığlık hala tüylerimi diken diken eder. Korkuttuğundan değil, coşturduğundan. O dönemi sadece ses kaydı yansıtmıyor. Ayrıca albüm kitapçığındaki fotoğraf da o dönemin ruhunu öylesine yansıtıyor ki, o anda ben de o halde olmayı istiyorum. Permalı saçlar, daracık pantolonlar, çocuk mezarı gibi kösele ayakkabılar... Arkadaki duvarda grafitiler...

Albümdeki şarkı sözlerini hiç bir yerde bulamamak gibi özelliği var "Pentagram"ın. Sadece Rotten Dogs'tan iki kıta... Gerisi yok. Zamanında resmi forumlarında sözleri Hakan Utangaç'ın bile hatırlamadığı yazıyordu. Sözler dinleyerek bile çıkarılamıyor açıkçası. Forumdan birisi Amerikan bir arkadaşına albümü dinletmiş, o bile çıkaramamış. Maşşallah!

Bir diğer dikkat çeken özellik ise dehşet hızlı sololar. Özellikle Murat Net'in elini sololar esnasında hayal ettiğinizde anlıyorsunuz bunu. Son şarkı Los Magandos'ta en üst düzeye çıkıyor bu hız. Dimensions of Death'te de uzunluğuyla dikkat çekiyor. Eli hiç mi yorulmaz bu adamın? Nasıl bir el çabukluğudur bu böyle? Önünde eğilmekten başka yapacak tek şey düzenli olarak çıktığı yerde dinlemek. Biraz saçlarına ak düşmüş ama herhalde hala harikalar yaratıyordur.

Bas&davul konusunda da yorum yapmak için teknik bir dinleyici olmak lazım. Yok ben öyle biri değilim valla. Enstrüman menstrüman çalmıyorum.

Önümüzdeki yıllarda gönül ister ki günümüz Pentagram'ı bu ilk albümlerinin tadında bir köklere dönüş albümü çıkarsın. Alsın hızlı çalan bir elemanı solo gitara, Hakan yine vokale geçsin... Ama olmaz ben biliyorum yani. Yapmazlar. Yapsalar güzel olur ama yapmazlar. Bir albümcük bile sürse, özel albüm mahiyetinde bile olsa yapmazlar. Neyse artık döndürüp döndürüp bu ilk albümü dinleyeceğiz o zaman.

"Intro (Wreck)" – 1:26
"Rotten Dogs" – 3:29
"Mephistopheles" – 3:06
"Metal Not Dead" – 2:20
"Astharoth" – 4:21
"Bloody Guillotine" – 3:55
"Powerstage" – 5:01
"Dimensions of Death" – 5:03
"Pentagram" – 4:27
"Deceptive Bells" – 3:37
"Los Magandos" – 2:55